dinsdag 21 februari 2017

Laat los

Ik ben al een tijdje bezig in het kleurboek 'ik kleur jou' van Wilma Veen. Tekenen kan ik niet. Daarvoor is mijn motoriek te slecht. En ik vind het lastig om het grote geheel te zien. Een 2 dimensionaal mens tekenen gaat nog. Dan krijg je een pop, zoals bij het spelletje galgje. Maar 3dimensionaal ga ik de mist in. Dan weet ik niet meer wat voor, achter, links en rechts is en menig kleutertekening ziet er beter uit. Ook het kleuren ging vaak mis. Schaduwen, lichte donkere kleuren, binnen de lijntjes. 
Ik was blij met mijn wiskunde-opleiding. Je hoefde niet te tekenen. Enkel te construeren. Met passer of geodriehoek. Of van punt naar punt in een grafiek. Vaste vormen, vaste lijnen. Dat was leuk! 
Dingen tekenen/ontwerpen gaat te veel buiten mijn comfortzone. Maar dat kleuren wilde ik toch eens proberen. Ik had dat boekje van Wilma Veen van iemand cadeau gehad. Geen enkele structuur. Geen enkele vaste vorm. Geen enkel patroon te ontdekken (wat ik in de wiskunde zo gewoon was). Met mijn detail-gerichte blik, lastig om soms het geheel te zien. Maar met de toestemmingskaartjes in mijn hand (die ik bij mijn rood-plannen maakte), dat genieten (en falen) mag, heb ik al heel wat uurtjes met dit boek doorgebracht. Als ik merk dat ik wat oranje ben, ga ik kleuren en gaandeweg kleur ik mezelf groen. In het rood gaat dat niet werken. Maar oranje wel. Mooi! Feitelijk nóg een oranjeplan. Want het heeft echt verscheidene keren rood worden voorkomen. Al ik bijvoorbeeld veel dingen heb, die in mijn koppie blijven haken, dan vind ik hierin mijn rust. En... het is een oefening in loslaten. 

 

Er is namelijk geen goed of fout. Ik pak - volgens mijn vaste systemen (dat dan weer wel) - mijn kleurpotloden en begin maar. Niet wetende waar het schip strandt of wat het eindresultaat zal zijn. Genieten mag. Ik geef me over. Er is geen goed of fout. Het is altijd goed. 
Dat overgeven. Juist voor een autist zo moeilijk. En wat mooi dat ik er op deze manier mee mag en kan oefenen. 

 

Ik wou dat ik het in de praktijk wat vaker kon toepassen. 
Vanmorgen kwam mijn buddy weer. 
En dan ben ik tevoren dat gesprek al vele malen aan het oefenen. 
Het lijkt op een spel mens-erger-je niet. Al 4000x gespeeld. Maar telkens als het voor je neus ligt, weet je de spelregels niet meer. Je moet je telkens opnieuw verdiepen in de spelregels. Vergezocht? Voor mij niet. Zo is voor mij elk menselijk contact opnieuw nieuw. Hoe hoort het ook al weer? Waar hoor je het over te hebben? En wat doe je met - ongemakkelijke - stiltes? Is dat een teken dat ik faal in dat contact en we eigenlijk niet bij elkaar passen? Of zijn stiltes juist een teken van veiligheid bij elkaar? Dat het goed is om beiden gewoon even te zijn, zonder wat te moeten. Samen ZIJN, in plaats van samen DOEN (de gaten gevuld door praten). Want bij mij is vaak juist: hoe onveiliger ik me voel, hoe meer ik ietwat zenuwachtig ga ratelen (zonder dat het de ander nog wat interesseert). Alsof ik daarmee wil voorkomen dat er lastige situaties in een gesprek ontstaan. Als ik dan ga ratelen, heb ik tenminste zelf die touwtjes nog in handen. 
Is het onzekerheid / angst voor oordeel? Bang dat ik niet goed overkom bij die ánder? Nee. Dat is het NIET. Zo van... als je nog bang bent, heb je de liefde niet. Het is geen angst voor oordeel (vermeende 'straf'), want ik wéét dat een ander die macht gewoon niet heeft en (meestal) ook niet krijgt van me.
Wat is het dan wel?: Het is telkens weten dat je weer aan een 'spel' begint waarvan je tevoren weet dat je de spelregels weer kwijt bent. Het is elke keer nieuw voor me. Elke keer een eerste keer. Het is niet geautomatiseerd zoals dat bijj anderen wel het geval is. Anderen hoeven niet meer na te denken hoe je een gesprek voert. 
Ondanks het feit dat het telkens nieuw voor me is en ik het gesprek zorgvuldig in allerlei scenario's tevoren door mijn hoofd laat gaan, bad ik vanmorgen of God me wilde helpen ook deze touwtjes uit handen te geven. Want ik leer van het kleuren van kleurplaten - die voor mij soms een grote chaos lijken (zo weinig patroon er in) - dat er geen goed of fout is. Het is altijd goed. Wat het resultaat ook is. En dat geldt ook in intermenselijk contact. Het is altijd goed. Ongeacht of ik de spelregels nou wel of niet goed begrepen heb, te veel of te weinig ratel, er stiltes vallen. Hoe nieuw het ook voor me voelt: laat los. Ik sprak het mezelf toe vanochtend, als ware het God die het tot me sprak. En in de praktijk gaat zo'n gesprek altijd anders dan in mijn hoofd geoefend 😉. En de volgende keer voel ik dezelfde angst. Omdat het dan wéér nieuw is. Ik ben nogal geneigd om daartegen te vechten... (ja maar... als ik angst voel, heb ik dus de liefde niet ... (NBV - 1 Johannes 4:18: “De liefde laat geen ruimte voor angst; volmaakte liefde sluit angst uit , want angst veronderstelt straf. In iemand die angst kent, is de liefde geen werkelijkheid geworden ...")... onzin! Ik voel angst omdat hersenprocessen bij mij anders werken en ik dingen niet geautomatiseerd krijg! Dus ik hóef niet te vechten; ik omarm het als horende bij mijn autistisch zijn. Het hoort bij mij. Zo ben ik. En het mag er zijn. En vervolgens mag ik het los laten. Zoals ik in mijn kleuren oefen. Ik ben oranje van een naderend gesprek en mag mezelf symbolisch groen kleuren. Gewoon beginnen en maar zien waar het schip strandt, of wat het eindresultaat wordt. En dat blijkt vaak verassend (mooi). Zo ook het koffiedrinken met mijn buddy. Er was geen goed of fout.

2 opmerkingen:

  1. Heerlijk, kleuren is inderdaad ontspanning en geen goed of fout......geniet ervan en je hebt een mooie kleurplaat ....fijn dat ook het gesprek met je buddy goed ging ❤️

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi om te lezen dat je het probeert te omarmen. Je 'elke keer opnieuw beginnen' mag er zijn. Dit ben jij, ook al zou het voor jezelf makkelijker lijken als het weg gaat. Het eerste om je fijner te voelen is om ook hierbij jezelf lief te hebben. Het mag. Jij mag er zijn. In rood oranje groen. Omarm jezelf maar en kleur je zelf maar los. Los van controle. En weet bij God loopt het niet uit de hand. Ook jouw leven ligt in Zijn hand en daar is het veilig!

    BeantwoordenVerwijderen