donderdag 23 februari 2017

Lieve Piet

Lieve Piet (ik noem je zo uit privacy-overwegingen),
je begrijpt de wereld niet.
Je bent net als ik autistisch.
Je IQ een stuk lager.
De regels waar je nu zit, zijn anders dan waar je eerst zat. Je hebt het nodig beperkt te worden. En het verwart je.
Lieve Piet,
Je hebt verdriet dat je het niet kunt begrijpen.
En wat begrijp ik dat goed.
Zoals mijn buddy wat licht brengt bij mij, zo ben ik een stukje licht voor jou. Alleen door te luisteren en er te zijn.
Je leven zo eenzaam.
Zo verwart, omdat je het zo moeilijk vindt begrensd te worden en dan ook nog op een andere manier dan waar je eerst zat.
Lieve Piet,
jij begrijpt de wereld niet.
Maar weet je, lieve Piet?
Ik word ook onrustig en verdrietig als ik dingen gewoon niet snap.
Net als de hele fb-wereld... Het contact is zó ingewikkeld voor me...
Als je een foto van jongste los op fb zet: De likies stromen binnen.
Zo schattig...
Maar zet je het in een blog, dan blijkt hoe nep het is. Mijn blog ... Mensen haken af.
Wie me eerst vol interesse volgden, scrollen nu verder zodra er zo'n link voorbij komt. Te gelovig. Te autistisch. Geen tijd om te lezen. Terwijl je die zelfde mensen wel ziet reageren op hele lappen tekst in gewone statussen van anderen.
Ik (we) heb bewust de keus gemaakt jongste's rapport te delen in een blog en niet 'los' op fb. Ik had geen zin in al die nep-likies van mensen die allang gestopt zijn me diepgaander te volgen. En weetje. Het gaat me totaal niet om de likies. Maar dat contacten zo vluchtig blijken (terwijl er in het verleden best diepgaand contact was - via chat), dat verwart me ook. In het verleden zouden bepaalde mensen best geïnteresseerd zijn geweest in zo'n rapportje. Dus ik vraag hen... Heb je het gezien? Maar dan lezen ze je pb niet eens... En tuurlijk zijn mensen daar vrij in... Maar ik snap dan vaak niet waaróm... Gebruik ik de verkeerde woorden? Staat de kleur, de geur je niet aan?
Hetzelfde met mijn bundel... 'ach wat leuk, wat je schrijft, je moet het uitgeven, etc.'. Als ik dan voorzichtig informeer of men interesse in mijn bundel heeft (het was toch zo mooi?), dan blijft het ijzig stil...
En weetje... Al wordt er geen één verkocht. Mijn gebed toen het uitkwam was dat het terecht moet komen bij mensen waarvan Hij weet dat het nodig is. Zo heb ik het letterlijk aan Hem terug gegeven en ik vertrouw er op dat Hij dat ook doet. Ik hoef die touwtjes dan niet terug over te nemen. Hij leidt dat en ik hoef niet te begrijpen hóe.
Maar dat menselijke processen zo ingewikkeld zijn. En dat mensen eerst alle aandacht voor je hebben en ze vervolgens niets meer laten horen. En dat mensen als puntje bij paaltje komt en er geld bij komt kijken niet meer zo geïnteresseerd zijn in wat je deelt. Ik blijf het ingewikkeld vinden...
Maar waarom check ik het bij mensen dan zo na, als ik niet afhankelijk ben van likies??? Omdat ik grip probeer te krijgen op die chaotische, onbegrijpelijke wereld voor me. Om dingen die me verwarren proberen uit de knoop te halen. En in dat opzicht heb ik liever dat je eerlijk tegen me bent dan me plotseling laat vallen... Ongemerkt steeds minder aandacht aan je schenken... Ik kan niets met die vage boodschap!
En weetje. Wat dat betreft is het net als met die man in de bijbel die dat bruiloftsmaal aanricht en gasten uitnodigt, die niet willen komen...
Ik ben nogal vasthoudend in het gasten uitnodigen... Maar als jij niet met mij aan tafel wilt, dan deel ik de maaltijd met hen die dat wel willen.
Of een kop koffie met jou Piet.
We begrijpen samen de wereld niet.

In onderstaande foto kun je - in het engels - lezen hoe het voelt als mensen je maaltijd afwijzen, in woorden van Henri Nouwen. In mijn geval is het dus figuurlijk. Maar het gevoel is hetzelfde. Mensen hebben (op dát moment - het kan een dag later anders zijn - geen wonder dat het me verwart...) geen behoefte aan de verbinding met mij. Vroeger op school niet en ook niet op de kleuterschool die fb heet. Je weet niet half hoe ingewikkeld deze processen voor een autist - als ik - zijn om te (be)grijpen... Als ik wéét waarom je (op dat moment) geen verbinding wilt, is het voor mij gemakkelijker je los te laten en daarin vrij te laten. Nu blijft het de hele tijd in mijn hoofd hangen.
Net als bij Piet. Hij kon het ook niet loslaten en blijft dan ratelen over hetgeen zo anders liep dan hij gehoopt en verwacht had. Begrenst. Maar hij begrijpt het niet. En blijft er voortdurend in hangen...

2 opmerkingen:

  1. Heftig Ingeborg...trouw zijn is niet zo gewoon meer

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat kunnen dingen hard binnen komen je. Volgens mij weten we soms ook gewoon niet waarom we iets doen of laten. Steeds meer word er zomaar een gevoel gevolgd. Niet nadenkend: hoe voelt de ander zich hierbij?

    BeantwoordenVerwijderen