zaterdag 25 februari 2017

Over narcisme en mijn Vader

Een rare titel? Wellicht. Voor mij niet. Het zijn twee dingen die na afgelopen week in mijn hoofd zijn blijven haken.

Laat ik beginnen met het eerste stukje. Narcisme.

Er zijn mensen die dus serieus geen benul hebben wat autisme inhoudt. Ze horen en lezen op social media wat 'diagnoses'. Autisme. Adhd. En in hun omgeving hadden ze een aantal bloedvervelende narcisten die hen leegzogen (lekker veroordelend... ). Het beeld bestaat dat alles een mode verschijnsel is en de etiketjes op de hoek van de straat geplakt worden. Dat daar een intensief diagnose traject aan vooraf gaat (ook om al die mis-diagnoses (angststoornissen, depressie, borderline, narcisme) uit te sluiten) beseft men niet. Je krijgt het etiket nooit zomaar. Er is vanaf je VROEGSTE JEUGD wat aan de hand.

En toen las ik deze week op een autisme site de vraag van iemand wat nu eigenlijk het verschil is tussen autisme en narcisme. Het was een algemene vraag. Niet aan mij gericht. Maar ik voelde me wel aangesproken... Mensen die zich nauwelijks verdiept hebben in wat autisme is, zien alleen wat uiterlijke kenmerken. Ze zien bijvoorbeeld het zelf-gerichte gedrag en vergelijken dat met die narcist waarmee ze getrouwd waren, of hun narcistische broer (misschien waren/zijn dit ook wel autisten, maar is nooit de goede diagnose gesteld). Een beetje vanuit mijn emotie (maar getracht het liefdevol te doen), heb ik op die pagina dit antwoord gegeven op die site:

'Vanwaar deze vraag? Autisme is een ontwikkelingsstoornis die er vanaf de kinderjaren (geboorte) is. Narcisme ontstaat later, veelal door beschadigingen in het leven. Het zelfgerichte gedrag van een autist kan lijken op dat van een narcist. Maar een autist heeft moeite met prikkelverwerking. Beleeft daardoor zijn/haar omgeving anders. Onze zoon is diep verstandelijk beperkt en diep autistisch. Hij leeft voornamelijk in zijn eigen wereld, omdat dat behapbaar is qua prikkels. Dat heeft totaal NIETS met narcisme te maken. Het is hooguit een constatering van de buitenwereld die nog veel te weinig van autisme weet.'

Ik vergat er bij te zetten dat dat - voor de buitenwereld er uitziend als zelfgericht - voor de autist zelf de enige manier is om met prikkels om te gaan. De sociale context zit heel ingewikkeld in elkaar! En iemand met autisme snapt vaak niet hoe je daaraan moet deelnemen. Omdat de informatieverwerking in de hersenen echt anders loopt dan bij niet-autisten. Dus de manier waarop iemand met autisme reageert in sociale situaties ziet er voor de buitenwacht uit als narcisme... Het aandacht willen hebben. Zelf-verering. Zo wordt er gekeken en geoordeeld. Als ik naar mezelf kijk en mijn gedrag op FB, is bijvoorbeeld aan mensen vragen of ze iets gezien hebben niet vanuit een 'aandacht willen hebben en afhankelijkheid van likies', maar het is grip trachten te krijgen op een onvoorspelbare wereld. De ene dag is Jantje wel beschikbaar. De andere dag niet. Door het dan maar zelf proberen te controleren, probeer ik het grijpbaarder te maken. Overzichtelijker. Minder vaag en veranderlijk. En dat ziet er zelfgericht uit... als een claim om aandacht... om eigen eer... narcistisch...



En het tweede dat deze week bleef haken is het volgende. Ik werd dinsdag door iemand gebeld die mijn bundel gelezen had. Ze overwoog om de bundel aan te prijzen bij haar eigen achterban (deze vrouw bleek lezingen te geven aan Christelijke mensen die in hun omgeving te maken hebben met autisme). Maar bij nader inzien wilde ze dat toch niet doen. Ze vond dat ik te gemakkelijk de woorden 'geliefd zijn door mijn Vader, Papa, etc.) in de mond nam en haar achterban was niet van deze woorden. Bij hen leeft meer dat je niet zomaar mag praten over 'mijn Vader, geliefd zijn', etc. Je bent zondig. En God is heilig, rechtvaardig, groot, etc. Het klonk voor haar een beetje als ont-eren van God. Of ik te gemakkelijk over Hem dacht. En weetje. Dan heb ik op zo'n moment eigenlijk geen weerwoord. Maar het is wel in mijn koppie blijven haken... Voor mij is Hij zo vanzelfsprekend mijn Vader. Mijn Papa. Zondiger dan ik ooit had kunnen denken, maar ook geliefder dan ik ooit kan bevatten. Juist niet goedkoop of ont-erend. Ik eer Hem door dat Hij die positie hebben mag! Hij wil niets liever dan mijn Vader zijn! En zo erváár ik Hem ook dagelijks. Het zit in elke vezel van me. Het is de grond onder mijn voeten en het dak boven mijn hoofd. 'Die terminologie zou haar achterban afstoten', zei mevrouw... Ik ben er oprecht verdrietig van. Niet alleen omdat je aan mijn fundament komt (dat stort gelukkig niet in hierdoor 😉), maar omdat er dus serieus 'een achterban' is, die geen weet hebben hóe geliefd (vond mevrouw ook te goedkoop klinken) ze zijn door hun Vader. Het is voor mij zo'n vanzelfsprekend onderdeel van mijn leven, dat ik me daar niet vaak bewust van ben. Maar het is helaas wel de realiteit. Geliefd zijn door Mijn Vader. Mensen lopen serieus weg voor deze woorden, omdat het in hun ogen niet strookt met hun zondige bestaan en de heiligheid van God (wat Hij óók is!!). Het is jammer dat ze het haar achterban wil onthouden. En ook jammer dat ik op zo'n moment niet de woorden kan vinden, om het over te brengen. En ik? Ik laat het middels dit schrijven nu maar los... Meer kan ik niet doen.

Het is mijn autisme, waardoor ik me moeilijk kan inleven (wat weer narcistisch overkomt...) in mensen met een ander Godsbeeld. Maar je zou het hen ook zo gunnen...






5 opmerkingen:

  1. Gewoon lekker jezelf blijven en je Vader is je Vader......ik heb van inmiddels een oudere dominee dat ik daar ALLES tegen mag zeggen omdat Hij mijn gedachten kent en mijzelf van binnen en van buiten 🙏🏼❤️❤️❤️

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een geluk dat jíj Zijn Vaderhart kent!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dit komt omdat mensen geen weet hebben wat nu precies autisme is. Maar ook bij narcisme weten veel mensen het niet. Ze gooien alles in een verzamelbak. Het is naar, anders, weinig inlevingsvermogen o dat past hierbij! Zo werkt het niet!

    Kijk niet naar hokjes maar naar mensenharten!

    BeantwoordenVerwijderen