donderdag 16 februari 2017

Troost in het rood

Het gebeurde in het weekend. 
Het gebeurde vandaag. 
Ik kan elk voorval apart beschrijven. Maar dat voegt weinig toe. 
Dus ik beschrijf alleen wat er vandaag gebeurde, omdat dat het meest vers in mijn geheugen ligt. 

Ik ben eten aan het koken. 
De telefoon gaat. 
En ik weet wat dat betekent. 
99 van de 100 keer betekent dat dat mijn man vertraging heeft. 
Meestal reageer ik daar niet zo leuk op (tot verdriet van mijn man, want hij vind het ook erg en in plaats van een meelevende vrouw, krijgt hij een zwaar mopperende vrouw aan de lijn. 
Want in een flits werken alle radertjes in mijn hoofd. Kookschema's kloppen niet meer. Volgordes moet ik omgooien. Jongste die ondertussen thuiskomt. Zoveel radertjes van het zorgvuldig opgebouwde uurwerk werken niet meer zoals gepland. In een milliseconde ben ik dik oranje. En dan kan ik alleen mopperen... niet meeleven... 

En dan is het eten klaar... het zó weten te fixen dat het later klaar is dan gepland. Maar... nog net te vroeg... 
Enigszins wanhopig besluit ik om dan maar vast mer oudste te gaan eten. 
Dus onder aan de trap roep ik oudste aan tafel. Terwijl hij 'ja' roept, hoor ik zijn mobiel afgaan... 'nee, niet opnemen, roep ik in paniek'. Het moment waarop ik rood werd, doordat ook dit al in de soep liep (die we niet aten). Het gil-stadium is bereikt. Ik gil naar Oudste dat hij op moet hangen en beneden moet komen. Gil en gil. Ondertussen staat manlief achter me. Ook onmiddellijk in het rood, want hij kan totaal niet tegen mijn gegil. Staat dan met zijn handen in zijn oren ( tijdens mijn hondentherapie en het maken van de roodplannen uitgebreid met hem besproken dat handen in de oren mij nog roder maakt, want het voelt zo als afwijzing. Iets wat hij volledig begrijpt en plechtig beloofd zijn best te doen mij op die manier niet verder over de kling te jagen. Maar de praktijk is weerbarstiger. Want als ik echt gil, blijken de beloftes theorie te zijn. Het triggert hem zó, dat hij onmiddellijk zichzelf beschermt door zijn handen in zijn oren te doen...).
Kort daarna zaten we dan met zijn 3en aan tafel en word er over gesproken. Argumenten over en weer. Oudste gepikeerd dat ik zo door zijn telefoongesprek heen gilde. Man: ja, dan moet je niet zo gillen, ik stond ook 'zo' (handen in oren). Waar ik knalrood was/ben, voelt het of iedereen zich als een blok tegen me keert... omdat ik in rood gedrag vertoon wat hen triggert... mijn stem slaat over. Mijn ogen vullen zich met tranen. Mijn ziel roept: troost me! Maar mijn man - zelf rood geworden door mijn rood - kán dat niet. En zo gaat dat heel vaak met/in auti-attacks (zo noemt oudste mijn rood-zijn). Zo ging dat afgelopen weekend. Zo ging dat vanavond. Tranen in het rood - terwijl man ook rood geworden is - zijn de meest eenzame tranen die gehuild worden. Omdat ze de broodnodige troost nooit vinden... 

Hoewel.... Tijdens de rood aanval afgelopen weekend, was zoonlief er niet hij betrokken... alleen mijn man. 
Ik zei iets tegen mijn man, wat bij hem verkeerd overkwam door een verkeerde intonatie van mijn stem. Dat heb ik zo vaak. De juiste intonatie vinden lukt me vaak niet, waardoor dingen soms verkeerd overkomen. In de ruzie en rood worden wat door dat mis-verstaan ontstond riep ik huilend in het rood tegen man: 'bid maar dat ik andere stembanden krijg!'. Oudste vind het altijd heerlijk om zich met zulke 'ruzies' te bemoeien. 'Mam, doe niet zo raar', zei hij. 'Je zegt tegen mij altijd dat ik lief ben ongeacht hoe ik er uit zie, of wat ik doe. Jij hoeft geen nieuwe stembanden, je bent goed genoeg zo'. 
Mijn tranen vonden troost! 
Door de gebrokenheid niet van mijn man op dat moment. Hij wil dat zelf ook niet dat hij rood wordt van mijn rood... maar het gebeurd. Dat is verdrietig. 

Oh ja... mijn drempel om rood te worden, ligt momenteel heel laag... sinds mijn griep van vorige week lijkt het of ik qua energie nivo jaren teruggezet ben. Ik probeer er ook naar te leven: rust, rust, rust. Maar ... de grenzen zijn snel overschreden, helaas...

 

2 opmerkingen:

  1. Je oudste zoon zorgt voor je door te zeggen dat je het goed bent zo. Kinderen gaan automatisch zorgen als dat nodig is. Mijn dochter deed dat toen ik ziek was (ik had kanker). Dat is niet perse verkeerd, maar wel is het goed als je laat merken dat je het ziet dat ze voor je zorgen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Verdrietig dat dit gebeurd .......toch respect want je schrijft er open over, stelt je kwetsbaar op en ik vind het mooi te lezen dat je zoon je laat zien dat wat jij tegen hem zegt hij dat aan jou terug geeft, je hoeft niet te veranderen. Jij bent wie je bent en ik hoop dat jullie een groen weekend mogen hebben 🙏🏼❤️

    BeantwoordenVerwijderen