dinsdag 21 februari 2017

Trots dat ik IK ben?

 

Ik zag dit bord al eerder in onze plaats staan. Het triggerde me. En nu zag ik het in mijn tijdlijn voorbij komen. Dat komt binnen... trots dat ik Ik ben... kan ik dat zijn? Mag ik dat zijn? Het voelt zo gauw als hoogmoed... 'kijk mij nou'. En als ik deze stelling 20 jaar geleden had gezien, had ik je uitgelachen. Ik? Trots op mezelf? En wat ben ik trots dat ik nu wel kan zeggen dat ik trots ben dat ik IK ben. 
Roodmakende stressoren zijn grotendeels uit mijn leven: werk, gevolgen van trauma's. Ik kan steeds beter omgaan met de stressoren die blijven. Bijvoorbeeld (de omgang met) jongste zoon. Het verlamd me nog net zo veel als voorheen, als ik overprikkeld ben door hem. Maar nu wéét ik dat en handelt mijn man adequaat in het overnemen van verzorging als ik daarin verlam (door overprikkeling). Na 10tallen jaren superrrod leven, heb ik nu de tools om telkens terug te keren naar een groen leven. Groen leven betekent ook dat ik contact kan maken met Papa. Dat lukt in rood nauwelijks. Dan steun ik op het gebed van anderen. Ik zie het als een geschenk dat ik eindelijk in een fase ben beland waarin er tools zijn om groen te leven. Eindelijk de rust, waarnaar ik in mijn diep-donkerrode jaren zo naar verlangde - desnoods via de dood. Ik mag het nu gewoon vaak ervaren. Het is een cadeau van Hem, dat ik nóóit als vanzelfsprekend zal uitpakken, maar elke dag in diepe dankbaarheid aanvaardt. Juist omdat ik weet heb van het donkerrood. Met het ontvangen en uitpakken van die rust, kan ik ook steeds meer mezelf uitpakken. Mijn identiteit wortelt steeds dieper. Waar die ooit zo kapot en versplinterd was. Mét mijn beperkingen - mijn autisme maakt nou juist dat ik ben wie ik ben - ben ik trots dat ik Ik ben. Met mijn eigen tuin. Met mijn eigen verantwoordelijkheden - door Hem gegeven - om mijn eigen tuin op orde te houden (zonder me slachtoffer te voelen van anderen, omdat ik hen verantwoordelijk maak(te) voor MIJN tuin). Ik ben trots dat ik IK ben. Zonder hoogmoed. Maar juist in diepe afhankelijkheid van Hem. Trots dat ik überhaupt op het punt in mijn leven ben dat ik dat kan zeggen... 
Ik heb mezelf letterlijk uitgescholden in het diep donkerrood. Mezelf verlaagd en door het slijk gehaald. 
Om trots te zijn op jezelf, moet je wel weten wie die IK dan is. Op wié ben ik dan trots? 
Op iemand die: 
1. Intelligent is
2. Trouw is
3. Vasthoudend is
4. Analytisch is
5. Ongeduldig is
6. Prikkelgevoelig is
7. Krachtig is
8. Moedig is
9. Inspirerend is
10. Kwetsbaar is
11. In rood geen lieverdje is
12. Door trauma's in eilandjes gesplitst is (er zijn nog achtergebleven ikjes)
13. Autistisch is

Zo even uit de losse pols wat ik-kenmerken opgeschreven. 
En God weet wel raad met die ik. Die is geduldig, stabiel (iets wat ik in rood zo nodig heb en in aardse relaties - door onvermogen - vaak mis), beschaamd nooit mijn kwetsbaarheid, is heel/uit één stuk, etc. 
Door Zijn ogen mag ik naar mijn ik- kenmerken kijken. Door Zijn ogen kijk ik daarnaar. En vol trots en overgave zeg ik: 'I am proud to be ME'.

2 opmerkingen:

  1. Wat een overwinning! Ik moet bij de termen rood en groen erg denken aan het boekje: Gedoe-management van Frank Schurink. Ik heb daar veel aan gehad om met mijn prikkelgevoeligheid (vanuit HSP -zijn) om te gaan.

    BeantwoordenVerwijderen