vrijdag 24 maart 2017

Aandacht voor beide kanten

Omdat er helaas heel veel gevallen van kindermishandeling gemist worden (wat verschrikkelijk is), is er pakweg 10 jaar geleden een cultuur ontstaan van melden, melden, melden. Spotjes op radio en tv. Als je iets hoort of ziet wat verdacht is (geschreeuw bij de buren): melden! Verdachte situatie op de 1e hulp? Melden! Etc. Etc. Onderzoek heeft uitgewezen dat 90% van die meldingen onterecht is. Ik denk als er echt sprake is van kindermishandeling het signaal vanuit het kind zelf komt en het de opa's, oma's, leerkrachten moeten zijn om die signalen op te pikken. En voordat je meldt, eerst eens gaan praten met het gezin. Een schreeuwend kind bij de buren hoeft niet persé kindermishandeling te zijn. Een schreeuwende vader of moeder evenmin.
Ik snap dat er zeer complexe, afschuwelijke situaties zijn. Maar al eens nagedacht over die 90% onterechte meldingen? De gezinnen en omgevingen die daar achter zitten? 
Deze week was er weer aandacht voor in de krant: 

 

Ik denk dat veelal onderschat wordt wat de emotionele impact van een onterechte melding is... 
Ik ken er een aantal verhalen van. 
Verder weg. 

Ik wil er 3 uitlichten uit mijn eigen praktijk: 

2008. 
Iemand die mij zeer na staat heeft alleen een 2ling van 7 jaar oud. 
Ze zorgt voor hen als goud. 
Ze woont in een oud ziekenhuiscomplex. 
Daarin heeft ze 2 zelfstandige kamereenheden (één voor haar zelf, waarin ze ook een keuken gebouwd heeft en één voor de kinderen) en deelt de badkamer met de rest van de gang. 
Op de gang wonen allemaal vrouwen en je proeft de jaloezie op het hebben van kinderen. 
Ze heeft overduidelijk ern vorm van autisme (maar wil dat niet laten diagnosticeren). 
Ze wil graag dingen behouden en heeft daardoor érg veel spullen. 
Overal tassen met dit. Tassen met dat. 
Die vrouwen op de gang zagen dat. 
En ze zijn gaan melden... 
Melding was dat het kindermishandeling was dat kinderen in die puinhoop moesten leven. 
Voor er een onderzoek werd ingesteld hebben ze onverwachts een ontruimingsploeg op R afgestuurd. Politie aan de deur. Verplichte ontruiming. Alles wat van emotionele waarde was is weggeknikkerd. Fotoalbums van haarzelf en de kinderen. R had geen regie meer over haar eigen spullen. 
Met die schone lei zou ze beter voor de kinderen kunnen zorgen was het idee. 
Uiteindelijk bleek na onderzoek - op de school, de huisarts, etc. - dat er totaaal geen sprake van lijden bij de kinderen was. Eerder nadien. Ze kregen er een getraumatiseerde moeder voor terug. Onverwachte inval. Alles wat je dierbaar was en je opgebouwd hebt is weg. De vernedering of je een beest bent. Angst dat ze in de gaten wordt gehouden. Constant alert daardoor. Jarenlang heeft ze elke nacht huilend naar familie gebeld. Het is nu wat afgezwakt. Maar er bleek oprecht geen sprake van mishandeling. 
Ja, ze leefden in een gebroken situatie. Maar dat is iets anders dan mishandeling. Als ze niet zou meewerken met de ontruiming zouden ze de kinderen uit huis plaatsen. Ik denk dat zo'n onverwachte scheiding van de liefde van hun moeder schadelijker was geweest. Want ook zij hebben hier een trauma aan over gehouden. En sindsdien zit bij R ook de angst er in dat je kinderen je zomaar ontnomen kunnen worden... 

Februari 2010. 
Mijn man sport vaak op de zaterdagochtend. 
Met zijn traingspak nog aan is hij ' middags mét Vincent boodschappen gaan doen. 
En zoals gebruikelijk werd Vincent ook een paar keer gillend rood. 
Pas later konden we dit herleiden. 
Een paar weken later viel er namelijk een anonieme melding kindermishandeling bij ons op de deurmat. Er is anoniem melding gedaan, maar je weet verder niets over de aard van de melding. Je wereld staat stil... zijn het de buren? Hebben ze teveel gegil gehoord? 
Iemand op straat? Geen idee.... !! 
Er word wel een onderzoek ingesteld. De scholen van beide jongens worden gebeld. 'Hoe verzorgd is in uw ogen het kind? De kleding? Blauwe plekken gezien? Wat is uw beeld van de ouders'? Evenzo wordt de huisarts gebeld. Met dezelfde vragen. Hoe heeft oudste zich gevoeld dat zijn school met deze vragen gebeld werd...? Na gedegen onderzoek kwamen ze op gesprek. Diep verslagen gingen we dit gesprek in... met zoveel vragen en zoveel pijn dat je dit overkomt. Om ons te steunen is de pastoraal werkster van onze kerk er bij (Will Hagens). 
Dan pas krijg je te horen wat de melding was. 
Het was dus ern vrouw in de supermarkt. 
Vincent gilde. 
De melding: 'onverzorgd uitziende man (sportkleding!) kan onverzorgd uitziend kind (hij bijt op zijn mouwen, kwijlt) niet aan'. 
Nou moe... ze was wel erg zeker van haar zaak...  
ik vroeg hoe ze dan bij ons uitkwamen. Ze had het kenteken van onze auto genoteerd! Dan moet je wel heel zeker van je zaak zijn. Ze heeft mijn man dan geruime tijd moeten volgen! 
En ook bij ons had dit als effect dat je overal om je heen kijkt of je niet gevolgd wordt... 
want ook bij ons was de conclusie dat er niets aan de hand was. Het kind 2 liefdevolle ouders had. En hulp was al in het gezin (opvang voor jongste). 

December 2012
In een driftbui smijt ik een tijdschrift weg... en daarbij schiet mijn schouder uit de kom. 
Oef... 15 jaar daarvoor gebeurde dat ook met een fietsongeluk. Echt een flinke klap.
Kennelijk kan het een tweede keer gebeuren met minder externe kracht. 
In mijn rood (wist toen nog niet hoe dat werkte) een totaal verkeerde slingerbeweging gemaakt, waarbij ik gelijk voelde dat het foute boel was. 

Op de 1e hulp vroegen ze wat er gebeurd was, dus naar eer en geweten verteld dat het in een driftbui gebeurde. Met de kennis van nu zou ik het rood noemen. Maar kennelijk zijn bij het woord driftbui alle alarmbellen gaan rinkelen. Vonkje op de checklist voor kindermishandeling! Want een driftige moeder zal vast haar kinderen aanvallen! Ik zat in een fase van mijn leven dat ik eerder mezelf wat aandeed dan een ander! 
Weer de bekende onderzoeken. Ondertussen was oudste oud genoeg om ook zelf geïnterviewd te worden. Hij had zelf al bedacht dat ze zouden vragen of hij niet verwaarloosd werd als alle aandacht naar zijn broer gaat. En die vraag kwam. Hij heeft in alle eerlijkheid kunnen antwoorden dat dat niet zo was. 
En natuurlijk leeft hij ook in een uitermate gebroken gezinssituatie met een gehandicapte broer en een moeder die rood kan worden. Maar tegelijkertijd is er altijd ruimte voor zijn verhaal en hebben we altijd gevochten voor uitbreiding van opvang voor jongste... om ook hem de aandacht te geven die hem toekomt. Wat in ons vermogen ligt doen we. 
Na afronding van dat onderzoek weer dat gesprek. Er was nu iemand van MEE bij om te kunnen uitleggen welke hulp er in ons gezin al loopt. Conclusie. Geen mishandeling. Valse melding. Maar weer die emotionele schade... 
Ik heb mijn kinderen wel een groot cadeau gegeven met mijn eigen (honden)therapiën. Dingen geleerd die nog steeds hun vruchten afwerpen. Het rood-oranje-groen-systeem. Het zelfinzicht. Rood worden betekent niet dat ik mishandel. Ik leer beter met mezelf omgaan. Wij leren beter met elkaar omgaan. 
En mocht mijn schouder in rood er ooit weer uitfloepen... dan gebruik ik op de eerste hulp niet meer het woord drift... want dat was de alarmbel bij hen. 

We hebben als gezin bij beide meldingen echt geleden. 
We beseffen dat we - met de zichtbare verschijnselen van autisme (zowel bij jongste als bij mij) - een kwetsbaar gezin zijn en blijven. 
Maar in het zwakke zijn we sterk. En als we dat zelf niet zijn, zorgt Hij voor ons. 

Die winkel-melding gaf ook aan hoe snel en gemakkelijk er geoordeeld wordt... 
Dat deden ze vroeger bij mijn moeder ook al. Als ze met haar probleemkinderen naar de dokter ging (toen nog lang niet gediagnosticeerd!), lag het steevast aan de opvoeding. 

In dit artikel staan ook - deels herkenbare - voorbeelden van hoe makkelijk de omgeving oordeelt bij het horen van gekrijs van je kind: 
https://ingridbilardie.wordpress.com/2017/03/21/straffen-corrigeren-bijsturen-en-autisme/.

1 opmerking:

  1. Je kan eigenlijk niet oordelen over de situatie bij de ander op dat moment.Is goed dat er op gewezen wordt,maar kan net als bij jullie veel teweeg brengen

    BeantwoordenVerwijderen