zondag 26 maart 2017

Blindelings vertrouwen

Vanmorgen gingen we weer naar de kerk, mijn man en jongste op de tandem. Ik heb een stukje gefilmd. Maar juist als ik wilde filmen deed hij niet wat hij de rest van de route deed: Handen los, lekker fladderen met zijn armen, ogen dicht.

Ik kreeg deze regels uit een lied in mijn hoofd:
“Waar de weg mij brengen moge, aan des Vaders trouwe hand,
Loop ik met gesloten ogen, naar het onbekende land..”

Dat is wat jongste letterlijk doet bij zijn vader achterop de tandem. Hij geeft zich volledig over in het vertrouwen dat zijn vader de weg wel weet. Waarheen zijn vader hem ook brengt, hij vertrouwt er op dat het goed komt.
Ik durf niet achter op die tandem, want juist dat overgeven, dat je letterlijk niet de macht over stuur en rem hebt, is doodeng. Maar jongste denkt daar niet eens over na. Ondanks het feit dat hij ook zelf kan fietsen weet hij binnen een seconde dat het stuur achter op een tandem alleen voor wat houvast is. Dat het verder geen functie heeft. Hij denkt niet aan wat er kan gebeuren. Hij zit en geeft zich over. Punt. Genieten. Handjes los. Ogen dicht.
Tegelijkertijd geeft dat blindelingse vertrouwen hem de veiligheid om goed voor zich zelf te zorgen. We fietsen op de terugweg langs de speeltuin en vragen of hij wil spelen. Met allerlei eigen geluiden maakt hij duidelijk dat hij naar huis wil. Ook pakt hij geen eten aan waarvan hij denkt dat hij het niet lust. Zijn nee is nee en zijn ja is ja. Op zijn eigen manier zorgt hij goed voor de grenzen van zijn eigen tuintje. Ondanks zijn diepe beperktheid vind ik dat bewonderingswaardig. Ik zie dat met trots aan, want als je zo beperkt bent als hij heb je verdrietig weinig autonomie over je eigen leven en lichaam. In je naakte lijf bij allerlei begeleiders om verschoond te worden (wat normaal op je 14e allang niet meer zou gebeuren), begrenzing in je leefruimte, etc. Allemaal noodzakelijk. Dus zijn beperkte tuin mag hij volwassen bewaken. Op zijn eigen niveau. Met zijn eigen geluiden. Bij een peuter zou je zeggen: ‘nou nou, die heeft ern willetje’. Bij hem glim ik van trots als hij zijn wil toont. Als hij op zijn eigen manier het goede binnenhoudt en het kwade buiten. Keuzes die hij van mij – binnen veilige grenzen – mag maken.
In de diepe overgave dat Vader de weg wel weet.
Zowel in dat beeld van die overgave als in het grenzen bewaken, zag ik vanochtend in jongste een beeldend voorbeeld. Papa die liet zien: ‘zo werkt het, vertrouw je Me? Zelfs al leid Ik je door de wildernis, dan nog is het goed. Zelfs al fiets Ik helemaal om, dan nog mag je Me vertrouwen. Blindelings. Een dusdanige overgave dat je alles kunt loslaten en fladderend kunt genieten’.

Wat doe ik met dat voorbeeld? Wat doe jij ermee? Want middels deze blog, stel ik deze vraag ook aan jullie.
Durf je bij Papa achterop de tandem? Stap je op en... laat je los?

3 opmerkingen:

  1. Een mooi beeld die tandem. Loslaten lukt alleen met een machtige Vader aan het stuur...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Helemaal met Anne eens! Mooi geschreven trouwens.

      Verwijderen