zondag 19 maart 2017

De reünie.

Gisteren postte ik dit op FB:

Heerlijk genieten van de rust. Mijn leven zooooveeel beter hanteerbaar dan 10-20-30-40 jaar geleden.
Ik zou ook niet meer terug willen naar die leeftijden.
Bijna 50.
Maar het voelt inderdaad als het nieuwe 40-30-20.
Spijt dat het zolang heeft moeten duren?
Nee hoor.
Ik denk dat alles waar ik doorheen moe(s)t, juist maakt dat ik nu ben waar ik ben.
Pap, dank U wel.
Ik wens jullie ook veel rust in dit weekend.

Op dat moment genoot ik van een diepe innerlijke vrede en rust in huis. Jongste uit logeren. Mijn man was naar een vriend van hem. 
En mijn ziel was als een pas gespeend kind bij Vader op schoot. 
Maar zoals dat gaat met vrede... er is altijd iemand op uit om te roven. Naarmate mijn man langer wegbleef, bekropen mij gevoelens van eenzaamheid. Ik had een week achter me waarin ik weinig IRL contacten heb gehad. Of wel contacten, maar ik was niet verbonden. 
En ik ontdekte dat er deze avond een reünie was van mijn oude werk (niet de laatste afdeling, maar een eerdere afdeling, waar ik best met plezier gewerkt heb). Het was de derde reünie. Vorig jaar en twee jaar geleden ook. Ik had het eerlijk gezegd wat voor me uit geschoven. Want het was een leuke club mensen. Werk dat me na aan het hart lag (statistisch programmeren). Ik wilde hen weer ontmoeten! Maar ken ook mijn beperkingen daarin... de mega-hoeveelheid prikkels... niet alleen van het vele gekakel door elkaar heen, maar elk gesprek afzonderlijk is al een prikkel... moet ik dat mezelf aan doen? Moet ik daarmee mijn vrede verstoren? (2 jaar geleden ben ik na de reünie gaan dissociëren). Maar die vrede was al verstoord... wel/niet... een strijd tussen hoofd en hart... voor en nadelen afwegen met man en oudste. Ik werd zó onrustig van deze rot-keuze... (ik wil het zo graag.... maar weet dat het me giga-veel kost...), dat ik wilde vluchten... te onrustig om te koken... Inderdaad gevlucht, maar veilig met zijn drietjes. We gingen uit eten. Om... nog steeds maar geen keuze te hoeven maken... beter met zijn drieën vluchten, dan alleen op pad. Dat is het voordeel van mijn strijd zichtbaar maken... 
Uiteindelijk wat na achten toch maar op de fiets gesprongen en er heen gegaan. Ontmoetingen. Zoeken naar woorden. Moeite om een gesprek gaande te houden. Na standaard vragen naar wat je nu dóet, viel het gesprek dood. Dat is het nadeel van een reünie. Het gaat vrijwel de gehele avond over het werk dat mensen nu doén. Ik ging omdat ik oprecht geïnteresseerd was in de mensen. Maar eenmaal daar merkte ik hoe moeilijk ik door de oppervlakkigheid heen kwam cq zij door de mijne. Wat ik nu doe? Ik ben thuis, in mijn gezin en ben schrijfster. Hihi. Sommigen hadden mijn stukje over mijn bundel in de krant gezien. Dus die brug kon ik makkelijk maken. Want mijn leven lijkt zo saai tegenover de prachtige functies die zij nu uitoefenen. Maar is dat leven ook rijker? Kijk ik er tegenop? Nee. Mijn identiteit hangt niet af van wat ik doe, maar wie ik ben. Er kwam verdriet in me bij het aanhoren van al die doe-verhalen. Hoewel ik het nog steeds een prachtige club mensen vind, miste ik toch verbinding. Ik wist niet hoe aan te sluiten bij hun golflengte. Dus op een gegeven moment hoorde ik alleen nog het gekakel en vluchtte ik... naar huis. Het was op het randje. Op het randje van overprikkeling. Ik had het risico genomen, omdat ik zó graag met hen wilde verbinden. Ik heb mensen lief, maar mis zoveel tools in de omgang.... dat is zó kl**.. Vlak voor ik naar huis gong stond ik naast iemand die nooit zo gemakkelijk is geweest in de omgang. Zij is 13 juni 1967 geboren. Ik 13 oktober 1967. Dus ik zei - om het gesprek te openen: 'jij wordt ook al bijna 50 hè?!'. Want ja... zulke details onthoud ik. Zij: 'waarom vind je dat belangrijk?', kwam er als een verwijtende sneer uit... (kennelijk heeft ze zelf die naderende leeftijd niet geaccepteerd... het klonk of ik haar betrapte op één of andere ziekte... haren had ze blond geverfd, gezicht in de make-up... hopend op de eeuwige jeugd...).
Meer dan ooit voelde ik deze avond afstand. Ik in een glazen bol en de rest er buiten. Zoekend naar aansluiting - zoals op het schoolplein. 
Uit mijn liefde voor ál deze mensen nam ik het risico. Hebben zij ook zoveel liefde voor mij? Een vraag die ik mezelf nu stel, maar wat mijn liefde voor hen niet anders maakte. Het feit dat ik zó'n groot risico voor mijn gezondheid neem, geeft aan hóe lief ik mensen heb. Kinderen van God, al weten ze dat zelf veelal niet. 
Op het randje van overprikkeling kroop ik half twaalf in bed, om in een diepe-vredige slaap te vallen. God-dank! Want rust is het beste medicijn tegen overprikkeling. En dat was mij geschonken. 
Nooit meer een reünie. Maar je hebt kans dat ik er de volgende keer gewoon weer sta. Ik houd van deze club mensen. Zelfs door mijn glazen bol heen. Zelfs als je voelt dat ook zij de afstand bewaren.

 

Deze twee schilderijen hingen op dié afdeling boven mijn werkplek. Sinds 2013 hangen ze hier in de woonkamer.  Ze betekenen veel voor me. Halen niet het negatieve, maar juist het positieve uit die periode in me naar boven. Scheepke onder Jezus hoede. Zo voelde ik mezelf als ik naar die schilderijen keek op mijn werk. Want werken met autisme (waarvan ik toen nog niet wist dat ik het had, maar wel de gevolgen ondervond), was soms behoorlijk zwaar. Het onder druk werken, etc. Wat schuilde ik in gedachten vaak in dat 'Scheepke onder Jezus hoede'.


Hoezeer ik toch nog op/over de grens was, bleek vanochtend. Toen ik een zwaar overprikkelde stem had... En mijn man dat steevast als verwijten oppikte en hem weer rood maakte... Wat mij weer in wanhoop deed roepen naar God of Hij me dan alsjeblieft wilt voorzien met een nieuwe stem... Kortom... De bekende huwelijkse roodspiraal...
Dat is de prijs. De prijs die ik betaal voor de liefde die me drijft naar de ontmoeting met mensen.

2 opmerkingen:

  1. Wat eenzaam voel je je dan.Ik kan veel lichamelijk niet.Door reuma en al die operaties.Maar voor God zijn we bruikbaar en tot zegen.Jij met je stukjes en gedichten

    BeantwoordenVerwijderen