maandag 20 maart 2017

Eind goed al goed

In mijn vorige blog schreef ik over rust die geroofd werd. (Zie hier: rust).
Toch blijft overeind wat ik schreef. Dat ik me zoveel beter voel dan 10-20-30-40 jaar geleden. 
Want al wordt vrede geroofd. Ik herken veel meer hoe het werkt, waar ik op moet letten, hoe ik voor mezelf moet zorgen. Het groen-oranje-rood systeem. En dat alleen al geeft rust. 
Mijn autisme verdwijnt niet... 

We hebben al enkele jaren een vaste klusjesman. 

 

Onlangs konden we een tafel overnemen. Er moest nog wel wat aan verstevigd worden. Dus dat deed hij. Op een dag dat we beiden niet thuis waren. 
Een paar jaar geleden heeft hij bij ons in de keuken geklust. Hij kwam er al vrij snel achter dat ik een oog voor detail had en de kleinste oneffenheden opmerkte (en benoemde). Al gauw was hij bekend met dat autistische stukje van me. 
Nu kwamen we 's avonds thuis en ik zag onmiddellijk wat oneffenheden aan de tafel. Ik wil dan precies weten hoe het zit. Maar durf dan zelf niet te bellen... Uiteindelijk - na aanvankelijk tegenstribbelen - klaarde mijn man dat bel-klusje. Hij noemde de details op die mij waren opgevallen. Hij had de indruk dat betreffende klusjesman het opvatte alsof hij fouten had gemaakt. Of mijn man heeft het niet goed overgebracht... dat krijg je als je zelf niet durft te bellen en zo'n klus in de schoenen van een ander schuift. I.i.g. zou hij vorige week nog terugkomen voor een andere klus en verscheen hij niet. Mijn man maakte zich zorgen. Hij dacht echt dat wij hem kwaad hadden gemaakt... door mijn autistische 'gemiereneuk'. 
Ik zei: 'bel hem dan om het te vragen'! Maar mijn man past er voor om weer de gebeten hond te zijn en is een beetje pissed dat we door 'mijn autistisch alles willen weten' wij nu wellicht een trouwe klusjesman kwijt zijn. Want het zou niet de eerste keer zijn dat mijn autistische gedrag gevolgen heeft. Zijn angst is niet onterecht. 
Dus met lood in de schoenen toch zelf de verantwoordelijkheid genomen en gebeld vanavond. Dan is er in elk geval zekerheid - voor beiden. Er bleek niets aan de hand. 
Zo zie je maar. Blijf niet te lang rond lopen als je ergens mee zit. Want dan gaat het een eigen leven leiden. Hoewel het zomaar anders had gekund. 
Maar wel een compliment van mijn man in de pocket. 'Goed gedaan dat je gebeld hebt, zei hij'. Zichtbare opluchting bij hem en trots op mij.

1 opmerking: