donderdag 16 maart 2017

En toen was het er weer.

Het was gisteren een zon-overgoten dag. 
Een dag waarop we gebruik mochten maken van ons stemrecht. 
De grappen, grollen, serieuze en luchtige dingen tuimelen als een vloedgolf over je heen. 
Zelfs als je je probeert er voor af te sluiten komt het tot je. 
Zoonlief van 17 had het liefste zélf kunnen stemmen. Hij volgt alles wat los en vast zit van de politiek en via hem word je continu op de hoogte gehouden. Bovendien boeit het mij ook wel. Bij maatschappijleer op de havo vond ik politiek de mooiste lessen. Ik was als een van de weinigen van de klas al stemgerechtigd, dus het was ook geen theorie meer. Ik heb geen verkiezing overgeslagen. Maar je hoofd draait op volle toeren op zo'n dag. En ik zuig álles naar binnen, inclusief de blij lachende mensen in de rij voor het stemhokje. 

's Avonds had ik een gespreksgroepje over het thema verbinding. Een wat onwennig groepje dat zich wekelijks tussen carnaval en Pasen buigt over een thema met lied of gedicht als inbreng. Een soort meditaties dus. Dat vind ik mooi. 
Je moet tevoren je inbreng inleveren, zodat de gastvrouw het technisch klaar kan zetten. 

Ik had een gedicht uit eigen werk, omdat dit alles te maken heeft met mijn moeite met verbinding: 

(Wil je meer gedichten lezen van mij, dan kun je hier de bundel bestellen: 
http://www.jongboek.nl/shop/index.php/catalog/product/view/id/248336/s/de-scherven-die-woorden-werden-89868-www-jongboek-nl/ )

Ik vertelde dat er vaak angst zit onder het aan gaan van verbinding, en dat die angst nooit zal verdwijnen en dat het de vraag is hóe ik met die angst omga. Is de angst de baas over mij, heeft het mij in de greep, ben ik er slaaf van.... of geef ik het die macht niet? 

Omdat ik elke keer weer een wilsbesluit moet nemen om geen slaaf van die angst te zijn, proclameer ik dat hard zingend met dit lied. Ik ben een kind van God, dus dan hóeft de angst niet meer mij in de greep te houden. En dus deelde ik ook dit lied: 


Deze inbreng had ik ingestuurd. Het is maar een klein groepje, dus het is ook echt fijn als je er bent. 
Bovendien was het een goede afleiding van de informatiestromen die me gisteren overspoeld hebben. 
Het was 5 minuten lopen van ons huis, dus daar ging ik. Ik vertrok kwart voor. Kwart over kwam ik er achter dat ik in hele verkeerde straten liep. (Om heel begon dat groepje). Ik probeerde me te herpakken en liep weer naar het juiste adres. Hoewel ik overal vlekkeloos de weg weet, ging dat erg moeizaam. Kennelijk was ik nog niet helemaal terug op aarde. De overprikkeling van de dag heeft het zó druk gemaakt in mijn hoofd dat ik (weer) ben gaan dissociëren. Al lopend naar het juiste adres, lag de zelfveroordeling op de loer. Ik schold mezelf uit voor sukkel en was eigenlijk bang om nog te gaan. Ik kom véél te laat binnen, ogen op mij gericht. Ik besloot toch te gaan, want nu afhaken zou juist toegeven aan die angst zijn. En daar wil ik het notabene over hebben! Dus ik besloot door te gaan naar het doel, om zonder angst te kiezen voor de verbinding. Daar stond ik aan de deur. Ik belde aan. Er was geen weg meer terug. Er werd open gedaan. Maar wat moest ik zeggen? Leugentje om bestwil maar. 'Ik kreeg een telefoontje toen ik wilde gaan, daarom was ik zo laat, sorry!' Pfff... Echt mijn angst overwinnen was geweest als ik had verteld wat er gebeurd was. Als ik had gezegd: 'laat dat gedicht en lied maar zitten, maar dit is mijn verhaal wat er gebeurd als ik mijn hoofd niet meer onder controle heb.' Dan was er verbinding geweest in de praktijk. Maar daarvoor voelde ik niet voldoende veiligheid. Ik zou de eerste en enige zijn die zo kwetsbaar zou zijn. Daarvoor komt men niet naar zo'n avond! Nee... ik ook niet... dus ik landde niet. Bleef met mijn hoofd ergens anders. De gedichten en liederen die gedeeld werden, drongen niet door. Mijn gedicht en lied - zoals geoefend - gedeeld. Ik wilde perse niet naar mijn angst luisteren, door na de ontdekking van het dissociëren naar huis te gaan. Maar misschien had ik alleen moeten gaan als ik in verbinding met mezelf bleef. Nu was ik verkeerd verbonden. 

In de nacht die volgde, kwam de overprikkeling er meer dan uit. Liggen woelen van angst. Een hoofd waar geen stop-knop op zit en toenemende angst en onrust. Uiteindelijk in slaap gevallen. Manlief was zo lief om een ontbijtje op bed te brengen, zodat ik rustig op kon starten. 
De onrust zat nog méér dan in mijn lijf. Noem het maar oranje. Dus de hele dag goed mijn grenzen bewaken dat dat oranje niet doorflipt naar rood. 
Nog wat gekleurd en gelezen. En voor de buitenwereld een saaie dag. Voor mij een dag van re-setten. Verbonden raken met mijn groene zelf. En proberen niet boos te zijn dat na héle lange tijd het dissociëren er weer was. Dat blijft een gevoeligheid en dat is dan maar zo. 'Take it, OR leave it', zeg ik tegen mezelf. 

 

1 opmerking:

  1. Wjammer van die overprikkeling, toch enorm dapper dat je gegaan bent......ik was denk ik naar huis gegaan in mn paniek.........dit soort dingen zul je blijven houden meid, eigenlijk na een dag als woensdag geen afspraken 's avonds.......maar al die tios weet je zelf ook wel........respect dat je je zo kwetsbaar op hebt durven stellen door je gedicht te laten horen......😘

    BeantwoordenVerwijderen