donderdag 9 maart 2017

mijn moeder - Deze blog schrijf ik om groen te worden na even knetterrood zijn...

Mijn moeder.
87 jaar.
Woont alleen.
Geheugen gaat fors achteruit.

Als we ze niet zien, belt ze elke avond.
Ze zegt dan letterlijk: 'ik leef nog'.
En ze belt dan ook mijn zus. Met de zelfde mededeling.
En soms - heel soms - vergeet ze wie ze gebeld heeft.
Dus dan belt ze óf beiden dubbel.
Óf geen van beiden.
Soms erger ik me dood aan die telefoontjes.
Omdat het me stoort in mijn dagelijkse gang van zaken.
In het eten koken.
In mijn noodzakelijke me-time.
In mijn huishouding.
Ze kan nooit kort van stof zijn.
En ze herhaalt dan honderdvoudig wat ze een dag ervoor óók al zei.
(En dat je het gesprek wilt afbreken, hoort ze niet, omdat ze wat dover is. Ze gaat dus gewoon door met haar eigen riedel.)
Dus ik vind het ook wel eens rustig als ze niet belt.
Ik ben dan in de veronderstelling dat ze contact met mijn zus heeft gehad en geniet van de rust.
Ik heb het een tijdje wat begrensd... haar telefoontjes.
Maar nu zie ik het belang er weer van.

Zondagavond heeft ze hier meegegeten.
Dus dat was een contact-moment.
Maandagavond.
Geen telefoon van haar.
Dinsdagavond.
Geen telefoon van haar.
Woensdagavond.
Geen telefoon van haar.

Donderdagochtend.
Ik ging me ongemakkelijk voelen.
Dus wilde haar nu zelf bellen.
Maar... ze nam niet op.
Uur later...
ze nam niet op...
En ik begon te rekenen...
Theoretisch kon ze vanaf zondagavond of maandag dood in huis liggen.
Of met een gebroken heup.
Of een hersenbloeding.
Of wat mensen op die leeftijd ook maar mag overkomen.

En je weet...
Niet opgenomen worden, leidt bij mij sowieso al tot paniek.
Maar nu extra...
Ik zoek contact met mijn zus.
Als zij de afgelopen dagen wat gehoord heeft, is er rust.
Maar.... ze leest geen apps... en neemt de telefoon niet op.
Waarschijnlijk in vergadering op haar werk.

Nog een uur verder... (voor mijn gevoel... waarschijnlijk was het korter... maar de tijd kruipt als ik rood ben).
Ondertussen was de spanning zó ver bij me opgelopen dat ik knetterrood begon te worden.
(oudste heeft ooit geconstateerd als ik rood ben, dat ik ook écht rood kleur in mijn gezicht. Letterlijk trekt alle bloed dan kennelijk daarnaar toe. Een soort blozen, maar dan anders).
En ... je kunt zeggen 'rijd er dan heen en ga kijken...'... Maar dát durf ik niet... Doodsbang dat ik haar écht dood aan zou treffen...
En ik begon de schuld al naar mezelf toe te halen...
Want ik had het niet gebeld worden in alle rust naast me neer gelegd...

Ondertussen ook mijn man al 3x op zijn werk gebeld... mijn stem werd steeds paniekeriger... 
en hij bleef in alle rust op me in praten... hoe kón hij zo rustig zijn??!!! Wás hij niet bang??? 

Uiteindelijk een smsje van mijn zus...
Ze zat in een cursus.
Kon geen apps lezen, maar zag dat ik belde.
Zij had gisteravond contact gehad met mama.
En mama vertelde haar dat ze vanochtend bij iemand ging koffie-drinken...

Pfffffffff.....
Wát een opluchting...
Dan zijn haar dagelijkse telefoontjes maar lastig...
Maar ik ben blij met een teken van leven!!!!
Het kan elk moment afgelopen zijn.
En je zult net zien dat de één van de ander dan denkt dat mama wel naar die gebeld zal hebben...
En zo had ze echt dagen dood kunnen zijn...

Mijn rood mag verdwijnen.
Mama leeft.
Maar het is niet zomaar uit mijn systeem.
Dus ga er een plan bij pakken...
Om hopelijk met rust weer groener te worden.

Ik wou dat ik niet zo snel een hoofd vol doemscenario's had...
Dat ik wat luchtiger kon denken...
Maar helaas...
Het is wat het is...
En ik ben vooral blij en opgelucht.
Maar... nog niét groen!!

No automatic alt text available.

1 opmerking:

  1. Kan me je reactie wel voorstellen.......fijn dat het goed afgelopen is en ik hoop dat je je nu weer wat rustiger voelt

    BeantwoordenVerwijderen