woensdag 8 maart 2017

Vertrouwen als fundament - ook in het rood

Foto gemaakt tijdens een wandeling gisteren.

Het is vandaag biddag voor gewas en arbeid. Laat ik ook maar even een duit in het zakje doen over het thema bidden.
Het was gisternacht.
Ik lag heerlijk te slapen. Naast mij lag mijn mobiel – die ik niet uit gezet had. Om kwart over één werd ik toch wakker van dat kreng dat lag te trillen als een gek. Met mijn slaperige hoofd pak ik mijn mobiel en blijkt het een inkomend telefoontje te zijn van een onbekend nummer. Ik neem op en er wordt gelijk neergelegd. Tegelijkertijd hoor ik de voordeur. Snel spookt het door mijn hoofd dat het wellicht inbrekers zouden kunnen zijn, die checken of je thuis bent. Ik maak mijn man wakker en stuur hem op inspectietocht door het huis. Hij vindt geen boeven gelukkig. Maar ontdekt wel dat oudste nergens te bekennen is. Slaapkamer leeg. Deur van het slot. Die is naar buiten. Maar om 1.15 in de nacht??? Ik schiet aardig in het rood. Ik bel oudstes beste vriend – die hier om de hoek woont – of hij daarheen is. Meestal zijn die twee nachtbrakers. Nu bel ik vriend uit zijn slaap. Oudste is daar niet. Mijn man stelt me gerust dat oudste misschien naar de snackbar is. Een snelle inspectie op internet leert me dat er één snackbar in onze woonplaats tot 1.00 geopend is (de overigen sluiten eerder). Maar ook dan had oudste allang thuis moeten zijn. Doemscenario’s spoken door mijn hoofd. Nu niet van inbrekers, maar dat dat telefoontje voor oudste bedoeld was en hij bij iemand in de auto gestapt is. Feit is wel, toen dat telefoontje kwam en ik de deur hoorde dat dát waarschijnlijk oudste was die naar buiten ging. Was dat telefoontje nooit gekomen – dat mij wekte – dan had ik hem nooit horen vertrekken.
Maar goed… ik was ondertussen dusdanig rood dat ik mijn schoenen en jas aan schoot om buiten te gaan zoeken. Ik ben ook weleens kwijt geweest. Maar nu ervoer ik de andere kant. En geloof me… al gaat het om een bijna volwassen kind… het is onvoorstelbaar hoe snel de molen van doemscenario’s draait en hoe moeilijk dat te stoppen is. Gebeden in die nood? Wel nee joh. In het rood ben ik elk contact met mijn omgeving en de realiteit kwijt. Inclusief contact met God. Wat ik wel weet is dat God mij ziet. Ook – nee juist - in die nood/het rood. Misschien is mijn gebed wel dat mijn basis-besef daarvan zó groot is, dat dat besef zelfs in het rood nog in mijn systeem zit. En dat is wel zo. Daarom voel ik me ook niet schuldig dat ik dan niet kan bidden.
En oudste? Die kwam 1.45 weer thuis. Hij was ‘gewoon’ gaan wandelen omdat hij onrustig in zijn hoofd was en daardoor niet kon slapen. Pffff….
Na wat discussie over en weer gelukkig nog een aantal uren – tot 7.00u – geslapen.
Wat heeft dit te maken met biddag? Biddag is in wezen een vragen om zegen. Zegen over groei en bloei. Van arbeid, gewas, relationeel en persoonlijk leven. Maar is de grootste zegen niet het basis-besef dat Hij je altijd ziet? Zelfs als je niet meer bidden kunt? Hij is niet afhankelijk van mijn en jouw gebed. Je mag Hem – als een kind – alles voorleggen en alles met Hem bespreken. Maar het diepste gebed is Hem vertrouwen. Hem vertrouwen – zelfs als de bloei mislukt en ik knetterrood ben (en midden in de nacht de hele boel bij elkaar schreeuw). Het is het grootste geschenk dat je Hem kunt geven. Vertrouwen hebben dat Hij zorgt. En hoe Hij dat doet? Zelfs daar hoef ik me niet druk over te maken. Gelukkig ben ik daar in het rood ook niet mee bezig. Dan wordt ik namelijk alleen maar overspoeld door mijn eigen emoties. En ben ik blij dat ik in het groen voldoende vertrouwen heb opgebouwd, zodat ik het in het rood ook echt los kan laten. Hij zorgt. Mijn enige gebed is dat het besef daarvan een steeds steviger fundament onder mijn leven mag worden.

1 opmerking:

  1. Ik ben die Ik ben,en Ik zal er zijn.Zonder dat je aan Hem denkt

    BeantwoordenVerwijderen