woensdag 29 maart 2017

Woorden hebben kracht

De hele Bijbel laat ons zien: onze woorden bepalen onze (be)stemming. In Spreuken 18:21 lezen we:
Dood en leven zijn in de macht der tong, wie aan haar toegeeft zal haar vrucht eten. Als we verkeerd belijden, zal onze tong de dood voortbrengen in ons leven, maar als we de juiste belijdenis uitspreken, zal ze leven voortbrengen. Wat we ook uitspreken met onze tong, we zullen altijd haar vrucht eten. 

Ex FB-vriend.

Ik zag hem gisteren weer voorbij komen bij een dierbare FB-vriendin van me. Een ex FB-vriend. Sinds een half jaar ongeveer. De breuk doet me nog steeds pijn, omdat het door zoveel onbegrip komt. Onbegrip over hoe het bij autisme werkt. Een breuk die symbool staat voor het onbegrip waar ik een groot deel van mijn leven tegen aan loop. Dan zul je zeggen... dan zijn zulke mensen je vriendschap ook niet waard. Daar kan ik het niet mee eens zijn. Elk mens is van waarde, ook degenen die me niet begrijpen. Wat ik wel geleerd heb van het boek Grenzen is dat het voor de gezondheid van je eigen ziel belangrijk is om het kwade buiten te houden en het goede binnen. Voor mij zijn mensen die mij stelselmatig niet begrijpen 'het kwade', hoeveel ik ook van die mensen houd. Dus voor mijn ziel geeft het rust dat 'dat kwade' buiten mijn poort blijft. Dat staat los van houden van zo'n persoon. 

Mijn woorden (in rood/nood/intense paniek).

Wat was het kwade dan wat binnendrong via deze ex-vriend? 
Nou, om te beginnen was wat hij zei uiteraard niet kwaad bedoeld. Het was juist zijn bedoeling om er mee op te bouwen. 
In het verleden (en dan praat ik nog maar over twee jaar geleden - toen zat ik midden in mijn therapie-met-hond (vorig jaar ook nog)) koon ik mijn flippen op FB in het extreme kenbaar maken. Het was in de periode dat ik rood werd, maar nog geen kennis daarvan had en nog geen tools had ontwikkelt om op eigen kracht groen te worden. Ik ging met brandwonden tegen een brandende kachel staan door mijn rood zo zichtbaar te delen. Zonder filters knalde ik vanalles op FB. (Heel af en toe nog wel, maar het komt minder voor met al mijn oranje/rood-plannen en ik ben me bewuster van het kachel-effect als ik het doe). En daar sta je dan met je brandwonden. Zo kwetsbaar en naakt, dat men zo door je grens kan dringen door niet het goede tegen je te zeggen. Gevoelig als ik dan ben voor prikkels - in het rood - overprikkelt het me nóg meer. Er ontstaan discussies die bol staan van wederzijds onbegrip. Als ik zo'n ongefilterde post plaatste, kwam deze ex-vriend steevast met de reactie van bovenstaande bijbeltekst. Dat ik me bewust moet zijn dat woorden kracht hebben en dat ik door zo 'negatief' te zijn het leed over me afriep. Positief denken en vooral praten! Als een tovertrucje (zo kwam (en komt) dat op me over. Ik moest maar boeken van Joyce Meijer lezen. Strijd in je denken bijvoorbeeld. Ik ben er in begonnen, maar voor ik op de helft was heb ik het boek moedeloos weggesmeten. Dat bolwerk van negatief denken, bestrijden met een sausje van positieve woorden. Ik kon er niéts mee. Achteraf logisch, want dat heen en weer flippen van rood naar groen en terug, hebben niets met negatieve bolwerken te maken, maar met mijn andere manier van met dingen omgaan van álles wat ik waarneem (zie, hoor, ruik, voel, proef). Ik zie het zelfde als een ander, maar de informatie wordt anders verwerkt in mijn hersenen. 
Ik noem nu deze ex-vriend, maar er zijn meer mensen die vanuit onbegrip (goedbedoeld!) dingen zeggen! 
Toen ik zelf de inzichten kreeg ben ik dat - vooral middels deze blog - gaan uitleggen. Dus op een gegeven moment hád de ex-vriend het beter kunnen begrijpen. Maar hij bleef hangen in zijn uitingen. Zonder zich te verdiepen in wat ik schreef. Ik kon niet met de waarheid omgaan, werd de conclusie. Maar wat is waarheid? De waarheid is dat het goed bedoeld was, maar niet voor mij op deze manier. Alsof je iemand een deken blijft aanbieden (omdat zijn waarheid is dat het koud is), terwijl ik mijn omgeving door de andere informatieverwerking ervaar als bloedheet. Dan kan het wel waarheid zijn dat het koud is en ik (in andermans ogen) een deken nodig heb, maar het zal me alleen maar verder verhitten. 

Voorbeeld van zo'n post. 

Een voorbeeld van zo'n post die bij me is blijven hangen. Het was nog vóór mijn therapieën, dus begreep mezelf ook nog minder goed. 
Jongste zou een weekje op vakantie gaan bij een organisatie die geschikt leek voor hem. Wij hadden ons voorbereid en ingesteld op een week herstellen van een zwaar leven. De eerste nacht ging het al mis. We moesten jongste halen. Hoe moest dat nu? We moesten de vouwwagen nog opzetten, wat écht niet gaat met jongste. En dan ineens het moeten schakelen dat jongste tóch bij ons zou zijn op vakantie. We waren zó uitgeblust. 
Diepe paniek! Diep rood! Diepe nood! Want dat gebeurd er altijd als ik dingen niet meer overzie. Grip weg. Controle weg. Hoe deze kluwe ontrafelen? Rood! (Het overzicht kwijt raken is vaak een trigger voor rood worden, dus daarom probeer ik dat vaak te voorkómen door dingen extreem te willen controleren). 
Deze kwestie plaatste ik ongefilterd op FB. 
Er kwamen meelevende reacties (wat iets anders is dan hulp). 
Uiteindelijk halverwege de tij reacties stond het er: 'woorden hebben kracht!'. 
Snap nog steeds die conclusie niet. 
Het zou - met de kennis van nu - beter zijn me stap voor stap te helpen weer wat overzicht te krijgen. 'Wat is er nu aan de hand? Wat kun je zelf doen? Wat kunnen anderen daarin betekenen?'
Gaandeweg die vakantie werd ik ook groener. Er baden mensen voor rust bij jongste. En die was er. Ondanks dat de week anders was dan waar we ons op voorbereid hadden, was het géén slechte week. Het overzicht vloeide langzaam terug. Een lieve vriendin uit Kampen heeft een dagje op jongste gepast (en wij hebben een gezellig dagje Kampen gehad). 
De rust kwam niet terug door andere woorden die ik sprak, maar door letterlijk rust.

Andermans woorden! 

Dat woorden (al zijn ze goed bedoeld!) die gesproken worden kracht hebben klópt wel. Zeker als het vanuit onbegrip gezegd is. 

 
Dit is een plaatje dat ik vanochtend tegenkwam op een autisme-site (waaruit deze blog als vanzelf ontstaan is... zo associatief werkt mijn koppie...). 
'Je bent lui', werd vroeger ook wel tegen me gezegd. Want in het rood verlam ik. Of mijn schoonzus die zich hardop afvroeg of ik polio had, als ik verlam en mijn man veel doet (en mijn man durfde uit schaamte de waarheid niet te vertellen (ondertussen wel)). Ja, aan de buitenkant lijk ik dan een lui persoon. 
Heel veel uitspraken uit dit plaatje herken ik. Door verschillende mensen tegen me gezegd. En die woorden echoën nog dagelijks door mijn hoofd. Zóveel kracht hebben woorden. Want ze zijn makkelijk gezegd, zeker als je niet de moeite neemt om je (bijvoorbeeld middels mijn blogs) te verdiepen in hoe warm ik het heb, terwijl jij de wereld als koud blijft ervaren en me die deken blijft brengen. 
Het bepaald niet mijn waarde. Ik ben een geliefd kind van Papa. Maar verdriet doet het wel.

En weetje. Ik blijf van je houden. Ik zie je als ex-FB-vriend voorbij komen (met positieve woorden!!!) bij een FB-vriendin. Ik word overvallen door verdriet over alle breuken die op deze manier gedurende mijn leven ontstaan zijn. En ik blijf van je houden. Positiever kan ik het niet maken. 

En ook positief: er zijn steeds meer mensen die me wél begrijpen of daar ook écht hun best voor doen.

2 opmerkingen:

  1. Ik snap het wel... Door een depressie gekomen..kan ik niet veel tegelijk,en niet vlug.Anders wordt het stoffig op mijn zolderkamer..voel me soms minder,maar ben het niet

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Woorden hebben kracht. Wat zullen alle uitspraken het je misschien nog zwaarder maken. Wees niet bang, ik voel dat ik je dat moet zeggen. Wees niet bang voor wat anderen van je vinden. Je krijgt zoveel aan adviezen en woorden over je heen. Maar je mag eruit halen wat opbouwend is en wat goed is.

    Zo knap hoe je volhoud. Ondanks alle harde woorden. Je bent een schitterend stukje schepping. Leef maar je mag er zijn!

    BeantwoordenVerwijderen