woensdag 8 maart 2017

WoW

Ik las vanavond dit artikel: http://www.autismeholistischbekijken.nl/ik-wil-niet-compenseren-ik-wil-leven/.

En wát herkenbaar. 
Ik ben - ook in het huidige leven - erg veel bezig met mijzelf te beteugelen. Mezelf te disciplineren. Geen gedrag vertonen wat vooral mezelf kan schaden (door onbegrip of onvermogen van anderen). Voor mijn eigen gezondheid onderdruk ik mezelf. En begrijp me niet verkeerd. Jezelf disciplineren kan soms goed zijn. Eerst tot 10 tellen voor je impulsief wat zegt. Plannen hanteren. Faal helaas nogal vaak, wat mag, maar slecht is voor het vertrouwen in mezelf. Hoelang houd je dingen op wilskracht vol? Zelfdiscipline omdat rood worden slecht is voor mijn gezondheid. Een prachtig verlangen naar veel groen willen zijn. En behalve veel falen merk ik ook wel degelijk de rust, die een grote vrucht is van deze plannen/zelfdiscipline. Want... met alle macht vermijd ik de pijn die ontstaat als mijn gedrag botst op mensen die niet het vermogen hebben er mee om te gaan. 
Die mijn dwingen (om controle te bewerkstelligen... ik dwing orde af in mijn chaos ) als claimen beschouwen, etc. 
Dat leidt tot frictie en onvermijdelijk tot pijn. Want hoelang houd je het vol keer op keer door die pijn te moeten (geloof me... ik heb op dit vlak al giga-veel pijn doorstaan in mijn leven... dus ik mag met recht (en trots) zeggen dat ik een hele sterke vrouw ben... menig 'gewoon mens' zou allang afgehaakt zijn) voelen. Hoelang houd je dat vol? Dus duik je weer in de zelfdisciplinering (=aanpassingsgedrag). 
Mijn man noemde dat gedrag en die plannen ook: onderdrukkingsplannen. Want je sterft een stukje aan jezelf. Omdat jezelf zijn onvermijdelijk tot pijn leidt. Pijn die nergens een adres heeft. Want je hebt juist pijn aan die buitenwereld vol onvermogen. 
Voordat ik burn-out raakte, was ik alleen maar bezig met overleven en aanpassen. De 'normale' leerling. De 'normale' werkneemster. Was ik mezelf geweest, dan had ik dag één al op straat gestaan. Aanpassen en overleven was een tweede natuur. Dat is nu minder het geval. Dat masker is sinds mijn burn-out afgevallen. Nu moet ik mijn best dien om me aan te passen. Met talloze plannen. Telkens weer wil mijn eigen natuur naar buiten breken. En dat moet ik dan weer beteugelen. Iets waar ik het nut wel degelijk van inzie. Een groener leven. Pijn vermijden. Dus na falen in/met mijn plannen, pak ik ze heel bewust er weer bij. Maar juist dat onderdrukken (van mijn autistische natuur) maakte dat ik burn-out raakte... onderdrukken van veel meer dan dit overigens. Het was én én én. En het begrip van hoe het werkt bij me (rood/oranje/groen), neemt de pijn inderdaad niet weg. Het gevecht (tegen mijn eigen natuur) is er misschien wel groter op geworden. Omdat ik het nut van dat gevecht (een groener leven) méér dan inzie. 

 
Bron: artikel hierboven

1 opmerking: