maandag 13 maart 2017

Zullen we ruilen?

Afgelopen weekend kon je wat op een briefje schrijven wat je bij het Kruis kon leggen, zodat je het kan ruilen tegen Zijn vrede. Ik weet niet meer precies wat de opdracht was. I.i.g. gaat het om dingen die je op eigen kracht blijft doen, waarvoor je jezelf aan het kruis blijft nagelen, terwijl Hij er al gehangen heeft, etc. En daar lagen ze. Een heleboel briefjes. Inclusief die van mij. 

 

Vanmiddag ging ik wandelen en moest ik terugdenken aan die briefjes. Ik vroeg me af wat er mee gebeurd zou zijn. Is het stiekem gelezen door degenen die alles opgeruimd hebben - of nu later thuis door iemand? Wat zou ik daar van vinden? Mijn naam staat er niet onder. Hoeft voor God niet. Hij wist het al nog vóór dat ik het geschreven had. Het is meer het psychologische effect voor jezelf: loslaten! Ik denk dat de meesten er geen naam onder gezet hebben. 
Stel nu dat de opdracht was dat we daarna alle briefjes van anderen mochten gaan lezen? (Hardop!) Hoeveel zou er gewogen worden? Wát... dié zonde? Dát geheim? Dát kwalijke gedrag? Dié afgodjes? Dan valt dat van mij in het niet. Want dát is wel zo erg. Of... je spijkert jezelf nog harder aan het kruis. Wat zou er geoordeeld worden. Of niet? Ben ik daar écht vrij van... oordeel? Hoe makkelijk ga je jezelf niet vergelijken met anderen. Stop met vergelijken. Maar diep vanbinnen gebeurt dat toch. Vergelijken en wegen. 
Maar nog dieper stelde ik mezelf de vraag... mag wat ik op mijn briefje schreef zichtbaar zijn voor anderen? Voor God maak ik alles zichtbaar. Dat is voor mij veilig genoeg. Hij oordeelt niet. Zou ik het ook zichtbaar durven maken voor mensen? Dat ene ding dat op mijn briefje stond. Hoe is dat voor anderen? Hoeveel geheimen - van mensen - lagen er bij dat Kruis? 
Mag je stukjes voor jezelf houden? Of gaat het dan woekeren in de duisternis? 
Is bij God brengen voldoende?
Deze blog is niet het medium waar ik in het licht ga brengen wat er op mijn briefje stond. 
Maar het is wel een vraag die ik in me heb. 
En ik denk een vraag die velen delen met mij...
Mijn ervaring met geheimen uit het verleden is dat het wegduwen in een stiekem potje mij niet gelukkiger maakte. 

Toch is het mooie dat Hij die dingen wél ziet. Want ik heb van Hem gisteren mooie antwoorden gehad. Tekenen van hoop. Alsof je even met Zijn perspectief naar de zaken mag kijken. Met Zijn antwoord was het alsof ik een blik op de Overkant kreeg.

Toen ik vanmiddag wandelde, schreef ik dit: 

 

Ik vind het altijd heerlijk om langs het water te wandelen. Een hele andere beleving dan bos. Het geeft ruimte. Wind door je haren. Maar het roept ook iets van verlangen op. Verlangen naar de overkant. De overkant lijkt altijd mooier, dan de kant waar ik sta. Je ziet het. Je kijkt ernaar. Maar je kunt er niet bij. En weetje. Als ik aan de overkant zou zijn, vind ik mijn kant mooier. Het heeft iets magisch, die overkant. Je kunt het niet grijpen en toch is het er. Ik geniet van het uitzicht, én van het hier.

Even later zag ik zelf dit plaatje: 

 

Die volmaakte toekomst is in mijn foto de overkant. Je kunt er je niets bij voorstellen. Maar je vangt er wel al glimpen van op, als je een relatie met Hem hebt. Je mag hier al ervaren hoe het aan de Overkant is. Aan de Overkant - waar alles volmaakt is - geen gebrek en geen geheime hoekjes. Volkomen licht, zichtbaarheid, genezing, heelheid. 
En áls je dan uiteindelijk volledig aan de overkant bent - helemaal in Zijn licht - dan ben je totaal vergeten hoe de onvolmaaktheid was. Die andere kant waar je net stond. 

Prachtig hoe dingen zo bij elkaar komen. 
Ik bid dat ik me bij iemand veilig genoeg mag voelen om mijn briefje bij dat Kruis open te vouwen en in het licht te brengen. 
En dat bid ik eenieder toe die een briefje daar heeft neergelegd. Ik pleit voor nieuwe opdrachten in Christelijk Nederland. Breng niet alleen briefjes naar een Kruis, maar zoek gelijk een veilige gesprekspartner (zonder oordeel) aan wie je je briefje voorleest. Voor nu gemiste kans. 
Of was ik er niet aan toe? 
Feit is wel dat het nú in mij niet duister is. 
Ik ervaar een ongekende vrede in me. 
En in die vrede was het weer heerlijk om te kleuren vanmiddag (met wasco dit keer): 

 

Links een foto van een mevrouw uit 1833, rechts wat ik ervan gemaakt heb. 
Innerlijke schoonheid is tijdloos. 
Het was weer fijn om te doen.

1 opmerking:

  1. Mooi blog.......fijn dat je de vrede hebt en mooi om elkaar op deze manier stil te zetten bij wat Hij voor ons aan het kruis gedaan heeft

    BeantwoordenVerwijderen