zaterdag 29 april 2017

Even stoom afblazen

 

Gisteren deelde ik dit op FB: 

Spiegel van Oudste: 'mama je bent zo autistisch dat je overal in je leven vervroegd bevestiging voor wilt hebben. Dagen/weken/maanden van te voren willen weten of mensen komen, mee gaan ergens heen, etc. En dan die vraag nog honderd keer herhalen. Want het zou theoretisch veranderd kunnen zijn.'. 
En: 'als je rood word, kleur je ook letterlijk tomaat 🍅 -rood in je gezicht'.
Tja... Hij heeft een punt.


Vervolgens raak ik een beetje overprikkeld van de reacties. Alsof het me net niet lukt over te brengen wat ik bedoel. 
'Dat moet vermoeiend voor je zijn', was een reactie. Nee, dat is het niet als in deze behoefte voorzien wordt. Dan geeft het juist rust. De buitenwereld vindt het eerder vermoeiend. Snappen niet waarom ik dingen al zo vroeg wil weten, hebben dan het gevoel dat ze onder druk gezet worden en keren zich af. Denken dat ze hiermee geclaimd worden, etc. 

Vervolgens werd oudste de hemel in geprezen. Of hij een heldendaad verricht. Zo ziet hij het zelf niet en zo zien wij het niet. Wij dwingen hem niet in deze positie en zelf doet hij het ook niet vanuit ongepaste zorg. Nee. Dit IS oudste. Oudste die juist heel volwassen zijn gevoelens kan uiten, zich finaal tegen ons en zijn broertje kan afzetten en zich dan toch nog geliefd weet. 'Mam, weet je wel hoe je overkomt?'. Zelfs in grote liefdeloosheid gezegd, pak ik die spiegel aan en kijk er in. Waar ik het bij anderen als aanval voel en vrees dat 'de relatie' kapot is, weet ik dat oudste en ik met elkaar in verbinding blijven. Hij hoeft niet voor mij te zorgen, hoeft mijn therapeut niet te zijn, mag volkomen zichzelf zijn. En dit IS hij. Als zichzelf. 
Ik kan alleen maar dankbaar zijn voor wie hij is. 
'Hij moet er ook maar mee dealen'. Ja, dat moet hij. Hij heeft niet om een gehandicapt broertje gevraagd en ook niet om een autistische moeder. 'Mam, je bent nu een meisje en geen moeder'. Hij maakt me bewust van iets en helpt me op te staan in de rol die van mij gevraagd wordt. Hij coacht me door het rood, zodat ik weer in de positie van moeder kom. Hij steekt geen poot uit in de zorg van zijn broertje. Hij neemt verantwoordelijkheid voor zijn eigen leven en hij is niet geboren als verzorger van zijn broertje. Dat is hard, maar wel de waarheid. Hij hoeft niemand te redden. Hij redt zichzelf. En als zichzelf is hij een mensen-mens en geniet ervan anderen ook in die positie te zetten. Het is gewoon een schitterend mooi mens, dat ook alle ruimte krijgt zich af te zetten. Maar als zijn moeder een meisje is, kan hij zich niet afzetten. Dus helpt hij me in de positie van moeder, zodat hij weer ruimte heeft zich van puber naar volwassene te ontwikkelen (bij mijn man doet hij hetzelfde). 
Oudste is misschien wel de enige waarvan ik het accepteer zónder dat het in liefde gezegd wordt. Hij is juist vaak helemaal niet blij met mijn gedrag en doet feilloos voor hoe ik op een ander overkom. En dat is van hem uit niet altijd met liefde. Maar juist omdat hij mijn kind is, neem ik er veel van aan. Tot opbouw van mezelf.

Mijn vorige blog ging over mijn ongeworteldheid. Hoe ik van slag ben, als dingen anders lopen dan ik in mijn hoofd had: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/04/geworteld.html.

En verdrietig genoeg lópen dingen anders. Gisteravond schreef ik dit op twitter: 

Mijn reisgenoot naar het klooster volgende week heeft een sterfgeval dichtbij. Ongeluk. Moet afzeggen. Ben van slag... Voor hem...  Het schakelen... alles...

Ik heb besloten wel te gaan. Maar mijn hoofd stond niet stil vannacht. Overspoeld door allerlei emoties. Het verdriet om mijn reisgenoot... waaraan mijn 'schakel-verdriet' uiteraard ondergeschikt is. Ik droomde dat ik over 3 maanden zou sterven en toen ik me overgaf aan het loslaten van het leven was er zo'n rust. Mijn bestemming was Jezus. Waar ik constant alles vast wil houden, had ik nu geen andere keus meer dan het los te laten. Het koste me geen moeite meer. De vreugde van bij Hem zijn was vele malen groter. 

Bij het ontwaken had ik nog steeds mijn verwarrende gevoelens. Alles zo anders dan gepland. Zo verdrietig allemaal. Net wakker uit een droom waarin ik alles overgaf, bracht ik het zo onder woorden: 

Zoveel gedachten, 
Zoveel stromen, 
Verdrietig nieuws, 
Levendige dromen. 

Weet niet hoe ik ze moet stoppen, 
Moet ordenen, 
Moet dat wel? 
Een ongeordende brei emoties. 

Als een golf kan ik het laten komen... 
En gaan.. 
Maar wat nu als het me overspoeld? 
En ik geen vaste grond meer voel om te staan? 

In mijn droom - die gevoelsmatig de hele nacht duurde - moest ik loslaten. 
Ja zelfs het leven. 
Verbaast was ik over de rust toen ik dat deed. 
Ik wist waar ik naar toe ging. 
Waar mijn bestemming lag. 
En dat maakte dat ik niet wilde vechten, maar in alle rust losliet. 

Mag ik dat nu bij daglicht ook niet doen? 
Al die stromen 
Aan gevoelens en gedachten 
Loslaten 
In vrede en rust. 
Zo waarlijk helpe mij God almachtig.


Uit mezelf lukt die overgave niet. Daarom roep ik ook bewust Zijn hulp aan. En die vraag van 'mag het', was niet zozeer een vraag aan mijn lezers (tuurlijk mag het!), als wel aan mijn eigen ziel. Geef ik mezelf - met de echte worstelingen bij daglicht - ook toestemming tot die rustbrengende overgave - zoals ik dat vannacht ook deed, toen er geen alternatieven meer voorhanden waren? Het is als de 'toestemmingskaartjes' die ik een jaar geleden maakte: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/04/ik-sta-het-mezelf-toe.html. Het is de tegenstem tegen mijn innerlijke stem (die soms wat hulp van buiten nodig heeft). Ja, het mag. Mijn schakel-verdriet mag er zijn. Mijn verdriet om die ander mag er zijn. Én daarin voor mezelf zorgen (me niet schuldig voelen als ik alleen naar het klooster afreis), mag ook. Het één naast het ander. In rust en overgave. Hij helpt me daarin. 'Wat ben je bedroefd mijn ziel, en onrustig in mij', staat in Psalm 42. Ook hier spreekt de psalmist zijn eigen ziel aan. Erkennen dat de dorst er is. Mag ik drinken van Zijn water? Ja, dat mag. 

'God, U bent mijn God, U zoek ik, naar U smacht mijn ziel, naar U hunkert mijn lichaam in een dor en dorstig land, zonder water.' Psalm 63:2

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen