woensdag 26 april 2017

Geworteld.

 

Een tijdje terug plaatste ik dit op FB, met bijgevoegde tekst van Henri Nouwen. 

Zonder diepe wortels in Gods liefde bepalen anderen wie we zijn. 
Raak ik mijn identitei kwijt, omdat ik allerlei verschillende signalen krijg van 'hoe het hoort' (zie mijn blog van enkele dagen terug). 
De gebrokenheid van autisme is dat dat hechten in Hem (geworteld in Zijn liefde) meer een ding van het hoofd dan van het hart is. Dat is ook in aardse relaties. Liefde is een vaag begrip. 
De Liefde van de Vader is zó groot dat Hij wel wortelt in mij. Hij dringt zich naar binnen langs mijn zintuigen. Dromen van/over Hem. 
In dit aardse leven zit ik gevangen in mijn onvermogen liefdevol te kunnen hechten. 
En is wat hier staat daar helaas een vrucht van. 
Hij weet welk maaksel ik ben (Psalm 103), is niet boos en huilt een beetje om deze gebrokenheid. Ik ben blij dat Hij nóóit opgeeft zich in mij te wortelen.

 

Hoe ongeworteld ik ben bleek vandaag weer... 
Op mijn blog over de 'borstenbus' kreeg ik deze reactie: 'Laten we dankbaar zijn.....dat deze mogelijkheden ons geboden worden.....het is tenslotte wel op "vrijwillige" basis'. 
Het zette me met beide poten op de grond... net geland na wat gedissocieerd te zijn van herbelevingen, genoemd in die 'Vorstenbosch-blog'. 

Met beide poten op de grond... zo wankel als het maar zijn kan. Ja, het is vrijwillig. Je mag nee zeggen. Ja het is een voorrecht dat de mogelijkheid er is. Maar het is een hels dilemma of je van zo'n voorrecht gebruik WILT maken (bijvoorbeeld de vaccinaties voor je kind), en zo ja wat het dan kost. Kan ik dankbaar zijn én mijn emoties voelen? Het kwam voor mij over van... niet zeuren, maar dankbaar zijn voor dit voorrecht. Net als bij jongste. Dankbaar dat hij in Nederland geboren is en niet in India (waar zulke kinderen vastgebonden en weggestopt worden). Daar word ik ook fijntjes op gewezen als ik mijn zorgen uit om zijn toekomst en regelingen daaromtrent. Het voelt voor mij als een in de grond stampen van mijn gevoelens. Als ongeworteld mens waai ik zo omver. 

En later op de dag... 
Binnenkort ga ik weer een paar dagen naar het klooster in Brecht. Nu heb ik een 6 jaar oudere nicht. Ze woont in België. En zag haar voor het laatst zo'n 10 jaar geleden. Nu kwam ik er onlangs achter dat ze vlakbij dat klooster woont. Dus ik stuur haar een app of ze her leuk vind dat ik op zaterdag even langskom. Ja! Volgende vraag van mij was of het ook goed was, dat ik iemand meenam, omdat er ook iemand van onze kerk bij is, die met mij mee rijd. Toen kwam het antwoord dat ik niet verwachtte... 'nee, we kunnen helaas geen onbekende mensen meer in ons huis toelaten'. Geen idee wat daar voor oorzaak onder lag en mijn uitleg dat het voor mij geen onbekende is, bleek niet voldoende. Het antwoord: 'heel jammer, dan hoop ik dat je een andere keer kunt, als je alleen in de buurt bent'. 
Mijn nichten waren vlotte meiden. Net iets jonger dan mijn zussen en daarmee wat vlotter. Mijn oom was een vreselijk lieve man. Toen papa dood was, wilde ik ook altijd bij hen in huis wonen. Dierbare nichten. Kinderen van een zus van mijn moeder. De laatste keer dat ik deze nicht zag was 10 jaar geleden op de crematie van mijn oom - hun vader. 
En dan komt dit... niet verwacht... durf niet door te vragen wat haar angst is... en vind het verschrikkelijk dat deze kans om haar te zien nu voorbij gaat. Ik kijk ineens minder verlangend uit naar de kloosterdagen, omdat dit negatieve gevoel er nu aanhangt... was ik maar alleen... Ik weet zeker dat ze het niet slecht bedoeld. Er moet echt iets zijn waardoor ze zo afhoudend is, want zo ken ik haar niet. Ongeworteld als ik ben laat dit de vreugde van de dagen die voor me lagen roven. BAM, daar lig ik weer omver. Paniek. Zoveel gevoelens. Niet willen kiezen tussen mensen. Houden van degene die met me meegaat naar het klooster en houden van mijn nicht. Er is ook geen keus. Want het klooster gaat door. Maar het voelt als verlies. 

Wilde dat ik minder makkelijk omver geblazen werd. Want zo wankel in het leven staan, levert enkel verdriet op. 
Ik hoorde vandaag op de radio weer dit lied: 


Dit lied werd grijs gedraaid toen ik aan het begin van mijn Burn-out zat in 2011 en overspoeld werd door de verwerkingen. Ik maakte bij dat lied bovenstaand diafilmpje. Ik had het gevoel dat het lied speciaal voor mij/ons was. Zo diep zat ik. En zoveel problemen met Vincent ook. Ik móest er doorheen. Dat was de enige weg naar vrijheid. Maar tegelijkertijd voelde het of Papa me toezong dat ik een held was dát ik er doorheen ging. Er was ook elke dag heldenmoed nodig om op te staan en door te gaan, i.p.v. mezelf het leven te beroven. Hij zag en erkende dat ik een held was. Dit lied hielp om vol te houden. Nou en óf we helden zijn. We staan dagelijks - nog steeds - voor een zware taak. Ik op een hele andere manier dan mijn man, maar toch. 
Ongeworteld zijn, dagelijks omver geblazen kunnen worden en dat vaak ook worden en dan tóch dagelijks de keus te maken om door te gaan met het ongeworteld leven. Dát is zwaar. Het ongeworteld zijn is mijn autistische onvermogen. En moeten leven met elke storm (een zuchtje wind is voor mij storm) die me omverblaast, is een grote heldendaad. De constant wisselende gekmakende emoties zijn/maken niet wat ik ben. Ik moet het wel telkens ondergaan. Niet als machteloos slachtoffer, maar als krachtige held. Omdat Hij me die heldenmoed geeft en mij ook dáárin bevestigd. 
Daar klamp ik me nu weer aan vast. Nu ik weer omgevallen ben door zuchtjes wind vandaag. 

3 opmerkingen:

  1. Nou wat vervelend. Ik hoop dat je toch nog weer helemaal van de kloosterdagen zult kunnen genieten. Dat gaat immers om jou en God en je meelevende medegelovigen. Genoeg te genieten, denk ik ....

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je bent opnieuw weer een kanjer meid.......wat durf je open te schrijven en ik hoop dat je ondanks deze teleurstelling van nee toch fijne kloosterdagen mag hebben 😘

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi, mooi mens... Wat is het allemaal hard hè? Maar je hebt helemaal gelijk- je bent een grote held omdat je dit kunt doorstaan. Met Papa, met de Heer Die jou kent en ook in het donkerste rood nooit loslaat. Jou volkomen begrijpt. Ik zou die woorden over de 'borstenbus' ook zo op hebben gevat, een paar jaar terug. Ik kan nu afstand van zoiets nemen. En het spijt me zo dat jij dat echt niet kunt, niet zo kunt leren als ik dat - God zij dank - kon. Net als de reactie van je nicht. Ik snap die negatieve lading rondom het klooster meteen. Dat zal je enorm beïnvloeden. Maar ik weet ook zeker dat juist ook daarin een ontmoeting met God zal zijn. En rust. Ik wens je echt rust.

    BeantwoordenVerwijderen