dinsdag 11 april 2017

Gods liefdesbrief in mijn cocon

Ik zit sinds gisteren diep in mijn cocon en durf er niet meer uit te komen. Het is n.a.v. mijn vorige blog, die ik impulsief geschreven heb. Zo graag wil ik van me afschrijven hoe mijn hoofd werkt, de moeite die ik er mee heb en de moeite die anderen er mee hebben. Dat zit dan letterlijk vast in mijn hoofd en moet er dan uit. Bam. Impulsief. Daar staat het. Ongefilterd. Maar nu...:

Schaamte voor een plaatje wat ik uitzocht en het uit de doeken doen van hoe mijn hoofd werkt. Schaamte waarvoor? Dat ik bloedeerlijk vertel uit welk autistisch mechanisme mijn verwachtingen ontstaan en waarom ik handel zoals ik handel. Mijn autistische-zijn beïnvloedt mijn denken/willen/motivaties/handelen. Dat is verdrietig. Voor mezelf. Voor anderen. En verdrietig voor mezelf, omdat mensen niet altijd even tactisch reageren op mijn autistische manier van denken/willen/handelen.

Ik zit in mijn cocon en durf er niet meer uit te komen...
Papa stuurde mij een liefdesbrief in mijn cocon:
Daar heb ik deze kleurplaat bij gemaakt.
Ik durf niet meer tevoorschijn te komen, dus het ga jullie goed.




2 opmerkingen:

  1. Wat lief van je vader! Ik geloof dat ik die post waar je het over had gemist heb :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik doelde op mijn Hemelse Papa. En dit is de blog die je dan gemist hebt: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/04/mag-ikjij-het-vergeten.html

      Verwijderen