dinsdag 25 april 2017

Het moment dat je wist dat zou komen is vandaag gekomen

 

Vandaag was het zover. Er plofte een brief op de deurmat met mijn allereerste uitnodiging voor de 'borstkankerbus' op 12 mei a.s. 
Ik was eerst te rood (door andere omstandigheden) om te beseffen wat het was. Maar wat groener wordend begint die brief tot me door te dringen. Ik wist mijn hele leven al dat ooit deze uitnodiging zou komen. 

Ik heb het allemaal verwerkt... dacht ik... maar ik merk hoe gemakkelijk mij zo'n brief in herbelevingen brengt van: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2013/02/yv.html en in mindere mate van: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/p/de-spiegel-van-1987-1990_4532.html

Als ik de verhalen moet geloven worden je borsten enigszins geplet om foto's te kunnen maken. Gebeurde in dat hokje ook... Zo'n bus heeft qua omvang wat weg van zo'n hokje. 
Waar mijn man heel teder met mijn borsten omgaat, is het de vraag hoe er in zo'n bus mee omgegaan wordt. En ik twijfel niet aan de goedheid en integriteit van het personeel. Daar heb ik alle vertrouwen in. Maar ja... ten dienste van het goed uitvoeren van het onderzoek is het waarschijnlijk toch nodig dat er wat pijn geleden wordt... fysiek én emotioneel. 

Een vraag aan de vrouwen die hier al ervaring mee hebben... kunnen jullie me - tot in detail - vertellen hoe het gaat zo'n onderzoek? Hoe meer ik weet, hoe beter dat me helpt. Gewoon ervaringsverhalen. Ter voorkoming dat ik vanálles ga invullen in mijn koppie en het steeds groter wordt en zelfs groter dan nodig. Ter voorkoming dat zelfgecreëerde beelden ervan in mijn koppie een eigen leven gaan leiden in mijn koppie... 

Ook las ik nog dit artikel: http://energiekevrouwenacademie.nl/mammografie-weet-waar-je-aan-begint/. Ik denk dat het gesponsord wordt door die Thermografie-praktijk te Amsterdam. Want heb daar ook weer negatieve reacties over gehoord. Maar toch... de nadelen van dat pletten van je borsten... gevoelsmatig nóóit goed... maar in hoeverre dat gevoel beïnvloed wordt door mijn herbelevingen... Geen idee... Kanker lijkt me ook geen pretje. 

 

4 opmerkingen:

  1. Omdat er een borstkankergen in mijn familie voorkomt heb ik vorig jaar een mammografie gehad. Het is vooral vreemd, vond ik. Je gaat, met je bovenlichaam ontkleed, klaarstaan. Een verpleegkundige of wie het ook doet vertelt je hoe je moet gaan staan. Er is één glazen plaat waar je borst zo goed mogelijk opgelegd wordt, tot en met de klieren net onder je oksels. Wanneer je goed staat en je borst goed geplaatst is, komt er een tweede glazen plaat naar beneden, bovenop je borst. Omdat ze een goed beeld moeten kunnen krijgen, kan het dat het -niet zo aangenaam vastzitten- nog wat steviger moet. Dan komt de bovenste plaat nog iets verder naar beneden. Stel het je zo voor: je zit dan echt met je borst vast, je zou kunnen trekken of bewegen maar het zit stevig vast. Zelf dacht ik: nou, zo is het strak genoeg. Ik vond het echt niet pijnlijk en het was snel gebeurd. Er wordt ook erg geprobeerd je op je gemak te stellen. Mijn zusje heeft veel kleinere borsten en die vond het wel pijnlijk, misschien omdat het 'platduwen' dan minder makkelijk gaat. Maar dan nog is zo'n foto in een paar seconden gemaakt en zit je maar zo'n 30 seconden 'klem', als het goed is. Als je nog iets wilt weten, vraag het gerust!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik vind dat het bovenstaande goed omschreven is maar blijf het een mensonterende handeling vinden. En het doet flink zeer. Tenminste bij mij.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bij mij deed het ook pijn! Was niet fijn!

      Verwijderen