zondag 23 april 2017

je eigen trauma's creëren

Ik ontmoette gisteren een oud-studiegenoot van me. Een man die zelf ook autistisch is en een aantal kinderen van hem ook. Tijdens onze opleiding wisten we het beiden uiteraard niet van dat autisme.
Maar hij vertelde dat één van zijn autistische kinderen EMDR heeft, omdat hij zijn eigen trauma's creëert. En dat herken ik me toch!

Wat wordt er mee bedoeld? Dat je altijd denkt dat mensen boos op je zijn. Een stem die hard/veroordelend klinkt, terwijl het anders bedoeld is. Juist door het niet in kunnen schatten van lichaamsgebruik en mimiek is alles per definitie een bedreiging. Anderen zien aan de lichaamstaal of mimiek dat dat anders bedoeld is. Of zoals ik schreef in een aantal blogs terug over 'altijd maar het slechtste denken', dat ik niet weet hoe ik dingen op social media in moet schatten. En dan niet snap op grond waarvan mensen hun keuzes baseren om anderen of mij wel of niet te zien (en om dat voor mezelf begrijpbaar te houden heb ik - onbewust - die categorieën waar mensen bij mij invallen. (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/04/kinderen-die-vragen-worden-overgeslagen.html) Dat is niet als waarde-oordeel van de ander, maar als houvast in mijn eigen koppie. Mensen schreven als reactie 'dankjewel' als ik ze in een bepaalde categorie indeelde. Maar ik moet eerder hen bedanken dat ze zijn zoals ze zijn en voor MIJ in die categorie vielen. Mensen zagen het kennelijk als een eer om een F of D te mogen zijn in mijn hoofd. Maar ik moet hén bedanken dat zij een bepaalde mate aan voorspelbaarheid, betrouwbaarheid of inlevendheid in mijn nood hebben waardóór ze in die categorie vallen. Als mensen mij gaan bedanken dat ze daar in mogen vallen lijkt het net of ze mij proberen te pleasen door een D of een F te willen zijn. Ik wil geen pleasers. Ik wil echte mensen die vanuit zichzelf - door hun persoonlijkheid - in een bepaalde categorie vallen. )

Als ik mensen niet indeel, blijft veel onduidelijk en ervaar ik elke blik of juist elke afwezigheid ervan als een trauma. Zij tegen mij. En dan ontstaan er zelfs weer alters om daarin te overleven. En alters voelen niet fijn. Ze zijn er om mij te helpen te overleven in een wereld die traumatiserend voor me is. Maar daarmee leef ik buiten de waarheid/werkelijkheid.
Een schijn-leven.
En daar ga ik mezelf weer om veroordelen. Want dat is slecht.

Het is alsof ik constant moet genezen van wonden in mijn eigen hoofd gecreëerd. Omdat ik mensen on- en offline niet altijd goed kan inschatten. Dat zie je aan de buitenkant niet. Dat gebeurt vanbinnen. In mijn hoofd. Dat is niet slecht. Wel verdrietig.
Je verliest er mensen mee, die niet begrijpen waarom ik zo krampachtig leef. Die mij daarmee denken uit mijn kramp te halen door zich terug te trekken. Wat er niet meer is, hoef je niet meer van in een kramp te schieten. Gezonder voor mij. Gezonder? Ik schiet er juist van in een kramp.

Ik snap dus helemaal hoe complex het hoofd van die jongen moet werken. Trauma's die denk ik snel onderschat worden. Omdat ze niet op werkelijke feiten zijn gebaseerd. Maar wel op werkelijke beleving van de autist zelf. En de grootste genezing daarvan vindt plaats als ook deze onzichtbare trauma's er mogen zijn. Uitgehuild mogen worden. Zolang er nog maar weinig mensen bekend zijn met dit fenomeen, zijn zulke plekken er maar weinig. Zeker voor volwassen autisten. Je snakt naar erkenning van je zelf-gecreëerde trauma's. Zolang die er niet is, blijf je in de overlevingsmodus.


Zo komen mensen vaak over in mijn beleving... kun je nagaan hóe bedreigend dat voelt...

2 opmerkingen:

  1. Zo dapper en knap iedere keer dat je je zo kwetsbaar durft op te stellen 😘

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heftig Ingeborg...er is er Een die je altijd en meteen begrijpt

    BeantwoordenVerwijderen