dinsdag 18 april 2017

Kinderen die vragen worden overgeslagen

Sociaal is de wereld érg lastig voor me.
Dat was hij al ver vóór de tijd van social media.
Dat is alleen maar erger geworden, sinds er social media is.

Ik stond als kind letterlijk veel langs de kant.
Op het plein.
Tijdens de gym.
Met feestjes.
In de klas.
Ik werd gepest.
Maar ook botweg genegeerd.
Ik durfde niet op te staan voor mezelf.
Sterker nog: ik kroop steeds verder weg in een hoekje.
Ik vroeg niets.
Ik zei niets.
Want als ik iets zei, werd het niet gehoord of er werd gedaan alsof het niet gehoord werd.

Kinderen die vragen worden overgeslagen,
kinderen die zwijgen zullen ook niets krijgen.

Dat laatste was zeker op mij van toepassing.
In die tijd ging ik nog niet gepast en ongepast dingen (na)vragen.

Wel was ik in verwarring.
Als ik zag dat andere kinderen elkaar wel aandacht schonken.
Maar mij uitgerekend niet.
Ik snapte dat systeem niet.
Waar lag dat aan?
Moet ik inderdaad toch maar gaan vragen?
Gaan vragen wat ze van me nieuwe kleren vinden?

Verscheen iemand anders met de nieuwste mode op school, dan werd er bewonderd en vragen gesteld.
Kwam ik met nieuwe kleding, dan bleef het stil. Of erger... ik werd er om uitgelachen...

Dus ik werd steeds onzichtbaarder.
Ook als reactie hierop.
Ik snapte niets van de logica van het sociale gebeuren.

Als volwassen vrouw ben ik dat meer na gaan vragen. Hoe zit dat?
Waarom zie jij wel die anderen maar niet mij? Hoe werkt dat systeem?

En het lastige van dat navragen ...
Dát wordt vaak gezien als zeuren/claimen.
'Ik word moe van haar! ---- block '.
'Ik heb het gevoel dat ik niet meer vrij kan geven ... '
'Ik kan niet altijd beschikbaar zijn...'.

Een enkeling begrijpt dat het vragen om duidelijkheid zijn.
Hoe zit dat bij jou?
In deze blog over 'niet vergeten', schrijf ik in het laatste stuk dat als ik het dag A gehad heb ik de naïeve veronderstelling heb dat het dag B ook wel komt.
Het komt gewoon niet in mijn hoofd op dat mensen halverwege de rit daarin kunnen veranderen.
In mijn hoofd bestaat een systeem van consistente, standvastige mensen.
Mensen die voor mij voorspelbaar zijn in hun gedrag.

Maar ja... social media is zó vluchtig... dat het één en al onvoorspelbaarheid is. Mensen zijn offline. Of ze zijn er wel, maar het systeem dat FB heet, laat mijn post niet in hun tijdlijn zien (zeker als er weinig likes/reacties zijn gekomen, gebeurt dat nogal eens). Of er is een afspraak dat er alleen gezien wordt, maar niets geliked/gereageerd (maar die afspraak hebben ze dan alleen met mij en niet met anderen). Als er dan op een post nauwelijks reacties komen, terwijl gisteren op een soortgelijke post de reacties wel komen, dan ga ik mensen er op attent maken dat ik iets gepost heb. Of het wel gezien is? (meewegende dat FB niet alles laat zien in de tijdlijn van vrienden).
Dan ga ik vragen, omdat FB en de sociale interacties erop ontzettend onvoorspelbaar zijn! Dus zowel het systeem als de mensen die het gebruiken.
Ik sta op van die bank van de zijlijn. 'Hallo, heb je me gezien???' 'Ben ik in beeld???'.
Kinderen die vragen worden overgeslagen.
Want mensen hebben het gevoel dan niet meer vrij te kunnen geven.
Dat ik vraag om erkend te worden.
Sta ik niet op van die bank, dan dreig ik naar de zijlijn te geraken.
Sta ik wel op van die bank, dan geraak ik ook naar de zijlijn, want 'wat een zeur, dat ze dat vraagt'...
Soms weet ik het écht niet meer of ik nou moet blijven zitten of op moet staan.
Beiden werken niet.

En soms wil ik alleen maar weten hoe bij A of bij B ook alweer het systeem werkt: .
Bij A, die standaard alles liked als het gezien is (juist om consistent voor mij te zijn).
Bij B die het juist fijn vind berichtjes te krijgen van mij omdat B wel alles wíl zien, maar de techniek van FB dat soms tegenwerkt.
Bij C die juist niets meer liked, ook niet als het gezien is. Ook om consistent te zijn voor mij. Het lastige dááraan vind ik dat ik zie dat C wel x,y,z liked. Het confronteert me met het verdriet dat het kennelijk nodig is om op deze manier consistent te zijn. Eigenlijk wil ik dan weten wat ook alweer de achtergrond van deze afspraak is. Want ik zou het best leuk vinden om net als x,y,z ook wel eens zichtbaar gezien te worden. Gewoon omdat het SOCIAL media is. Waarom is de afspraak niet dat ik er standaard vanuit mag gaan dat het niet geliked wordt (dat is duidelijk), ook als het gezien is, en dat het onverwachts als cadeau eens ontvangen mag worden (zonder dat ik er om vraag!.... want juist door het vragen is deze afspraak ontstaan.... ).
Bij D waar ik inderdaad niet hóef te vragen, maar toch weet ik dat ik af en toe het geschenk van zichtbaar gezien zijn mag ontvangen. Bij de ene is dat eens per 6 weken. Bij de ander eens per jaar.  Waarom noem ik het een geschenk? Omdat het gevoel van verbinding er dan is. Ik zie jou. Jij ziet mij. Zoals je in het echte leven elkáár een hand geeft. Dat kan niet door één persoon gebeuren. Ik heb op FB het gevoel dat ik veel handen geef. Ik strek veel mijn hand uit. Maar de hand van die ander blijft op zijn rug of in zijn broekzak. Mijn uitgestoken hand, wordt niet beantwoord. Op het moment dat iemand mij zichtbaar ziet, is er even een wederzijdse handdruk.
Bij E waar ik standaard nooit wat hoef te verwachten. Ze vallen in de categorie 'bekende personen'. Hebben geen fb-pagina maar een gewoon 'vrienden-profiel'. Vanwege wat ze posten ben ik ooit vriend met ze geworden. Maar het zijn mensen die veel zenden en geen handen terug uitsteken. Ook een duidelijke categorie. Uitzonderingen hierop zijn de bekende personen die ik echt persoonlijk ken. Zij vallen in categorie D of C.
Bij F die heel vaak spontaan liken/reageren. Maar als het wat langer duurt zij het prima vinden dat ik het navraag. Dat niet als claimen zien, maar begrijpen dat het voor mij onduidelijk is als het langer wegblijft... juist om dat zij personen zijn die de meeste dingen wel zichtbaar zien. En als ze dan een berichtje terug sturen dat ze even niet kunnen zien, omdat ze oppassen, werken, druk zijn... dan snap ik dat en wacht ik rustig af. Dan heb ik weer vertrouwen dat het komt.
Bij G die me héél enthousiast is gaan volgen om wat ik post (bijvoorbeeld mijn blogs), maar gaandeweg moe van me worden. Je hoort minder en minder van ze. En omdat ik nooit echt een vertrouwensband met ze opgebouwd heb, durf ik het ook niet te vragen... Misschien willen ze me niet ontvrienden, maar hebben ze me wel ontvolgd. Ik hoor voor hen in de categorie mensen die hen leegzuigt. Of door eigen omstandigheden hebben ze dat gevoel.
Bij H die me niet durven ontvrienden (omdat ze (kerkelijke) familie zijn), maar eigenlijk vinden dat ik in hun ogen te negatieve dingen post, te persoonlijk, te... Ze kunnen er niets mee, maar vanwege de (kerkelijke) familieband blijven ze vriend.

Ik ben nog niet compleet. Ik zou nog wel een aantal categorieën kunnen aanbrengen. Maar het gaat om het punt wat ik wil maken. Misschien herken jij jezelf in géén van deze categorieën. Wellicht val je dan in categorie I,J,K... Allemaal categorieën die ik niet beschreven heb, maar er wel zijn.

Voor mezelf én voor anderen is categorie D de fijnste. Er is vertrouwen ontstaan dat er af en toe een wederzijdse handdruk is. Een wederzijdse handdruk die vrij gegeven wordt, omdat ik niet hóef te vragen (vanwege het opgebouwde vertrouwen kan ik met die zekere mate van onzekerheid leven).

Categorie F is voor mij ook wel fijn. En voor die ander ook. Er is van mij uit meer verwachting dan in categorie D (in categorie D verwacht ik NIETS, maar KRIJG ik af en toe). In categorie F verwacht ik meer, omdat ik weet dat deze mensen vrijwel alles zichtbaar zien. Eigenlijk zou ik dan ook meer vertrouwen moeten hebben dat het wel komt, als het er niet gelijk is. En heel vaak lukt dat ook wel. Maar deze mensen hebben er geen enkel probleem mee dat ik de vraag stel waar het blijft, als dat vertrouwen er even niet is. Hele lieve mensen met een ruim hart.

De mensen in categorie A en B ben ik heel dankbaar. Dankbaar dat ze - veelal uit zichzelf - op deze manier willen meewerken aan duidelijkheid.

Mensen uit categorie E ... ja... het had net zo goed een fanpage kunnen zijn, in plaats van een vriendenprofiel. Ik blijf veelal vriend óm wat ze posten (om dat ik dat interessant vind qua onderwerp), maar ga hen zeker niet vragen of ze mijn posts hebben gezien. Die vertrouwensband is er niet.

Mensen uit C zijn ook duidelijk. Hoewel ik liever een D-constructie heb. En soms vergeet ik waarom de afspraak is gemaakt dat ik wel gezien wordt, maar NOOIT MEER zichtbaar gezien. Terwijl ze dat bij anderen wel doen. Ik kan er prima mee leven. Het is nog fijner (minder verdrietig) als ik de reden helder heb voor mezelf. Meestal heeft het te maken met mijzelf. Dat het voor mij meer duidelijkheid schept. Soms ben ik de reden even kwijt. En durf ik er niet naar te vragen (wat me écht zou helpen).

Mensen uit G en H vind ik lastig in te schatten. Wat mag ik wel verwachten. Wat niet. Bang voor de zoveelste ontvriending durf ik niet te vragen waar hun reacties blijven. Maar je merkt gewoon dat de aandacht van hen naar mij weggeëbd is. Ze zijn een beetje moe van me geworden.

De D-mensen geven mij het meeste rust, omdat ik niet hoef te vragen en er toch af en toe verbinding is. De A-mensen is al weer iets onrustiger, omdat ik soms tóch ga vragen... (ondanks de duidelijke afspraak dat gezien altijd zal resulteren in een like, dus als die like er niet is, het simpelweg niet gezien is... maar juist als die like uitblijft, kan ik onzeker worden)..
De F-mensen lijken op de D-mensen, maar de verbinding is er vrijwel standaard (zonder dat er een afspraak is als bij de A-mensen).
Bij de E-categorie is er ook gewoon rust. Dit zijn mensen waar je niets van hoeft te verwachten. Er is nooit een band geweest en die zal er nooit komen (in tegenstelling tot de C-mensen, daar is meestal wel een band geweest).

Mensen die vragen worden overgeslagen...
Vragen is duidelijkheid verkrijgen.
Orde.
Overzicht.
Geen open eindjes.
Blijf ik zitten op de gym-bank, of sta ik zichtbaar op?
Dat zichtbaar opstaan wordt zeker niet altijd gewaardeerd... Verkeerd geïnterpreteerd... gezien als een schreeuw om erkenning....
Niemand hoef ik macht te geven mij op die gymbank te laten.

Ik had het zondag met mijn man over deze categorieën. Hoe dat bij me werkt.
Hoe mensen in C zitten en ik niet (meer) begrijp waarom.
Hoe mensen in C zitten en een D mijn verlangen is, omdat C echt verdrietig voelt (je wordt écht anders behandeld dan mensen die wel op een gezonde manier met verwachtingen om kunnen gaan... dus feitelijk heb ik verdriet om mijn eigen gebrokenheid, want zonder die gebrokenheid zou die C-afspraak er niet zijn). Bij D valt dat verdriet weg. Want misschien kan ik wel beter met verwachtingen omgaan dan mensen in C dénken. Als ik maar VERTROUWEN heb dat het héél soms SOCIAL mag zijn... een wederzijdse handdruk... verbinding... als een VRIJE GIFT.
Hoe mensen in F zitten en ik een D constructie zou willen (en dat soms een beetje lukt).
Hoe ik nóóit verwacht had dat mensen uit A zouden opschuiven naar G of H.

En die lieverd van een man gaat bovenstaande vragen bij een aantal mensen navragen.
Om namens mij op te staan van die gym-bank. Omdat ik dat zelf niet durf, door de opgedane ervaring dat je júist dan overgeslagen wordt bij vragen. Giften niet als vrije giften voelen voor deze mensen.
Daar had hij ook weer spijt van. En dat vind ik lief. Ik hoop dat deze mensen dat begrijpen.
Want uiteindelijk moet IK opstaan. Zichtbaar worden en blijven mét mijn handicap. Zichtbaar maken dat ik weer even duidelijkheid wil hebben of samen bespreken waarom jij ook al weer in een bepaalde categorie terecht bent gekomen en of dat bewust gekozen is of zo gegroeid. En of dat voor jou wel voelt als de juiste categorie. En voor mij. Wat werkt prettig voor beide partijen? Vanuit die optiek zitten sommigen juist al bewust in een bepaalde categorie. Maar waarom werkte dat voor jou én mij het prettigst? Ik ben het even kwijt. Wil je dat vertellen?
Dat moet ik zelf opknappen.
Of ik besluit zelf te blijven zitten.
Dat moet ik zelf opknappen om de ervaring op te doen dat vragen ook écht gehoord kunnen worden. Dat het gesprek er over gevoerd kan worden.

Wat ik hier beschrijf aan categorieën op social media, heb ik ook die categorieën in het off-line leven.
Ik denk dat dat de bekende cirkels zijn hoever of hoe dichtbij iemand is. Kleine kring van gezin. Dan familie en goede vrienden. Dan verdere vrienden. Dan kennissen. Een paar jaar terug heb ik een blog geschreven hoe ik geneigd ben alle mensen in de kring dichtbij te zetten, terwijl ze dat in feite niet zijn. Ik voel heel lastig die grens aan waar iemand 'hoort' te zitten. Ik nodig mensen aan tafel, die eigenlijk op een afstand horen. Ook dan helpt het me enorm als ik dan even hoor dat dat niet gepast is. Oh nee. Jij zit in de buitenste kring. En buitenste mensen hoor je geen 'koelkastrechten' te geven (mensen die bij je aan tafel zitten). Dat voel ik van naturen niet aan en heb het soms nodig daarin geholpen te worden. Of je bent een betere vriend(in) in de middelste kringen en ik laat veel te weinig horen (omdat ik niet aanvoel hoe vaak je contact hoort te hebben). Als gevolg daarvan verwatert het ook en schuift zo iemand op naar een verdere kring - terwijl dat niet had gehóeven. Omdat ik ook hier te bescheiden ben in het mezelf laten zien (uit angst juist te claimend te zijn), verwaterd zo'n vriendschap en schuift de persoon steeds verder van me af.

Nou ja... het sociale leven...
Een héle lastige materie...
Ik moet er soms echt van huilen....
Het feit dat ik mensen zo categoriseer/in vakjes indeel om het een beetje te kunnen begrijpen zegt genoeg over mijn sociale handicap...

Afbeeldingsresultaat voor indelen in vakjes


2 opmerkingen:

  1. Categorie I: like af en toe, als het me in het bijzonder raakt. En als ik het lees natuurlijk want ik zal best weleens wat missen, is ook gezond vind ik.

    Ik zit soms met dezelfde vragen als jij. Maar ik vraag bijna nooit na, mensen moeten zelf weten vind ik of ze het lezen en ze kunnen het ook nazoeken via jou faceboekpagina of direct via je blog. Wel als een bepaalde blogpost echt met een bepaalde persoon te maken heeft, dan attendeer ik hem of haar erop. Ook mijn man, die leest ook niet alles (haast nooit eigenlijk).

    Trouwens waarom zou je man je niet mogen helpen? Daarvoor ben je toch getrouwd! Ik vind dat juist lief van hem. Lekker aannemen die hulp. Geholpen worden kan je ook helpen om er later zelf om te vragen! Bijvoorbeeld doordat je vertrouwen toeneemt.

    O ja niet onbelangrijk, ik vind dat je erg goede blogs schrijft. Waar de mensen, bijvoorbeeld van de kerk uit categorie H, veel van kunnen leren. Mensen die niet bekend zijn met autisme hebben ook hun tijd nodig. En over gevoelens praten is voor veel mensen lastig. Je kan denk ik beter af en toe één persoon om een reactie op je blog vragen, en dan zelf rustig de tijd nemen om de reactie te verwerken.

    Heel verhaal, ik hoop dat je er wat aan hebt. En niet te vergeten: een zalig Pasen wens ik jou!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik zit denk ik tussen D en F.....ik heb oprecht interesse in je en meestal geef ik aan als ik de dingen niet lees en waarom niet, nu ben ik een paar dagen weg maar dit vond ik wel een hele mooie en reageer ik toch. Ik zal je niet laten vallen en dat weet je .....tenminste ik hoop dat ik dat vertrouwen bij jou heb 😘

    BeantwoordenVerwijderen