maandag 10 april 2017

Mag ik/jij het vergeten?

Ik heb een zeer uitgebreid geheugen aan data in mijn hoofd. Dat hoort bij wie ik ben. 

Ik probeer wel eens stoer te doen en net te doen of ik een bepaalde gelegenheid van iemand vergeten ben. 
Maar dat past niet bij wie ik ben. 
Het voelt tegendraads. 
En tegennatuurlijk. 

Vorige week werd mij de vraag gesteld of ik dingen mócht vergeten (van mezelf). 
Dan is eerder de vraag: Sta ik het mezelf toe om net te doen of ik iets vergeten ben? 

Kán ik wel iets vergeten? 
Jazeker. Zeker nu ik ouder word, merk ik dat ik sommige informatie moeilijker opsla in mijn hoofd – dat ooit een wandelende agenda was. Te gemakkelijk ga ik er vanuit dat ik dat nog ben, waardoor ik soms afspraken vergeet of dubbele afspraken maak. Dat was 10-20 jaar geleden écht ondenkbaar voor mij. 
Kom ik er achter dat ik wat vergeet of een dubbele afspraak heb, dan ben ik wel even boos op mezelf. Ik ‘hoor’ het toch te onthouden. Maar dat ‘horen’ is ontstaan, doordat ik mezelf niet anders kende dan met dat geheugen. Het is omarmen van ouder worden en inderdaad toestaan dat ik dingen mág vergeten én mezelf trainen in het bijhouden van een schaduw-agenda (= een agenda op papier, i.p.v. mijn hoofd). Eenmaal op papier, heb ik wel meer overzicht. Dan kan ik trachten het uit mijn ‘hoofd-agenda’ te verwijderen. Wat dan juist niet lukt. 😉😉. Want heel veel dingen zou ik wíllen vergeten, maar vergeet het maar… 

Ik heb bijvoorbeeld onthouden hoe blij je was met de geboorte van je (klein)kind. In die blijdschap mocht ik delen. En mijn hart maakt dan echt een vreugdesprongetje voor je. Vervolgens wil ik elk jaar die blijdschap met je delen en je dus VAN HARTE feliciteren. Jaarlijks maakt mijn hart dan weer dat vreugdesprongetje voor je. Dat is mijn hart. 

Mag ik dat vergeten? Pfffff... Ben ik boos op mezelf als ik het vergeet??? Ik vrees dat die vraag niet eens aan de orde is…  
Daaronder ligt nog de vraag: 

Kan ik het vergeten??? Hoe harder ik daar mijn best toe doe, hoe minder dat lukt!
En daaronder de vraag: 

Wíl ik het vergeten?? 
Nou nee. Eigenlijk ook niet. Hooguit als het beter is voor mijn gezondheid. Maar dan nog. 
We leven in zo’n vluchtige rot-wereld. Zoveel duisternis. Zoveel haat, gebrokenheid. Zoveel verdriet. Ik kan en wil niet geloven dat dat het laatste woord heeft en wil letterlijk liefde zaaien. En dit is mijn manier daarin. 

Ik ben op fb wel selectiever geworden in wie ik feliciteer. Sommige mensen staan op zo’n grote afstand dat ze amper weten wie ik ben. Dus die verjaardagen mag ik loslaten van mezelf. 

Claimend? 
Daar waar mijn hart de intentie heeft onvoorwaardelijk lief te hebben (en dat te tonen via het meeleven met verjaardagen bijvoorbeeld), wil de uitingsvorm nog al eens claimend overkomen. Als ik niets meer hoor ga ik het ergste vrezen. Zie deze blog die ik daar vandaag over schreef. (voorgaande zin kun je aanklikken om die blog te lezen. Het gaat over niet kunnen relativeren).  Ik moet echt met plannen werken, wil ik een beetje kunnen relativeren. Een van buitenaf aangeleerd iets voor iets dat ik niet van nature bezit: Relativeringsvermogen. 


Ik wil dan in het ergste geval aan je gaan trekken. Terwijl het heel logisch is dat je geen dankjewel terug hoeft te hebben. Want je geeft het niet om het weer bij jezelf terug te krijgen. Dus met wat kleuren of zo, word ik daar wel weer groen in. Tegelijkertijd blijft het heel vreemd voelen als er met opzet niet teruggerageerd wordt, omdat ik vrij moet worden van verwachtingen. Ik dúrf dan al bijna niets meer te verwschten en schrik me telkens weer wezenloos als iemand me dan toch bedankt. Dat voelt dan emorm vies. Of ik het niet mócht ontvangen. En ik denk dat het niet zozeer verwachten is. Eerder het niet kunnen relativeren. Ik zie die ander niet, dus kan totáál niet inschatten wat er aan de hand is. Is de ander dood neergevallen? Het is letterlijk leren vertrouwen dat iets in liefde ontvangen is en het dan ook loslaten. En dat is een proces. 

Verwachten?
En hoe zit het dan andersom? Zoals ik in die blog beschreef over mijn/jouw waarheid  (aanklikbaar) kan ik me heel lastig inleven in het feit dat jouw hoofd/geheugen heel anders werkt dan de mijne. Ik denk dat iedereen op dezelfde wijze denkt als ik dat doe. 
Dat dat niet zo is, daar kom ik soms door scha en schande achter. 
Voorbeeld: De verjaardag van onze jongste. Een dubbele dag altijd. Misschien is het op die dag nog wel fijner dan op andere (verjaar)dagen om daar erkenning in te krijgen. Als iemand begrijpt dat het niet alleen feest is, maar ook verdriet én andersom. Of het niet begrijpt, maar er wel vanuit onvoorwaardelijke liefde en compassie de erkenning voor geeft. Zó belangrijk. Maar dat eenmaal ontvangen in 2004, denk ik het automatisch ook te ontvangen in 2005, 2006, 2007, etc. Niet zozeer als een eis, als wel een (naïeve) aanname. Het volste vertrouwen dat dat wel zal gebeuren, zoals een kind dat vertrouwen heeft.  
Maar dan vergeeet iemand het in 2008, iemand die het in 2005, 2006, 2007 wél deed. Blinde paniek. Want dat is een confrontatie met het feit dat het hoofd /de waarheid van een ander ánders is dan de mijne. In mijn wereld was ik daar niet eens opgekómen. Ik denk dat jij - net als ik - de wereld een beetje mooier wil maken door er wél aan te denken. En nu maak je deel uit van die verdorven wereld door het niet te doen. Ik denk dat jouw hoofd net zo systematisch werkt als de mijne. Er klopt geen jota meer van in mijn hoofd... En misschien is iemand het wel niet vergeten, maar had het gevoel dat het bijna een soort verplichting was dat de erkenning weer moest komen. Terwijl het bij mij meer een aanname/naïef, kinderlijk vertrouwen was. Omdat mijn hoofd volgens die systemen denkt. Mijn blinde paniek dat dat vertrouwen beschaamd is, maakt dat er bij de gevende persoon een gevoel van onbehagen  ontstaat (en heeft met mijn paniek ook nog eens het bewijs in handen dat het geven inderdaad een verplichting was en het niet enkel voor haar/hem zo voelde). Dat onbehagen is een soort spijt dat er in 2005, 2006, 2007 vanuit onvoorwaardelijke liefde meegeleefd is. Want tevoren wetende dat mijn autistische hoofd er zó mee aan de haal zou gaan, zou iemand er nooit aan begonnen zijn. Maar ja... vervolgens ga ik bij elke meelever die voor het eerst meeleeft weer denken: 'je moest eens weten'. Alsof ik meelevende, onvoorwaardelijke aandacht illegaal ontvang... ook met de nodige reserves neem ik het in ontvangst... want als mijn hoofd er weer mee aan de haal gaat (gaat vrijwel ongemerkt)  en iemand blijkt het weer te (willen) vergeten, dat ik me er dan niet te zeer aan gehecht heb. Dus als een soort zelfbescherming bouw ik reserves in, in plaats van het in volle dankbaarheid te ontvangen. Iets wat ik in het verleden wel deed. Oprecht zeer dankbaar en blij met elke vorm van meeleven, zeker als het om je meest kwetsbare 'bezit' gaat. Letterlijk, in het geval van jongste. Ik houd er al rekening mee dat er een vorm van spijt bij iemand kan komen, als iemand er achter komt hoe ik het voor waar aanneem dat ook nu jouw reactie wel zal komen. Een andere werkelijkheid bestaat er bij mij namelijk niet. Omdat ik zelf zo trouw ben als een hond, omdat mijn hoofd systematisch zo werkt. Mag het hoofd van iemand anders anders werken? Mag iemand anders een andere waarheid hebben? Mag iemand anders vergeten? Het is een confrontatie als ik er achter kom dat imand anders helemaal niet zo'n vasthoudend hoofd blijkt te hebben - als ik heb. Ik moet leren accepteren dat er andere waarheden en anders werkende hoofden zijn. En dat dat niet fout is, maar een mooie vescheidenheid. Daarmee ben ik niet minder waard en die ander ook niet. 

Misschien is dit wel een beetje mijn waarheid: 

 

Ik heb het volste recht dit mijn waarheid te laten zijn. Maar God, behoed me ervoor dat ik anderen verplicht het ook hún waarheid te laten zijn. Leer mij anderen de vrijheid te geven om hun eigen waarheden te mogen hebben. Hoe onlogisch dat voor mijn hoofd ook is. Die ander is geen marionet, waar ik mijn waarheden in kan pompen. Die ander is wel een waardevol medemens, met een anders-wekend-hoofd. En ik ben met mijn hoofd én mijn waarheden óók een waardevol mens. Een waardevol mens die soms niet kán, maar ook soms niet wíl vergeten. En ook dat mag er zijn. Zonder dat dat een opgelegde wet voor anderen wordt. 

1 opmerking:

  1. Wauw....jij leert ons veel over eerlijk zijn,en je mag blijven wie je bent.Met alles erop en eraan

    BeantwoordenVerwijderen