vrijdag 7 april 2017

Mijn autistische waarheid


Ik denk dat een ieder de wereld vanuit zijn/haar eigen bril bekijkt.
Iedereen is uniek.
De ene is homoseksueel, de andere autistisch, de volgende hoogsensitief, de volgende zachtaardig, de volgende inlevend, etc.
En vanuit je unieke geaardheid en je unieke eigenschappen bekijk je de wereld.
Mijn mening is dan ook dat je uit moet kijken met het begrip waarheid.
Want wat IS waarheid?
Jij kan er nog zo van overtuigd zijn dat wat jij zegt en denkt de waarheid is (vanuit allerlei bronnen en referentie-kaders (de Bijbel, je ervaringen, je leefomgeving), maar dan nog is het jóuw waarheid. Hoe jij het beleeft, hoe jij er mee omgaat. Stel dat ik het rondje ben en ander het vierkantje, trapezium, 3hoek, balk, 6 hoek, pijl-figuur, dan denk ik in rondjes, en de ander ziet alles in driehoekjes. Het ene is niet minder waar dan het ander.
Voorbeeld: Hier in de buurt zijn deze week bomen gekapt. Ik vond het verschrikkelijk. Want mijn waarheid was een mooi uitzicht op een gezonde boom. Ik vind nutteloos natuur vernietigen verdrietig. Bomen hebben een functie voor de mens. Het is zuurstof voor onze longen.
Maar oudste zoon constateerde dat wij letterlijk het enige huis waren dat uitkeek op die prachtige boom (die nu gekapt is).

Image may contain: tree, plant, sky, outdoor and nature

Voor de overige bewoners was de waarheid dat de wortels van de boom schaadde aanrichtte aan het riool en licht wegnam uit hun huis, en rotzooi achterliet op hun auto's.
Is hun waarheid minder waar dan de mijne? Nee. Is mijn waarheid minder waar dan de hunne? Nee. We bekijken het letterlijk ieder vanuit ons eigen perspectief. Iedereen vanuit de eigen woon-plek t.o.v. die boom.
En luisterend naar elkaars waarheid (het is beiden een stukje van de waarheid), kun je vrede hebben met een besluit.

Zo zie ik vanuit mijn autisme de wereld ook anders. Anders dan 'normale' mensen.
Maar zoals ik het zie is het voor MIJ normaal. Ik ben dat rondje. Dat is mijn wereld.
Maar 'normale' mensen zien mij als anders. Omdat zij niét dat rondje zijn (wel een andere unieke figuur, want elk mens is sowieso uniek).
'Normale' mensen zien het reageren op mijn posts op FB anders.
Waar je zelf denkt dat je normaal bent en doet krijg je rechtstreeks of via anderen (dan vragen ze aan vrienden van vrienden, wie is die persoon met die vreemde reacties op jouw posts) te horen dat het niet normaal is. Ik ben van mening dat dat toch vanuit hún perspectief niet normaal is. Omdat zij vanuit een andere richting naar de wereld (die boom) kijken dan dat ik dat doen. Feitelijk zijn het allemaal stukjes van de waarheid.

Het geven van eerlijke reacties vanuit hun figuur (hun bubbel waar ze in zitten), roept bij mij vragen op. Vragen die ik helder wil hebben. Omdat ik best naar andermans waarheid wil luisteren/kijken. Als mij dat helder is, kan ik daar ook beter begrip voor opbrengen.
In eerste instantie raak ik wat in paniek als ik merk dat mijn waarheid jouw waarheid niet is.
Daarom komt er dan ook een rij aan vragen los.
En emoties.
Want vanuit een andere richtig naar die boom gaan kijken, betekent dat er op dat moment geen ruimte is voor mijn verdriet om de kap. (Ik gebruik de metafoor van de boom nu weer voor het 'grotere' probleem). Ik moet letterlijk dat verdriet loslaten en proberen vanuit die andere richting te kijken.
Dat is uiteraard ook weer verdrietig! Dat roept weerstand op. En van weerstand raak ik overprikkeld.
Om mij voor die ellende te besparen (in de ogen van de anderen is het vertellen van hun eerlijke waarheid dus een garantie voor ellende bij mij), besluiten ze om zich te onthouden van elke reactie (op posts van mij, op reacties van mij op posts, op vragen die ik face to face stel, etc.). Omdat ik zo overprikkeld reageer op andermans waarheid, is de conclusie dat ik extreem moeilijk met de waarheid van anderen om kan gaan. En het dus beter voor me is, andermans waarheid niet te horen.
Maar het negatieve effect daarvan is dat ik in het verdriet om die boom blijf hangen (ik alleen maar in rondjes blijf denken als niemand mij uit het perspectief van die cirkel haalt). Pas als ik andermans waarheid hoor, kan ik - na de nodige weerstand en verwerking van alles - proberen begrip te hebben voor die andere waarheid. En meestal lukt dat wel. Als ik die kans maar krijg.

Van veel mensen krijg ik die kans niet. Met de beste bedoelingen overigens. Want mij elke keer in die overprikkeling zien/meemaken is ook niet fijn. Toch heb ik het meeste aan mensen die wél hun EERLIJKE reacties geven (vanuit hún waarheid). Liever dat, dan dat ze onverwachts gaan blocken, of IRL een punt achter een vriendschap zetten, zonder dat ik naar hun waarheid heb kunnen luisteren.

Gisteravond was ik laat thuis. Ik viel met mijn neus in de boter. Het programma Pauw was net begonnen. Meestal slaap ik dan al. Nu dus niet. En omdat het autismeweek is, ging het deze uitzending ook over autisme. Dat  je je eigen (autistische) wereld als normaal/waarheid beleeft, blijkt wel uit dit korte fragment:


Hoe treffend.
Want toevallig had ik het daar die dag met iemand over.
Dat ik alles als dat rondje zie, en dat voor mij normaal is, maar dat voor een ander dus niet zo blijkt te zijn. Dat blijkt uit hoe anderen op mij reageren. Vanuit hún eigen perspectief, zeg ik er dan bij. Wat is normaal? 'Ooit een normaal mens ontmoet'? (Een uitspraak van Loesje).

Als je de hele uitzending met het hele gesprek over autisme terug wilt kijken, dan is hier de link: http://www.uitzendinggemist.net/aflevering/387852/Pauw.html





2 opmerkingen:

  1. Dat heb je weer duidelijk verwoord, knap dat je t zo kunt zien meid ❤️

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Helder! Dat sterke verdriet om die boom herken ik zeer. Dat erg vinden vind ik dus ook heel normaal. Andere meningen kunnen relativeren maar niet direct.

    BeantwoordenVerwijderen