donderdag 13 april 2017

Pasen 2017

Vandaag is het Witte Donderdag en vieren we Avondmaal in de kerk. Een moment waar ik altijd erg naar uitkijk.
Morgen is het Goede Vrijdag. De dag waarop het lijden en sterven van Jezus herdacht én overdacht wordt. Dat vind ik ook erg mooi - hoewel ik dat wel dagelijks tracht te doen en Pasen ook maar een dag is... Zijn lijden en sterven gaat erg diep. Zeker als je je daar in deze dagen weer extra bewust van bent. Voor anderen gaat dat ook diep. En die boodschap wordt hier op Goede Vrijdag dan ook veel uitgedragen op social media. Ik zuig dat dusdanig naar binnen dat ik daar van overprikkeld dreig te raken (Zijn liefde gaat ook zó diep... maar tegelijkertijd overprikkeld me dat... ). Ik neem me dan ook voor om morgen zo min mogelijk op FB te zijn. Om mezelf te beschermen tegen de stortvloed aan berichten, die me eerder afleiden van waar het om gaat dan me er naar toe leiden. Hoe diep het ook voor me gaat. Hoe diep Hij ook voor mij gaat en gegaan is. Jezus zonder smet of zonde genageld aan een Kruis dat symbool staat voor het kwade. Voor het buiten de intimiteit met Hem leven. Dat is niet te bevatten. En tegelijkertijd hoef ik dat niet alleen proberen deze dagen te bevatten, maar mag ik dat elke dag doen. Ik mag daar dagelijks een stukje van uitpakken van Zijn geschenk voor mij. En het is niet Zijn bedoeling dat Zijn kostbare dochter zichzelf laat overprikkelen. Dus ik sluit me deze dagen wat af van social media. En laat me vooral vullen met wat Hij me geeft.
(deze foto is niet van onze kerk)




Nu heb ik wel even wat teruggelezen in mijn eigen blog m.b.t. Pasen.
Twee dingen daarbij.
Als ik het zelf terug lees ... (vooruit, ik ben bevooroordeeld) zitten er pareltjes van blogs bij.
Eén springt er voor mij uit. En dat is een blog die ik vorig jaar op witte donderdag schreef: het rood van de wijn. Het gaat er over hoe het rood van de rode wijn mij Pasen/bevrijding laat beleven IN mijn rood-zijn. De manier waarop Hij binnenkomt in mijn gebondenheid die rood heet. Zeer de moeite waard om voor het eerst of opnieuw te lezen.

De tweede blog is ook van vorig jaar. Op Goede Vrijdag geschreven. Zo uit de losse pols. Zo zijn er meer blogs/gedichten ontstaan: uit de losse pols geschreven. Ik ben er van overtuigd dat de Heilige Geest op dat moment voor de inspiratie zorgt.

Maar weet je... het teruglezen ervan maakt me rood op dit moment. En zal ik je vertellen waarom?

Zoals velen weten heb ik een gedichtenbundel uitgebracht: gedichtenbundel. Ik moest ergens een keer een punt zetten met het schrijven van en het verzamelen van reeds geschreven gedichten. Maar het gedicht in de blog van Goede Vrijdag vorig jaar was vóór dat ik die punt zette. Wat is er mis gegaan dat ik dit gedicht niet heb meegenomen in mijn bundel? Een gedicht dat zó kenmerkend is voor wie ik ben, álles zegt over mijn geloofsbeleving en de rol die God heeft in mijn rood, dus ook zó passend is bij het thema autisme dat de bundel toch voornamelijk heeft. Waarom heb ik zelf dit gedicht uit het oog verloren??? Ongemerkt begin ik zelf ook steeds meer te vergeten dan ik eigenlijk zou willen (zie deze blog, die ik daar eerder deze week over schreef: vergeten.). Ik kan niet meer blind varen op het idee dat ik het toch wel fotografisch onthoud... Want dat blijk ik steeds minder te doen. Want ik denk dat ik echt het voornemen heb gehad om te onthouden dat ik dit in mijn bundel wilde opnemen. Door omstandigheden liep mijn bundel ook vertraging op. Ik zat op hulp van iemand te wachten die burnout was en later ging het fout in onze relatie. Een hele zware en rode periode. Ik heb niemand mij een reminder laten geven om dit gedicht er ook in op te nemen. Ik werkte autonoom en zelfstandig aan mijn bundel. En nu lees ik dit terug. PRACHTIGE WOORDEN. Mijn rood droeg U in Uw dood (klikbaar). Ik baal hier zó van... Ik moet mezelf beheersen om niet boos op mezelf te zijn. Want zelfveroordeling is totaal nutteloos. Maar teleurgesteld ben ik wel. En verdrietig. Het had het nog net iets mooier en completer gemaakt. Nu een in-compleet gevoel. Onaf. Er ontbrak iets dat van toegevoegde waarde zou zijn geweest. Ik weet het... het is goed zo. Moet het ook proberen los te laten... Maar ben even niet zo blij. Echt mineur-stemming. En dat wéér op witte donderdag. Nu niet een te vol hoofd (klikbaar), maar een verdrietig hoofd. En dat maakt ook rood...

Ik heb wel het voornemen om over enkele jaren een deel 2 van mijn bundel uit te geen (2018 is mijn streven). Ik heb al wat nieuwe gedichten op de plank liggen. En deze komt er zeker bij. 
Ik hoop dat dát streven me rust geeft en me mag helpen om niet in dit rot-gevoel te blijven hangen...

Ondanks alles. Dankzij alles. Waar jij als lezer ook doorheen gaat. Hoe jij als lezer nu ook in het leven staat. Ik wens jullie een gezegend en vrolijk Pasen! De Heer is waarlijk opgestaan!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten