maandag 3 april 2017

Verboden te keren

Je kent het wel, dit verkeersbord:

Afbeeldingsresultaat voor omdraaien

Volgens mij komt hij al een aantal jaren niet meer in het straatbeeld voor. Hij is vervangen door een blauw bord, met witte pijl met de rijrichtingen die wél toegestaan zijn.
Maar ik vind dit bord wel sprekend bij wat ik in deze blog wil schrijven.
Deze blog is eigenlijk een vervolg op wat ik gisteren schreef in 'Hoe hoort het ook al weer?'.

Ik heb namelijk ervaren en ervaar nog vaak bij mensen dat mensen met hun setjes aan sociale regels niet constant zijn. Mensen veranderen met het grootste gemak hun setje sociale regels. Of passen in andere situaties andere regels toe. Of passen naar andere mensen andere regels toe dan naar mij. Of ze veranderen van gedrag (in sociaal opzicht jegens mij) als ze genadeloos hebben ervaren wat de vernietigende uitwerking van mijn gedrag kan zijn. Mensen hebben hun mond vol van 'respect en begrip hebben', totdat ze zelf het 60e berichtje over iets van mij krijgen wat voor hen overkomt als geclaim en afhankelijkheid. Er ontstaat afstand. Gedrag wordt anders...
Maar .... ik heb dan net bij die persoon afgekeken hoe het hoort... en dan verandert het weer!!! Daar kan ik zeer extreem overprikkeld op reageren... Wat de ander dan doet besluiten tot nog grotere afstand (blocken op fb bijvoorbeeld), want voor hen is mijn extreme reactie een bewijs dat ze terecht afstand hebben genomen en anders zijn gaan doen jegens mij.
Maar als je mijn blog over 'Hoe hoort het ook al weer?' écht hebt laten landen, dan begrijp je ook waar zo'n extreme reactie vandaan komt, als jij - in mijn ogen - plotseling verandert. Ik begreep net je setje met sociale regels. Was die mezelf ook eigen aan het maken. En dan hangt er weer een ander setje aan jou. Paniek! Overprikkeling!
Helaas zijn mensen niet voorspelbaar en consequent in hun gedrag.
Desondanks blijf ik van ze houden.
Verboden te keren, gil ik uit! Maar ze doen het toch. Hoe harder ik gil, hoe harder ze keren.
Hoe harder ik mijn best doe om die personen weer terug te krijgen... zoals ze waren. Want dat was bekend. Die regels begonnen te landen.
Ik blijf van ze houden. Kan ik ook van ze houden in hun nieuwe gedaantes (veranderde set sociale regels richting mij). Die knop blijkt soms lastig te vinden bij mij. Dan moet ik meedraaien. Mee-keren. Mee-bewegen met hen. De moeite van het uitproberen waard. Mits ik die kans nog krijg. Want vaak zijn mensen al definitief uit mijn leven verdwenen. En ik? Ik vergeet hen nooit. Mensen van 40, 30, 20, 10 jaar geleden. Waardevolle mensen.

En waarom ik dat dan in deze blog opschrijf? Soms popt de pijn er weer van op. Want de gevolgen van autisme doen pijn in je ziel. En voor heel veel soorten pijn kun je bij allerlei plekken en mensen terecht. Maar net die autisme-pijn wordt soms zo lastig begrepen. Die moet er net zo goed soms uit! Iemand die naast je gaat zitten en naar je luistert. Want pijn opkroppen - binnenhouden - omdat er geen ruimte voor is, is zó schadelijk. Ongeacht of het nu pijn is n.a.v. trauma's of n.a.v. autisme. Sterker nog... al die mensen die zijn gaan keren en zich van me af keerden (het proces hierboven beschreven) zijn kleine trauma's voor me. Ik heb deze trauma's járen geleden wel eens aangekaart bij een christelijke psycholoog. En die gaf als antwoord: 'mensen maken fouten, je moet je niet afhankelijk maken van (de sociale regels van) mensen, maar van God'. Hele wijze woorden. Dat is precies dat bijtanken op de Parkeerplaats wat ik in mijn vorige blog beschreef. Dat is de Bron waarmee ik mijn tank mag vullen, eer ik mijn weg hervat. Maar deze opmerking was wel gelijk een block voor mijn pijn. Want daar was plots geen ruimte meer voor. Maar net als elke pijn moet het er af en toe uit. Het zijn allemaal geleden verliezen. En soms vloeit er wat naar buiten. En moet ik héél goed uitkijken wáár ik het naar buiten laat komen...
En het opschrijven hier helpt.
En jullie lezers zijn allemaal mensen die naast me zitten en voor de duur van deze blog even naar me luisteren.

Gelukkig gaat het het laatste jaar zoveel beter. Maar onverwachts kan ik te maken krijgen met omkering (verandering) van mensen. En dat went nooit.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten