maandag 1 mei 2017

Aan het licht brengen

 
Dit is niet mijn gebit. 

Ik ben net terug van mijn halfjaarlijkse bezoek aan de tandarts. Gelukkig halfjaarlijks. Want ik heb het genoeg anders meegemaakt. Ik had al peuter al een - in aanleg - slecht gebit. Ik was pas 4 toen er al 7 melkiezen getrokken werden. Dat was niet omdat ik slecht poetste. Maar omdat mijn gebit minder goed ontwikkeld was. In de pubertijd ben ik er wel slechter van gaan poetsen. Ik raakte zo gedemotiveerd dat ik het hele bijltje er bij neer gooide. Met alle gevolgen van dien. Op mijn 16e had ik al mijn eerste kroon. En wie onder mijn lezers kronen heeft, weet dat dat pas geplaatst wordt ná een proces van heel veel vullen en sleutelen aan zo'n kies, wortels en zenuwen. 
Ondertussen heb ik 12 kronen, waarvan er al een aantal vervangen zijn. 
Mijn ervaring is altijd dat problemen in mijn gebit met het blote oog vaak niet zichtbaar zijn. Problemen bevinden zich ónder de oppervlakte. Dus het zijn de foto's die aan het licht moeten brengen wat verborgen bleef. Er is geen ontsnappingsmogelijkheid meer. En ik heb liever dat het verborgen blijft, want ik heb een enorme tandartsfobie. Foto's maken voelen als het moment des oordeels. Er wordt dwars door je heen gekeken om rottende plekken te doen oplichten. Mijn buikpijn wordt dan niet minder. 
Gelukkig bleek er vandaag niets in het verborgene te zitten. Maar het probleem is, dat ik dat tevoren niet weet. Ik ben altijd bang voor de genadeslag. Het is al vaak gebeurd. Geen pijn (omdat de zenuwen allang dood zijn), toch een gat in het verborgene. En dan zijn door de kronen de behandelingen nimmer klein... 

Aan het licht brengen wat er in je ziel zit te rotten hebben ook vaak pijnlijke processen tot gevolg om daarvan te genezen. En vaak breng je het niet zelf aan het licht, maar komt het uit door omstandigheden. Doordat het net van verborgen houden zich steeds strakker om je spant en het ergens uit komt. Daar sta je. In het licht van de röntgenfoto. Zelf voelde je de pijn niet meer. Zenuwen / je geweten afgestompt. 
Ik denk dat we allemaal wel zulke kleine of grotere rottende plekken hebben. Ik wel. 

In mijn hoofd gebeurd er nog iets bijzonders. Er kunnen een hoop onbeantwoorde vragen in mijn hoofd zitten. Veel of één. Komt daar geen antwoord op, dan gaat dat ook rotten. Ik voel me letterlijk ziek, opgejaagd, in crisis, verdrietig van vragen die blijven tollen. 

Bij een collega-autist las ik het zó op FB: 

 

 

 

 

Oh, wat is dit herkenbaar. 
En ook dat het zelfs één vraag kan zijn die je hoofd vol maakt. 
Ik heb nu ook een vraag. 
Het na-vragen helpt niet. 
Simpelweg omdat degene die er antwoord op zou kúnnen geven me dat antwoord niet WIL geven (door afspraken die gemaakt zijn). 
Dus moet ik andere tactieken toepassen om om te gaan met de grote vraag in mijn hoofd. 
Omdat het voor een ander meestal peanuts is, beseft men niet hóe groot het voor mij is. 
Ik heb mijn eigen oranje/rood-plannen. 
Weer andere dan de schrijfster van deze post. Toch herken ik de aangedragen oplossingen. 
Het relativeren, mindful er mee omgaan, of afleiding zoeken... of in mijn geval bijvoorbeeld kleuren, wandelen. 
Prachtige methodes. Maar op onverwachte momenten (nee eigenlijk constant sluimerend aanwezig, herkenbaar aan druk op mijn borst en een brok in mijn keel) merk ik dat zo'n vraag nog steeds zit te rotten in mijn hoofd. En hoe langer zo'n vraag onbeantwoord blijft, hoe harder het gaat rotten, hoe harder het beklemd. Maar ja... als zelfs zichtbaar maken van deze rottende plek (het na-vragen) niet helpt, moet je wat... 
Daar waar ik met mijn trauma's geleerd heb hoe belangrijk het is om dingen aan het licht te brengen, zodat het rotten geheeld kan worden. 
Zo werkt dat met vragen/open mappen anders. 
Ze poppen steeds op, maar door zoveel mogelijk trucjes moeten ze weggedrukt worden. Zonder die trucjes zou ik rood worden. Mét die trucjes blijf ik groen of oranje. 
Ik huil terwijl ik deze blog schrijf. Want ja. Er rot een vraag in mijn hoofd. En die zal door gemaakte afspraken maar ooit weg moeten zweren. Want navragen helpt niet. Eindeloos veel trucjes toepassen tot mijn zenuwen afgestompt zijn. 
Kon een ander maar beseffen hóe groot - de in hun ogen peanuts- vragen / dingen voor me zijn.
Konden ze maar eens één dag voelen wat ik voel... 
Mijn hoofd zó vol met het 'gezwel' dat het me letterlijk blokkeert in de rest van mijn functioneren. Ik kom niet aan mijn huishouding toe. Niet aan andere dingen die ik nog móet doen. Het neemt letterlijk ruimte in. Het doet mijn hoofd ontploffen in dikke tranen. Ik ga kleuren om het weg te drukken. 
Want aan het licht brengen helpt niet. 
VRAAG VERDWIJN UIT MIJN KOP!!!! WERD MAAR GESNAPT HOE HET BIJ ME WERKT... 
Ik mag er wel zijn. Ook als autist. Wat daar bij hoort - de vragen - mag er ook zijn. Maar daar blijft het vaak bij. Masseer de vragen maar weg. Mijn monsters van vragen moeten monsters blijven, zolang anderen zich niet geroepen voelen in een antwoord te voorzien (omdat ze er de relevantie niet van (willen) zien).
Alles mag er zijn, maar niet in alles wordt voorzien. Men moest eens weten hoe verwoestend het rottingsproces voelt. Want noodgedwongen moeten de vragen dan verder rotten. En met heel veel trucjes en plannen kun je dan proberen groen te leven.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten