maandag 15 mei 2017

Een prachtige schoen die niet past.

Iedereen heeft het wel eens meegemaakt. Je hebt prachtige schoenen gekocht, maar eenmaal in huis draag je ze nauwelijks. Net niet de goede maat. Hij knelt. En hoe langer je er mee rondloopt, hoe meer last je er van hebt. Terwijl het een prachtige schoen is en blijft.

Gisteren was het Moederdag. Vincent was nog tot 17.00u bij de opvang. Dus 's middags met oudste een appelflap gegeten. Vlak daarvoor bedacht hij dat hij niets had, dus toog hij naar het kruidvat (ook op zondag open tegenwoordig) om een ketting en chocola te kopen.
Bij het avondeten gaf jongste onder begeleiding van mijn man zijn 'cadeautje'. Van mijn man had ik de dag ervoor tuinplantjes gehad.

Ik heb bewust niets gedeeld over Moederdag op fb. Ik las bij veel mensen pijn bij deze dag en ik voelde me bezwaard. Pronken met je geluk. Ik vond het niet passend. Deze mensen verbieden mij niet iets te delen. Het was vrije keus om hen geen confrontatie te geven.
Ik vind het ook wel een wat kunstmatige dag. Je moet ineens voor één dag het ideale gezinnetje zijn. Tuurlijk. Een moeder is onmisbaar. Al is het soms nog zo gebroken. Je krijgt je kinderen te leen om voor te zorgen/ze op een goede manier naar volwassenheid te begeleiden - indien mogelijk. En mensen smullen er van als je 'schattige' moederdagfoto's deelt. Ik had even geen zin in die opgekloptheid. En probeerde het ook te vermijden het tot me te nemen. Overprikkelt nogal.
Bovendien voelt het delen van zulke gezinstaferelen als een schoen die niet past. Mensen willen graag het mooie zien. Als ik eerlijk ben en zeg dat het niet alleen maar mooi is, dan wordt er gesuggereerd dat ik niet dankbaar ben. Wat een geweldige parel jongste wel niet is, etc. Allemaal waar. Het is een prachtige, glanzende schoen. Een pareltje op de neus. Maar hij past niet. Hij blijft knellen. Net als een te kleine schoen waar je op loopt, voel je permanent dat het knelt en schuurt. En ook van een knellende schoen kun je plezier hebben. Ik kan hem op tafel zetten en kijken naar de pracht van de schoen. Totdat ik hem weer aantrek. Au. Een zwaar autistisch kind, waarvan de aanwezigheid op zich al zorgt voor overprikkeling bij een autistische moeder, voelt als iets wat niet past/niet goed op elkaar afgestemd is, een te kleine schoen voor mijn maat 42-voet. Terwijl het zo'n prachtige schoen is. Zonder twijfel. Het binnenstromen van likes op een prachtige moederdagfoto, voelt als niet erkent worden in het knellen/schuren dat er áltijd is. Dat staat los van dankbaarheid en los van het waarde oordeel over mijn kind: Prachtig (en toch gun je hem meer, een stem om te praten zou het minimale zijn. Voor hemzelf. Niet voor mij). Wij hebben een kind te leen dat knelt en schuurt. Maar je wilt geen klager zijn. Dus verberg je dat bij mooie foto's. We hebben oog voor zijn glinsterende lak. Maar voelen de knellende banden van ieders autisme. Dat is zwaar. En het gaat me ook niet om de achs en wee's. We dragen deze prachtige, glanzende schoen, omdat we van hem houden. Uit liefde negeren we vaak de pijn. Het benoemen ervan is geen ondankbaarheid of negatief denken. We genieten van de glans die hij geeft. En het knelt en schuurt. Dat is geen negativiteit, maar realiteit. 
Ik had dus even geen zin in die opgekloptheid. Of dan de schoenen nog net iets strakker zitten.



2 opmerkingen:

  1. Het beeld van de schoen die niet past maakt duidelijk hoe het knelt voor jou, hoeveel je ook van je kind houdt. Ik waardeer zo'n eerlijk blog.

    BeantwoordenVerwijderen