dinsdag 23 mei 2017

Lieve Piet deel 2

Onlangs schreef ik deze blog over Piet (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/02/lieve-piet.html).
Piet is zó blij met contact met anderen. 
Maar tegelijkertijd slaapt hij al 2 nachten tevoren slecht. 
Piet is bang dat hij te stil zal zijn en vertoefd graag in zijn eigen wereld. 
'Maar', zegt hij 'het wordt toch van je verwacht dat je in een gesprek praat?'. 
Hij is alleen bezig met wat er verwacht wordt. Is immens onzeker daardoor uit angst om te falen... 
en kan op die manier niet zichzelf zijn. 
Aanpassingsgedrag ten top. 
Het liefste is hij stilzwijgend aanwezig bij de ander. Dán is Piet volledig Piet. 
Hij overschreeuwt zijn eigen onzekerheid uit angst niet genoeg te praten en ratelt aan één stuk door. 
Piet. Van mij mag je Piet zijn. Ongefilterd. 
Want ik herken zijn strijd. Tussen constant willen doen wat hoort en al je maskers laten vallen. 
Piet. Ongefilterd op zijn mooist. 
Ik kijk in mijn eigen spiegel. 
En begrijp hem daardoor ten diepste. 
Welkom bij elkaar.

En ook zijn onzekerheid is me méér dan bekend.
Piet doet zijn best om zich aan te passen.
Na een uur is hij moe, nee dood-af van dat aanpassingsgedrg.
En als het voor mij tijd is om te gaan, vraagt hij 'ik was toch wel goed genoeg? ik deed het toch wel goed?'.
"Tuurlijk was je goed genoeg. Dat ben je sowieso. Ik ga weg, omdat ik merk dat je moe bent'.
'Oh'.
Afbeeldingsresultaat voor doe ik het wel goed

En 'ik probeer wel met je te praten, maar éigenlijk kan ik het niet. Het zit altijd vast bij mij vanbinnen'.

Tja Piet...
Dat gevoel van dat vastzitten beschreef ik in de 4e klas van de MAVO al.
Ik noemde school een dooie zooi... En dat was niet alleen omdat ik geen aansluiting had/gepest werd. Maar het voelde ook echt dood voor mij. Het lukte mij namelijk niet om op het niveau van mijn omgeving te communiceren en zij met mij. Ik miste letterlijk een aansluiting. Vond het gepraat van mijn leeftijd genoten ook altijd te oppervlakkig. Ik kan nooit iets met koetjes en kalfjes.
Met de kennis van nu (namelijk dat ik autistisch ben), valt dit hele gedicht uit 4-MAVO op zijn plek.

School

School,
het is allemaal mooi.
Maar ik vind ze maar een halve zool. 
want het is er een dooie zooi.

Je gevoelens kun je er haast niet uiten,
het moet allemaal daarbinnen blijven ziten. 
Kon er maar eens iets naar buiten,
maar het zit vast als een hele bos klitten...

Het duurde bij mij tot 15 januari 2012, voor de bos klitten uit de knoop konden komen. Klitje voor klitje. Ik herken het verstikkende gevoel van dat vastzitten... En weet je...
Voor ik er erg in heb, zit ik vanbinnen weer helemaal vast. Volledig in mijn eigen cocon. En hoe lief de omgeving ook probeert om het er uit te trekken... Wat vast zit zit vast. Het ligt ook niet aan de omgeving, hoewel het zeker helpt als je iemand tegenover je hebt die oordeelloos is, met compassie. Dan is de drempel iets lager. 

Piet vertelde me uiteindelijk wel wat dingetjes. 'Ik ben normaal nooit zo open', zei hij. Ik heb hem meermaals gezegd dat hij mag zijn wie hij is. Op slot, of open. Piet blijft voor mij Piet. En wat zo heerlijk is: hij zoekt nauwelijks oogcontact met me. En ik ook niet met hem. Doordat Piet Piet is, voel ik me óók veilig genoeg om me niet te hoeven aanpassen. 
Want dat vertelde Piet. Dat hij zich altijd zo onveilig voelt en daardoor telkens wil vluchten. 
Voor dit moment hoefde hij niet te vluchten, maar mocht Piet in alle veiligheid Piet zijn. 

Welkom bij elkaar. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten