dinsdag 30 mei 2017

# Tag: zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder.

Als je blogt - net als ik - dan kom je tijd te kort... als je je eigen grenzen niet bewaakt.
Op de site van Christelijk webloggers kun je mee doen aan een blog-hop (twee-maandelijks) en als je dan wint, kun je het stokje doorgeven en mag jij die maand een winnaar bepalen.
Of je blog in het zonnetje. Dan mogen mensen je blog beoordelen en feedback geven.
Aan beiden heb ik al geruime tijd niet meer mee gedaan.
Ik heb hels werk om al een beetje een groen leven te leiden. En als ik daar teveel aan toe  ga voegen, wordt het gauw erg druk in mijn hoofd (hoe leuk ook) en wordt ik snel oranje of erger rood.

Nu werd ik getagd in een blog van Margéhttps://maahtje.wordpress.com/2017/05/29/tag-zing-vecht-huil-bid-lach-en-bewonder/.

Doordat ik minder volg, mis ook meer. Dus ik had deze 'hype' nog niet gezien.
Ik moest dus even nadenken of ik hierop zou ingaan.
Maar na het lezen van Margé's blog, werd ik zelf ook wel enthousiast.
Ik ga graag de uitdaging aan om een aantal vragen te beantwoorden. Vragen die afkomstig zijn uit een liedje van Ramses Shaffy: zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder.

Zing: wanneer zing je?

Ik zing graag. Lekker meegalmen. Of liederen eindeloos herhalen na een leuke dag, conferentie, weekend. Het is voor mij ook een vorm van reguleren. En als ik in de kerk zing, voel ik me ook verbonden met mijn voorgeslacht. Volgens mijn moeder kon mijn vader ook enorm genieten van zingen. Dit is een liedboekje van hem dat hij van zijn broer - mijn oom Jan (ook al overleden) - kreeg, toen papa belijdenis deed. Papa heeft letterlijk op dezelfde kerk-grond staan zingen, als ik weer sta te zingen. En lijfelijk is hij her niet meer. Maar ik voel dan wel een ziels-verbinding. Want zijn ziel leeft voort. Professioneel doe ik niets met zingen. Want ik heb wel de melodie in mijn hoofd, maar ik brom meer, dan dat ik de juiste toon kan houden. Het komt er niet zo uit, als ik het in mijn hoofd heb. Ik haal de hoge noten niet. 
Dus met een Nederland-Zingt-dag bijvoorbeeld, geniet ik enorm. Want in die massa maakt het niet uit hoe je zingt. En dan is zingen maar geen gave van me. Het is wel een genot.


Vecht: beschrijf de laatste keer dat je hebt gevochten, voor jezelf of voor een ander.

Poeh... Dat is een lastige... Fysiek vechten doe ik niet zo snel. Hoewel ik wel zó boos/rood kan worden dat ik implodeer. En daarbij ook niet meer zo op mijn woorden let. Ik kan dan best bedreigend overkomen. Maar ik heb nog nooit iemand fysiek aangevallen. 
Wel vecht ik veel met situaties. In plaats van me (op de soms nare) stroom mee te laten voeren, me er aan over te geven en 'het' te laten gebeuren, ga ik vechten. Tegen die stroom in. Situaties niet accepteren. Of eerst nog proberen het terug te draaien, voordat ik accepteer. Vaak verloren gevechten. En als ik het gevecht te zwaar vind worden, het dreig te verliezen en écht geen uitweg zie, dan ben ik geneigd om te vluchten. Letterlijk. Of figuurlijk. Mezelf overschreeuwen. Nutteloos op FB hangen. De tijd trekt aan me voorbij, maar ik ben er geen deel meer van.

Huil: ben je snel geëmotioneerd?

Tot 2011 kon ik nauwelijks huilen. Het zat allemaal vast vanbinnen. Nu komen de waterlanders vaak vanzelf. Het liefste nog als ik alleen ben. Vind het nog érg lastig om mijn emoties aan anderen/gezinsleden te tonen. Dat is ook een stukje overgeven en dat is niet mijn sterkste kant. 
Als ik alleen ben huil ik veel. Vooral als ik sociale situaties niet begrijp. Ik kan me dan zó onbegrepen en eenzaam voelen! Ik vraag bijvoorbeeld om een knuffel omdat door diepere druk dingen beter bij me binnen komen. Maar een ander begrijpt dat niet. Die houdt zich juist op afstand. Het moet van twee kanten komen... En dat snap ik dan niet. Kan me daarin niet inleven. Ik vraag om een functioneel iets. Alleen op die manier lukt het me om iets van verbinding te voelen. Via andere kanalen dan verbaal of via zicht. Via de huid, komt het dieper/beter binnen. Een hand geven zijn voor mij veel meer prikkels. Is het een zachte handdruk, of een harde. Heeft iemand zweethanden. Kijk je iemand aan? Hoe lang dan? Via de huid zijn toch andere prikkels. Maar let wel: het moet van mij uit komen. Niet ongevraagd kleffe kussen op mijn wang. 
Ik moet met deze sociale behoefte wel een beetje denken aan een stukje uit een preek van Henri Nouwen: 




Ik denk dat dat voor deze verstandelijk gehandicapten hetzelfde geldt, als voor mij met mijn anders-werkende-prikkel-verwerking. Via de huid is het contact anders. En wat was die Henri een begenadigd man dat hij zo feilloos aanvoelde wat deze mensen nodig hadden én er ook in voorzag. Contact via de huid is even een stukje God in die ander erváren en is véél minder verwarrend dan al die andere manieren van contact maken. Er zitten geen hersens tussen. Het gaat rechtstreeks naar de ziel. 
En zo zijn er heel veel sociale situaties die ik niet begrijp of héél anders interpreteer. Ook op FB. Dus dit is slechts een voorbeeld. Maar misinterpretaties... van wat ik verwacht en wat de ander denkt dat goed is (voor mij), zijn voor mij vaak een aanzet tot diep huilen. 

Bid: hoe uit je jouw spiritualiteit? Waar geloof je in?

Bidden doe ik tegenwoordig vooral door te ZIJN. Er zitten mensen in mijn gedachten en ik probeer met mijn aandacht bij hen en bij God te zijn. God weet allang wat er nodig is. Dat hoef ik niet allemaal dwangmatig op te sommen. 'God, mijn vriend heeft verdriet'. En ik ben met mijn zijn bij die ander. Of bij mezelf. 'God, ik snáp niet waarom een ander mij niet snapt... ik snap geen jota meer van het leven '.... En ik ben met mijn gedachten bij mezelf. Of ik even mezelf in mijn armen mag houden voor het aangezicht van God. 
Om mezelf te helpen te zijn, helpt ook het kleuren. Dan ga ik uit mijn hoofd, en ben ik in het hier en nu aanwezig. Zoals de kleurplaat die ik vandaag maakte: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1435565976488969&set=a.297917003587211.67142.100001067424046&type=3&theater 
(even aanklikken, dan zie je mijn kleurplaat van vandaag).

Lach: wie maakt je aan het lachen?

Er is zo'n uitspraak 'een dag niet gelachen is een dag niet geleefd'. Ik denk dat je het veel breder mag trekken. Een dag geen emoties gevoeld is een dag niet geleefd. Sinds ik heb leren huilen, heb ik ook leren ervaren wat de rijkdom en heling er van is. Maar huilen en lachten liggen dicht bij elkaar. Ik ga vaak lachen als een situatie om te huilen is. Dan wordt ik nerveus, zenuwachtig, weet totaal niet meer wat er in sociaal opzicht van me gevraagd wordt en ik lach de onzekerheid weg. Maar dat is natuurlijk niet het lachen dat gebruikt bedoeld wordt in genoemde uitdrukking. Het lachen in genoemde uitdrukking zie ik ook wel als een bevrijdend lachen. Inderdaad als huilen overgaat in lachen of andersom. Of die slappe lach, die ik samen met mijn oudste zoon of zus kan hebben. Het in je broek plassen van de lach. Wát een ontlading. 
In periodes dat ik somber ben, lach ik te weinig. Ik zit in mijn hoofd. En krijg het er ook niet uit gelachen...
Ik heb niet een specifiek iemand die me aan het lachen maakt. De grapjes van mijn man heb ik al zo vaak gehoord, dat ik er niet meer om kan lachen. Als ik dan toch moet kiezen, dan zeg ik mijn oudste zoon en mijn zus.

Werk: werk je om te leven, of leef je om te werken?

Sinds 2011 werk ik niet meer. En dat geeft zóveel rust. Het waren veel te veel ballen die ik in de lucht moest houden en dat werd letterlijk een onwerkbare situatie. Zonder druk, vind ik wat werk wel leuk. Maar er moet geen druk bij komen. Ik zie mijn gezin/het huishouden nu als werk, maar ben ook blij dat er één keer in de week een paar uurtjes in de week een hulp in de huishouding is. Ik ben het overzicht snel kwijt. 
Als ik alles in mijn eigen structuur in mijn eigen tempo kan en mag doen (mezelf ook die toestemming geef om dat te doen), dan ben ik groen. En dat op zich is al hard werken. Een hele klus. Een klus die ik voor mijn gezondheid dagelijks beoefen.

Bewonder: wie bewonder jij en waarom?

Ik bewonder Henri Nouwen. Ik heb een aantal boeken van hem gelezen. De meest indrukwekkende boeken van hem vond ik Adam en Binnen geroepen. Maar ook 'Een jaar met Henri Nouwen, wijsheid en geloof voor elke dag'. Met dagelijks een kort stukje. Zoveel wijsheid. Maar ook zoveel herkenbare strijd, gevoelens van eenzaamheid, eenvoudig leven, schoonheid, Jezus zoeken in relatie tot anderen. 
Soms vraag ik me wel eens af of Henri ook een vorm van autisme had. Maar al had hij het niet, hij benoemt dingen die in mijn hart en ik denk in het hart van velen leven op een manier die doordrenkt is van liefde (zoals je ook in bovenstaand korte filmfragment kunt zien). Op een hele eenvoudige, aardse manier. Zijn teksten zijn vaak de antwoorden op vele vragen die in mijn hoofd leven. Alsof hij de vraag al vóór mij uitgeleefd heeft. Als deze man nog in leven zou zijn, zou ik hem graag ontmoeten. Hem vertellen hoezeer ik onder de indruk was van zijn boek Adam en dat mijn kijk op onze jongste definitief veranderd heeft. Het leven van zo'n gehandicapt persoon náást het leven van Jezus gelegd. Je hebt Jezus in je huis, als je een kind als Vincent - hulpbehoevend - in je huis hebt. Uiteraard lukt het me niet altijd om die zegen te zien. Of om het áls een zegen te zien. Maar ik kan mijn blik wel weer in die richting brengen, als ik het kwijt ben. Dankzij het lezen van dit boek. Ik bewonder Henri's eenvoud en liefde. En wie hij postuum in mijn leven is. Die aanraking van Hem. Niet via de huid. Dat kan niet meer. Maar rechtstreeks via de ziel. 


Dit waren mijn antwoorden op de vragen. Het eerste wat in mij opkwam, heb ik geschreven. Er is geen goed of fout. Ik wil het stokje graag overdragen aan Lineke Mooibroek, met haar blog kostbaar en geliefd. Ik tag haar dus. Wil jij de vragen ook beantwoorden, Lineke?


4 opmerkingen:

  1. Wat een mooi, open en geweldig blog meid 💜💜💜💜

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je hebt je kwetsbaar opgesteld en mooi onder woorden gebracht

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Prachtig! Ik moest weer lachen om je heel eerlijke vaststelling dat je niet meer om de grapjes van je man lacht:) Zo eerlijk dat ik het mooi vind. Wat heb je een talent! En wat een prachtig filmpje ook...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dank je wel voor je mooie antwoorden! Niet mooi in de zin van gepolijst mooi, wel uit je hart.
    Margé

    BeantwoordenVerwijderen