donderdag 11 mei 2017

zielsveel van iemand houden

Ik zag dit artikel op internet: :http://www.ad.nl/buitenland/fotograaf-legt-bijzonder-beeld-vast-aapje-schreeuwt-het-uit-van-verdriet~ae17018f/.


Ik moet hierbij aan de uitdrukking denken 'zielsveel van iemand houden'. Als je zielsveel van iemand houd (vaak je kinderen), dan voelt je ziel ook als er wat is met je kind. Als je kind wat mankeert, of er is iets met je kind: het raakt je ziel. Dat is de plek waar je het voelt. Dat is de plek waar je het uit. Letterlijk ziele-kreten. 
Dat is de manier waarop ik schreeuw(de) om Vincent. Ja, hij is waardevol. Ja, hij is een parel. Maar mijn ziel zegt: 'het hoort zo niet te zijn en het is toch zo'. Als ik naar deze parel kijk, zie ik de scherpe kanten (net als bij een diamant). De ruwe plekken. Hij is waardevol, maar niet glad. Hoe zeer mensen - goedbedoeld - ons ook wijzen op de mooiheid van het kind. Als een soort van troost. Als tegenpool van de gebrokenheid: 'het is een prachtkind'! Wij zien meer als buitenstaanders de ruwe kanten. Die voelen we in onze ziel. Ik denk dat dat heel primair en intuïtief werkt. (Acceptatie is de diamant omarmen mét de ruwe kanten. Dat juist niet wegdrukken, maar er ruimte voor geven - zonder de schoonheid van de diamant (die Vincent is) uit het oog te verliezen).
Daarom gebeurd dat bij zo'n aap ook. Die schreeuw vanuit de ziel. Die voelen het op dezelfde plek als er iets is met degene van wie ze zielsveel houden. Het verschil met mensen is dat hun geheugen (vermoedelijk) korter is. Is de nood voorbij, dan leven ze in het volgende moment. Ze hoeven niet naar een traumatherapeut of coach. De zielenpijn is geuit en dat was genoeg. 

Ik heb diezelfde pijn vanuit mijn ziel ook hierom gehad: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/04/bevestiging-van-de-vader.html
Mijn ziel heeft iets wezenlijks gemist vanaf mijn derde (van iemand waarvan mijn ziel ook hield, waaraan mijn ziel (door hechten rond mijn tweede) ook verbonden was, al heb ik hem nooit bewust gekend). Ik heb dat nu wel grotendeels verwerkt. Het verwerken van zulk verlaat verdriet gaat vaak in lagen. In 2006 heb ik er een laag van gehad. In 2011 de volgende diepere laag. Nu zit er niet veel meer. Maar bij dat verwerken hoorden ook die ziele-schreeuwen. Het was ook de enige manier waarop het verdriet kon komen. Woorden had ik nauwelijks toen hij stierf (ik praatte laat). Het zat in mijn ziel gekerfd. 

Als ik die aap zie, zie ik ook God de Vader voor me. Hij houdt zielsveel van Zijn kinderen (ook van Zijn kinderen die zelf niet die slag van geloven maken). Hij voelt het in Zijn ziel als er wat is met één van Zijn kinderen. Ja, Hij is zo machtig, heilig, enzovoorts dat ik me om Hem geen zorgen hoef te maken. Hij kan het aan. Maar tegelijkertijd is Hij zó betrokken dat ook Hij huilt, schreeuwt om Zijn kinderen. Hij gunt ons zo het leven - in de volle breedte. En wij maken er vaak een potje van. Maken ruzie, scheppen afstand, worden geveld door depressie, staan elkaar naar het leven, (kinder)misbruik, pesten, prostitutie. Man man man... een stelletje ruwe diamanten. En Hij voelt de pijn in Zijn ziel om Zijn kinderen waar Hij zielsveel van houdt. Zoals deze aap op de foto, zo zie ik in mijn beeldende koppie God staan. 
In Joh. 11:35 staat 'Jezus weende'. Zijn vriend Lazarus was gestorven! 
Hij gaat er niet onderdoor, zoals wij mensen vaak onder verdriet gebukt gaan. Hij geeft ruimte aan Zijn emotie, maar wordt zelf geen zielig slachtoffer. Hij is een volwassen vader.  En Hij huilt als we niet tot onze bestemming komen (dat is letterlijk de definitie van zonde). Hij heeft zielenpijn als wij ons niet getroost weten in Zijn vaderarmen. Hij schreeuwt het uit als Zijn kinderen sterven aan het leven, aan elkaar. 'Heer Uw vriend is ziek' (staat in datzelfde verhaal uit Joh. 11 over Lazarus). Langer hoeft een gebed niet te duren. Hij voelt het wel. In Zijn ziel. Hij houdt zielsveel van jou. Van mij.

Over de link tussen apen en God de Vader gesproken (waar aardse vaders (en moeders) een afspiegeling van mogen zijn naar hun kinderen toe - zij zíjn God voor hun kinderen): Hij houdt zielsveel van jou. Van mij. Zóveel dat Hij - met gevaar voor eigen leven - op de weg gaat staan, waardoor Zijn kinderen en diens kinderen veilig naar de overkant kunnen. In alle rust.
Of je nu gelooft of niet: dit is de manier waarop mijn en jouw Vader voor je zorgt, omdat Hij zielsveel van je houdt. Ook als je het niet gelooft. Deze gorilla-kinderen hoeven het ook niet eerst te geloven. Ze hoeven enkel te vertrouwen.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen