zondag 25 juni 2017

Een getraumatiseerd leven

Gisteren deelde ik op FB deze post, van een ervaringsdeskundige w.b.t. Autisme (en daar ook echt studie naar doet): https://www.facebook.com/autisme.bruij/posts/776365902541681?comment_id=776720709172867¬if_t=feed_comment_reply¬if_id=1498348898458248

En ik herken wat ze schrijft/wil zeggen in deze post. Maar daarover zo meer. 

Eerst een reactie die ik via PB kreeg. Iemand las het als dat ouders niet de schuld zijn van autisme. Nogal wiedes. Dat weet (hoop ik!) iedereen tegenwoordig. Maar nog niet zo lang geleden - en bij nog niet (h)erkend autisme nog wel helaas - was dat anders. Autisme was nog niet bekend. Maar de kinderen vertoonden wel afwijkend gedrag. Mijn moeder is zowel met mijn oudste zus als met mij ook echt naar een dokter geweest, met de vraag: 'wat is hiér aan de hand?' 'Mevrouw, het ligt aan de opvoeding. U doet dit niet goed. U geeft daar te weinig liefde. U bent daar te soepel en dan te hard'. En bij nog niet (h)erkend autisme ligt in onze maatschappij nog steeds dat gevaar op de loer. Een peuter die na 1000x dezelfde aanpak nog steeds niet lijkt te leren van zijn gedrag... dan moet die aanpak toch wankelen aan alle kanten??? En zo kan het tot ver in de pubertijd duren, voordat eindelijk onderkend wordt dat het niet aan de aanpak lag, maar dat het een autistisch kind betreft. 
Gelukkig is dát ons bij jongste bespaard gebleven. Omdat zijn ontwikkeling op zijn tweeëneenhalfste al dusdanig vertraagd was dat er wel iets met hem aan de hand moest zijn en niet met onze aanpak. Dat scheelt veel leed en gevoelens van falen. Want het is zo ernstig dat je gelijk weet dat het gebrokenheid is, en dat heeft niets met falende ouders te maken. Het zegt meer over de ernst van zijn gebrokenheid. 

Maar nu weer de sprong naar deze post. Daar gaat het hier niet over. Het gaat er hier over dat je eigenlijk lijdt aan het leven dóór je autisme (wat inhoudt het gebrek aan stressregulatie, prikkelverwerking en vertraging in ontwikkeling op de andere gebieden). Of het autisme nu al (h)erkend is of niet. Zeker al heel jong, loop je ernstige schade op. Er is al vanalles wat je in je jonge baby-leven op je afgevuurd krijgt, zonder dat je dat kunt reguleren en een plek kunt geven. En feitelijk gaat dit een leven lang door. Je raakt al getraumatiseerd door het feit dat je leeft (in een wereld die niet aansluit bij die van jou). Daarom staat er ook dat het een trauma is dat NIET door ouders wordt veroorzaakt. 

In de huidige zorgregelingen krijg je voor dat autisme wat trainingen. Daarna ben je uitbehandeld. Maar dat je getraumatiseerd door het leven gaat (door dat je leeft in een onbegrepen wereld en daarbij/daardoor ook nog trauma's oploopt die wel extern veroorzaakt zijn), daar is weinig aandacht voor. Maar dat getraumatiseerd zijn, is in de kern geen autisme, maar het gevólg van autisme. Als je het dus los zou kunnen koppelen van elkaar, dan zouden er in zorg-land wellicht wel behandelmogelijkheden zijn. Want trauma's zijn in principe behandelbaar. 

Dat is ook mijn schreeuw bij mensen die pretenderen een hart te hebben voor getraumatiseerde mensen. 'zie mij!'. 'Nee, je bent uitbehandeld'. 'Nee, ik heb geen verstand van autisme'. Nee, niet van autisme, maar wel van trauma's toch? Hoe harder de wond stinkt, hoe wijder de armen er liefdevol omheen geslagen worden. Maar nee. Omdat er blind gestaard wordt op dat autisme, wordt er met zeer, zeer, zeer grote terughoudendheid met je omgegaan. Alleen dat al is weer aanleiding tot het ontwikkelen van een nieuw trauma. Want je ziel is niet geschapen om op afstand te worden gehouden. Daar lijd je aan. Zie ook deze blog: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/06/stil-maar-wacht-maar.html
Die trauma's zijn het gevólg van je autisme. Door trainingen beter om te leren gaan met stressregulatie, prikkelverweking, etc. (mijn plannen) kun je trauma's voorkómen. Daar doe ik ook erg mijn best voor. Maar dan nog is het onvermijdelijk dat je ze oploopt en opgelopen hébt. 

Zoals velen van mijn lezers zullen weten, overleed mijn vader toen ik twee was. Ik heb me daarna nooit over kunnen geven aan mijn moeder. De enige ouder die overbleef. Dat lag niét aan mijn moeder. Ook niet aan mij. Het was een gevolg van mijn verstoorde ontwikkeling. En wie zegt dat dat ook niet tot uiting was gekomen als mijn beide ouders nog hadden geleefd? 
Getraumatiseerd aan het leven zelf. Omstandigheden die je verder traumiteren. Het schreeuwt om liefdevolle armen je heen. Om oog voor je trauma's die geen autisme ZIJN, maar een autisme-gevólg zijn. Waarom is voor deze groep getraumiteerde mensen - vaak al vroegkinderlijk begonnen / ontstaan - zo weinig oog in onze samenleving. 

 

Dit is mijn stinkende wond. Wie durft hem te verzorgen? Ongeacht wat de oorzaak is? 

2 opmerkingen:

  1. Ik bid dat Jezus olie in jouw wond wil gieten en hem wil verbinden. Of je nog wat van mensen mag verwachten weet ik niet. Ik hoop het natuurlijk van wel en gun ik het je zeer.

    Ik herken me wel in jouw verhaal. Ik heb geen autisme maar twee onbegrepen aandoeningen: Fibromyalgie en Hypemobiliteitssyndroom. Hierdoor ben ik heel vaak voor 'gek' verklaard want de meeste artsen maken zich hier snel vanaf omdat ze er niks aan kunnen doen. Dat is mijn trauma waar ik mijn hulp bij de Heer zoek, al is er -langzaamaan- bij een groep artsen wel meer begrip dan vroeger.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Als vrouw en moeder dacht ik ook dat ik iets fout deed.Moest huilen toen bleek dat er wel degelijk iets was Ook ouders lopen butsen op.Maar God blijft..voor iedereen dezelfde.Als autist of ouders..of familie

    BeantwoordenVerwijderen