dinsdag 20 juni 2017

Gebroken

Het is de dag van ons porseleinen huwelijk. 20 jaar getrouwd. En ik lig alweer op bed nu met een onsteking aan de wortel van een kies, waar ook een kroon op zit. Wordt pas in september behandeld. Heb nu antibiotica. 

Gisteren had ik ook pijn. Uitgerekend kwam manlief door problemen op het spoor úren later thuis. Wist even niet meer hoe ik het moest organiseren: jongste bijna thuis, eten koken en pijn. Dus oudste had pizza's besteld. Tegen de tijd dat ze kwamen, kwam Jongste al thuis. Als een wervelwind door het huis. Kon niet of nauwelijks eten zo. Ging toch al niet lekker met die pijn. Maar nog erger: waar mijn man als vanzelf met jongste omgaat, kon ik hem totaal niet aan. Zijn tempo vele malen hoger dan de mijne. Het één na het ander sneuvelde. Doodmoe smeet ik jongste in de auto en ging zwaar rood mijn man van een verdergelegen station halen (waar hij gestrand was). De diep diep diep verdrietige conclusie is dat als manlief weg zou vallen jongste acuut het huis uit moet (wat overigens niet zomaar gaat). En dan bedoel ik ook echt acuut. Ik kan mijn eigen kind niet aan. En niets voelt verdrietiger en machtelozer dan dat. 

Vanavond voor ons porseleinen huwelijk bij de McDonalds gegeten met het gezin. Jongste krijsen. Oudste die zich diep schaamt. Jongste die de mayonaise uitlikt en met zijn vingers leeg eet en opdrinkt. Hij zet het bakje aan zijn mond. En mensen maar kijken. En oudste zou zó graag willen dat jongste niet bij ons gezelschap hoort. Hij heeft het zó ontzettend moeilijk met jongste. En ik voel met hem mee. De machteloosheid te moeten leven met een realiteit die je niet aankunt. 

Doodmoe en met barstende kiespijn mijn bed in. 

Op foto's ziet jongste er zo schattig uit. 

 

Hij IS ook wel schattig... maar het gebroken omhulsel waarin hij gevangen zit, brengt hem tot gedrag waar ik niks mee kan... 
Toen hij één was, is hij in een peuterpubertijd gekomen, waar hij nooit meer uitgekomen is. Stel je eens voor... 14 jaar lang een peuter in je huis, inclusief het uitdaag-gedrag. En communiceren? Dat kan hij helaas niet met woorden. Alleen met zeer baldadig gedrag. Ik trek het niet meer... En mijn man gaat door en door en door. 

Ik ben gebroken. Van verdriet. Jongste gehandicapt. Oudste echt ongelukkig daarover. Ik ook. En dat staat los van houden van. Het is meer het machteloze, uitzichtsloze, etc. We houden zielsveel van hem. Maar wat moet ik zonder mijn man hierin? Wat hij voor jongste doet, houd ik nog geen 5 minuten vol...
Ik ben gebroken. 

 

7 opmerkingen:

  1. Diep respect meid, wat een open, verdrietige dingen schrijf je weer en ik kan alleen maar voor jullie bidden 🙏🏼🙏🏼🙏🏼

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat ik moet schrijven, weet ik eigenlijk niet. Ik wens jullie allemaal Gods kracht en wijsheid toe!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik zal voor jou en jullie bidden! Ik wens je Gods kracht en rust toe!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik zal voor jou en jullie bidden! Ik wens je Gods kracht en rust toe!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik zal voor jou en jullie bidden! Ik wens je Gods kracht en rust toe!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat is het moeilijk voor je. Toch denk ik dat het belangrijk is dat je hierover blijft praten met je man, jij moet het ook blijven trekken en de energie van je man is ook niet oneindig. En sta beiden ook stil bij je andere kind. Praat ook met hem. Sterkte Ingeborg, ik bid voor jullie.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik bid voor je lieve Ingeborg. Wat een machteloosheid...

    BeantwoordenVerwijderen