dinsdag 13 juni 2017

Schooltje spelen





Als kind had ik 2 van soortgelijke tentjes. In het blauw. Met echte stokken en haringen.
Mijn moeder had ze een keer van iemand gekregen.

In de zomervakantie zette ik ze in onze tuin op. Met de ingangen tegenover elkaar. Dat waren twee klassen. Ik vermaakte me hele dagen in mijn eentje in die tentjes.
Op de lagere school bleven alle boeken die je gebruikte in de klas. Ze waren eigendom van school. Maar mijn moeder schafte ze voor mij aan. Omdat het mijn 'speelgoed' was. Ik heb dagen/weken/uren schooltje gespeeld in die tentjes. Ik was afwisselend de leerkracht en dan weer een 'groep kwebbelende leerlingen'. Ik stelde een vraag en gaf als docent antwoord. En zo switchte ik continu van rol. Ik had zelfs een leraren-agenda aangeschaft om punten van de hele fictieve klas in bij te houden.

Zo vermaakte ik me hele dagen/weken/uren. In mijn eentje. Ja het was eenzaam. Maar het was ook heerlijk.

Wat wel verdrietig was in die periode...
Als ik sociaal met buurtkinderen ging samen spelen, werd ik ook onder hen gepest. Zo was er een meisje die stal dan stiekem die duur aangeschafte boeken. Ze waren niet goedkoop, maar mijn moeder had dat voor mij over. Je wilt niets liever dan dat je kind gelukkig is en in mijn spel - in mijn eigen wereld - was ik dat: gelukkig.
Maar dat meisje stal mijn boeken. Als ik haar dan betrapte met mijn boeken, zei ze doodleuk dat het háár boeken waren (terwijl ze die écht niet had hoor...). Ze had dan gauw de eerste bladzijde - waar mijn naam stond - er uitgescheurd en had dan op de volgende bladzijde háár naam geschreven.
Dat voelde dan gemeen. Ze bleef volhouden dat het háár boeken waren en ik mócht ze dan kopen van haar. En dat deed mama weer... om mij te helpen...
Wat verdrietig...

In mijn leven nu, herken ik wat van dat schooltje spelen van vroeger. Ik schreef laatst een blog over 'boeken als reisgenoten'..
Ik heb momenteel geen enkele vorm van hulpverlening meer. Alle therapieën bij de GGZ zijn op. Uitbehandeld. Individuele coaches (verstand van autisme, liefst christelijk) zijn én niet te betalen en in deze regio niet te vinden.
Ik mis het. Iemand die naar je luistert. Echt luistert. Waarbij je geen twee-gesprek hebt (wat in een vrienden-relatie al gauw het geval is, want dan wil je er ook voor die ander zijn), maar iemand die één of twee uur voor jou tijd apart zet en waar jij - zonder oordeel - je verhaal kunt doen.
Ik mis dat. Dat is toch anders dan met mijn man dingen bespreken. Die is er te veel emotioneel bij betrokken. Bovendien komt het er niet altijd even makkelijk uit bij mij. Heb ik vanbinnen intens verdriet, maar kan ik dat niet uiten.
Dan helpt het soms als je dat bij een onafhankelijk persoon kunt spuien. Iemand die niet gelijk met oplossingen komt. Want die zijn er niet. Of die kan ik uiteindelijk zelf bedenken. Of die kan ik met hulp van die buitenstaander bedenken. Even op weg gezet. Waardoor het rood minder rood is en het voor het gezin ook minder schadelijk is. Iemand die ik kan bellen of schrijven. En waar geen emotionele betrokkenheid mee is. Iemand die me ziet met hartsogen. 'Hélp ik ben rood... het is zo'n gekte in mijn hoofd... ik wil dood'. "Ach meis, ik zie je. Huil maar eens even. Dan zal het rood wel zakken. Het mach er zijn'.
Dat mis ik. Mijn man raakt in paniek van mijn rood. Wordt zelf dan rood-achtig. Iemand die afstand heeft, kan de rust bewaren en milder reageren. En dan hoeft er met mijn autisme verder niets. Autistisch of niet autistisch. Een ziel in nood wil gezien worden.
Nu zijn die boeken mijn reisgenoten.
En voer ik in mijn eigen wereld gesprekken met zo'n boek.
Net als met dat schooltje spelen. Zo'n boek is een fictief persoon. Dan gaat het over grenzen en spiegel ik met die fictieve persoon van alles waar ik tegen aanloop m.b.t grenzen.
Of als ik rood ben, doe ik maar net of ik door zo'n fictief persoon gezien wordt.
'Het mag er zijn, laat maar komen'. 'Ik bid voor je'. 'Wat verdrietig voor je! Ik hoor je schreeuw in het rood'. Hele rustige, betrokken reacties. Niet iemand die in paniek raakt, omdat die emotioneel betrokken is op me. Geen 120 euro in de maand voor gesprekken waar het me niet lukt om me te openen... Nee. Gehoord en gezien. In mijn rollenspel met fictieve personen.
Een ziels-eenzame binnenwereld, die via rollenspellen in het hoofd net doet of er wél iemand beschikbaar is. Want die mensen zijn niet te vinden...

1 opmerking: