vrijdag 16 juni 2017

Stampvoeten aan de hemelpoort.

 

Wat is dit een herkenbare quote... En ik denk voor het gros van de mensen die dit leest. 
Ik ben naar mijn Hemelse Papa heel vrijmoedig in dingen bidden en vragen. Mijn noden én mijn wensen zichtbaar maken. 
Jezus, U ziet toch dat ik verga! Doe wat, word wakker en wel nú. 
Stampvoetend sta ik aan de hemelpoort mijn wensen uit te schreeuwen. 
Het móet en zal gebeuren en wel nú. 

Maar weet je. Toen oudste 5 was en om de autosleutels vroeg, kreeg hij ze ook niet. Ik hield nog net zo veel van hem. Vertrouwde hem volledig. Maar ik kon overzien als ik ze hem zou geven, het zijn dood kon betekenen. Hij kon dat niet overzien. Ik beschermde hem voor de gevolgen. Uit liefde. Hij voelde pijn, omdat hij op dat moment niet kreeg wat hij wilde en bleef staan jengelen bij de voordeur. 

En zo is het met onze/mijn gebeden naar God ook. Hij bezit wijsheid en kennis die vele malen groter is dan ik met mijn beperkte (in verhouding tot Hem) verstand bezit. En dus lijkt het stil te blijven. Omdat Hij in zijn wijsheid beslist dat ik emotioneel misschien wel niet toe ben aan wat ik vraag. En dan is het beter voor mij om het niet te krijgen. Het is dan zó stil dat dat de reden is dat veel mensen niet in Hem geloven. 'Als Hij zou bestaan, had Hij wel ingegrepen'. 

En weetje. God grijpt in! Maar niet op onze aardse manier. God luistert met en naar het hart. En de meeste mensen verstaan hun hart niet. Ik ook niet. Juist voor mij is dat verrekte moeilijk. Maar mijn hart bidt vermoedelijk hele andere dingen dan mijn mond/hoofd uitspreekt. Alles wat ik ontvang, heeft mijn hart om gebeden, zonder dat ik het heb verstaan. Als ik bid of Hij rust wil brengen in de omstandigheden, dan brengt Zijn Geest de mijne te binnen dat ik maar eens moet gaan kleuren. Op die manier schenkt Hij mijn hart weer rust, zodat het zelfs lijkt dat de omstandigheden tot rust zijn gekomen. Ineens zijn de golven weg en ligt mijn bootje stil in het water. Het is hetzelfde water hoor! Dezelfde oceaan aan vreselijke omstandigheden. Maar mijn hart kreeg rust, waar mijn hart ook om vroeg. En de golven stoppen met beuken. Het harde rood dat inbeukt in mijn hoofd, wordt stil, kabbelend groen. 
Hij bleef niet slapen, maar greep in op een manier die emotioneel bij me past. 

En morgen sta ik weer te stampvoeten aan de Hemelpoort. Sta ik te stampvoeten in mijn boot die vergaat, terwijl Jezus rustig ligt te slapen. Omdat ik het met mijn hoofd niet begrijp. En Hij zegt niet 'sta je daar nu alweer? Je bent nog steeds geen 18 hoor, rijden is onverantwoord!'. Hij wordt wakker en geeft wat mijn HART verlangt. En dat is meestal niet te begrijpen. 

1 opmerking: