zaterdag 24 juni 2017

volwassen worden - God wil vrije mensen

Eerder deze week had ik een gesprekje met oudste zoon. In augustus bereikt hij de leeftijd van 18 jaar en dus volgens de wet volwassen. Ik besprak met hem welke verantwoordelijkheden er bij hoorden. Maar ook praktische dingen. Tot nu toe vielen bijvoorbeeld mijn tandarts-controles en die van hem tegelijkertijd samen. Dat is van kleins af aan zo gegroeid. Vaak valt het op een dagdeel dat mijn man werkt. Dus mijn man gaat apart. En jongste gaat naar bijzondere tandheelkunde in Nijmegen (meestal met mijn man). Ik vertelde hem dat er in oktober weer een gezamenlijke controle-afspraak staat. Maar dat hij dan al 18 is. En of het dan niet tijd is/wordt om dat - net als bij de orthodontist - voortaan maar alleen te doen. Die leeftijd heeft hij wel. Hij zat tijdens het doorslikken van een slok koffie er eens over na te denken, om vervolgens te zeggen: 'ik word wel 18, maar emotioneel ben ik dat nog niet!'

Wat een mooi antwoord vond ik dat. Ik vond het antwoord een cadeautje. Eigenlijk een besef hoe volwassen en vrij hij wél is. Hij is niet vol bravoure en stoer van 'kijk mij nou, ik word 18, wie maakt me wat'. Nee. Hij weet dat hij 18 wordt, maar beseft welke beperkingen hij nog heeft. Hij is eerlijk over zijn beperkingen. Hij is emotioneel nog geen 18.

Dat doet me denken aan een stukje uit de preek van afgelopen zondag bij ons in de kerk over die vrijheid BINNEN grenzen. Het kennen van de juiste grenzen.



De dominee legde dat nog scherper uit in zijn Pinksterpreek van 2 weken geleden. Maar dat stukje werd te lang om te uploaden. Hier kun je de gehele dienst van Pinksteren terugkijken: http://kerkdienstgemist.nl/assets/1434543-PKN-Oss#.WU6qQGjyiM8.

Image may contain: text

Het bracht mij vreugde dat hij zijn eigen beperking onderkent. Daar kan ik vaak nog veel van leren, hoewel dat met vallen en opstaan steeds beter gaat. En ga ik over mijn eigen grens (d.w.z. dat ik onvoldoende met mijn beperkingen rekening heb gehouden en daarna bijvoorbeeld erg rood word), dan betekent dat dat ik daar ook een plan bij mag bedenken. Zoals ik in deze blog ( http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/05/als-je-jezelf-kunt-zijn-helemaal-ben-je.html ) al uitlegde zijn de plannen om niet rood te hoeven worden mijn parachute. Zij zorgen dat ik niet neerkletter. Zij zijn mijn beperking.

Het bracht me vreugde dat oudste zoon zijn eigen beperking onderkent.
Dat was een vreugdebrenger.

Vorige week op de SELAH-vrouwendag ging het ook over vreugdebrengers en vreugderovers. Er is zoveel wat je vreugde afpakt. Stel dat de zaal op een vel papier een aantal van die vreugderovers had opgeschreven. En al die velletjes papier zouden aan de muur worden gehangen. Dan zou de muur vreselijk vol hangen. Maar stel dat je dan een rode stift kreeg en aan mocht vinken welke van die vreugde-rovers je scheiden van Gods Liefde. Hoeveel vinkjes staan er dan? Precies. Nul.
Daar schrok ik even van. Want het vóelt vaak of je van God afgescheiden bent. Als ik mijn vreugde laat roven door bijvoorbeeld sociale dingen waar ik geen hout van begrijp. En helemaal in mijn eigen wereld ga mokken. Dan vóelt het of ik van God afgescheiden ben. Als mijn autisme normale verbindingen in de weg staan (omdat dat gewoonweg niet mogelijk blijkt), dan voelt het als afgescheiden zijn van God. Ik kan zó opgaan in dat verdriet over onrechtvaardigheid (want normaal sociaal verkeer niet altijd adequaat aankunnen, voelt vaak als een levensader die doorgesneden is... en dat voelt niet eerlijk...) dat er niets anders meer is, dan dat vreugde-rovende-eigen-wereldje. Maar IS dat zo dat ik dan van Hem afgescheiden ben? Lees Romeinen 8:38-39 uit de Bijbel in Gewone Taal maar eens:

Dit weet ik zeker: door de dood en opstanding van ​Jezus​ ​Christus, onze ​Heer, liet God zien hoeveel hij van ons houdt. En niets kan dat veranderen: geen engel, geen geest, geen machthebber, geen mens of macht op aarde of in de hemel. Want wat er ook gebeurt, vandaag of in de toekomst, of we nu leven of sterven: God houdt van ons!

Niets, maar dan ook HELEMAAL NIETS kan ons van Zijn Liefde scheiden. Wát mijn vreugde ook rooft. Dat Zijn Liefde er ALTIJD is, geeft mij een diepe, echt intens diepe vreugde (die met geen pen hier te beschrijven is).

En om op het vreugde-brengende gesprekje met oudste zoon terug te komen. Hem blijven pamperen zal hem emotioneel niet volwassen maken. Dus vanaf oktober gaan die afspraken mooi gesplitst plaats vinden. Ik wou dat alle problemen zo eenvoudig op te lossen waren.

2 opmerkingen:

  1. Mooi Ingeborg... Vreugdevuren.Wij hadden leesclub,en het hen ook doorgegeven.Blij aan de 17e denken.Was fijn om samen te delen

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi en opnieuw een open blog , knap meid en het is zeker dat Zijn liefde er altijd is ook als wij die niet zien

    BeantwoordenVerwijderen