woensdag 21 juni 2017

Waarom scheld ik mezelf uit als ik rood ben?

Afgelopen maandag was ik hartstikke rood van een ontsteking in mijn mond. Maar in de roodheid schreef ik bakkes. Iemand wees me er op, of ik wel besefte dat ik een mond heb en dat ik niet zo vernederend over mezelf moet praten. Ja. Dat weet ik ook wel. Ik ben een koningsdochter. Maar als ik rood ben (iets wat vooral heel erg naar binnen slaat), word een mond een bakkes, wordt mijn anders-zijn wat zorgt voor gebroken relatie 'kut-autisme', etc. 

 

Ik denk dat je eerst moet beseffen dat roodheid bij jongens zich anders uit dan bij meisjes. Jongens gaan om zich heen slaan. Uiten het fysieker. Want in roodheid is er paniek en die zoekt een uitweg. Jongste gaat op zichzelf slaan in rood. Maar wel die fysieke ontlading. Daarom ook dat krijsen. 

Bij de meeste vrouwen vindt roodheid inwendig plaats. Ik ga wel krijsen. Maar het slaan op mezelf, doe ik niet aan de buitenkant van mijn hoofd, maar aan de binnenkant. En dan is eigenlijk alles wat de oorzaak is van dat rood worden de klos. Inclusief de wortel van alle rood: mijn autistisch zijn. Vooral als er op relationeel vlak dingen anders gaan dan ik in mijn beperkte wereld begrijp. Dan is het 'kut-autisme'. En afgelopen maandag was het een bakkes. Want wat zich in die mond afspeelt, komt als gierende prikkels binnen. Dus sla ik in mijn hoofd op die mond. 
Of alles wat me rood maakt een soort boksballen zijn, waar ik op los mep. 

Als jongste jeuk heeft aan zijn voeten, wordt hij ook rood... en gaat slaan op zijn voeten. Alsof hij het weg wil slaan. Hij is er kwaad op. 

En dat gebeurd bij mij evenzo. Ik sla niet op mijn identiteit. Maar het is als een kriebelende vlieg, die je van je afslaat. Ik weet héél goed wat ik waard ben. Ik ben een koningsdochter, met soms hele vervelende plakvliegen op me. En die krijgen er in mijn roodheid van langs.
En zeker als ik rustig groen ben, weet ik volop wat ik waard ben. Alleen in rood vallen mijn grenzen wat weg.

2 opmerkingen: