zaterdag 8 juli 2017

Een beeld

Ik had eigenlijk een actie-foto met jongste voor deze blog willen maken. Maar jongste is uit logeren, dus dat ging niet. Ik houd nog steeds trouw foto-/plakboeken bij voor elk gezinslid. Lekker ouderwets met de hand inplakken. Het is een mindful-bezigheid, waarbij de meest dierbare herinneringen boven komen. Ik loop steevast een aantal jaren achter, maar door mijn fotografische geheugen kan ik de gebeurtenissen haarscherp terughalen. En ja... ik weet dat het tegenwoordig digitaal gemakkelijker kan. Maar ik ben ook van de bonnetjes en kaarten (die ik allemaal van jaren her op zolder bewaar) bijplakken en maak er zo een levendig geheel van. 
Eenmaal weer een plakboek vol, komt het bij het betreffende gezinslid op de slaapkamer te staan. Zo ook bij jongste. 
Bij oudste staan er zo al 20 van die boeken (van baby-af) te verstoffen op de plank. Bij jongste krijgen ze de kans niet om te verstoffen. 
Hij vliegt dan van de huiskamer naar boven - zijn bed in - met in de loop één van zijn fotoboeken meegepakt hebbend. 
En zo kan hij minuten lang naar dezelfde foto's staren. Het valt onszelf op dat hij vooral de boeken openslaat bij oude vakantiekiekjes, waar hij zelf opstaat. Wij hebben vaak ook sterke aanwijzingen dat ook hij een fotografisch geheugen bezit. En dat hij in de fotoboeken blijft staren naar plaatjes die corresponderen met de fotobeelden in zijn hoofd,... mét foto's waar hij zelf op staat (veelal nog een stuk jonger). 

 

Zichzelf in de spiegel bekijken, hebben we tot nu toe nog niet voor elkaar gekregen. Maar via foto's maakt hij uitgebreid kennis met zichzelf. 

Daarbij moet ik ook aan mezelf denken. Om verschillende redenen, kijk ik ook niet in de spiegel. En dat heeft niets te maken met weinig eigenwaarde. Maar wel met geaccepteerd hebben dat ik dat niet kan. Behalve functioneel, leg ik mezelf die eis niet meer op. Het is goed zo. Meer erover kun je in deze blog lezen: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/11/genezing.html

Maar ik herken wat jongste doet. Op foto's kan ik wél naar mezelf kijken. Oudste maakte gisteren deze foto van ons: 
 

En dan bestudeer ik mezelf. Niet eens negatief. Er zit een verdomd mooie vrouw. Met het ouder worden, word ik mooier (behalve het dikker worden...). Of: ik heb geleerd mezelf mooier te vinden en op de waarde te schatten die ik heb. Mijn ogen gaan naar de plek waar zoveel pijn gedaan is. En het ziet er prachtig uit! Met een golf van compassie kijk ik ernaar. Die ogen die zo het mikpunt waren van scheldpartijen: ze kijken prachtig de wereld in. Met recht een liefdevolle glimlach van mijn man naast me. 
Dit naar foto's van mezelf kijken is niet een soort narcisme of zelfverheerlijking. Het is via een omweggetje kennismaken met mezelf. Juist mogen zien hoe waardevol ik ben. 
En het is prachtig om te zien dat jongste met dezelfde concentratie naar zichzelf kijkt. 
Alsof hij dan pas beseft dat hij het is. Een stukje zelf-besef, dat met zijn zeer beperkte verstandelijke niveau maar zeer matig aanwezig is. 

Om bovenstaande foto uit zijn fotoboek te maken, ben ik net ook weer langs baby-foto's van hem gekomen. 
Baby-foto's van Oudste vind ik heerlijk om terug te zien. Een mooie baby! 
En dan kijk ik naar de baby-foto's van jongste: Een schitterend joch. Hij lacht, kijkt ons aan, speelt actief met speelgoed, wijst naar dingen. Ogenschijnlijk een doodnormale baby. Het is geen wonder dat we toen niet wisten dat hij gehandicapt was. Allemaal vaardigheden die hij later is verloren (behalve het lachen). Je ziet daar totáál niet dat het een beperkt kind is! Onwillekeurig komen de tranen. Zó'n schattig, mooi, volmaakt joch. Waar is het mis gegaan? Naarstig zoekt mijn hoofd toch weer naar mogelijke oorzaken... bmr-prik bij 14 maanden... val op zijn hoofd bij 11 maanden... hormoongebruik bij mij omdat spontaan zwanger worden niet lukte... Om vervolgens weer mijn mobiel te pakken en urenlang op zoek te gaan naar het verband tussen deze zaken en autisme... (met liefst een 7-stappen plan er bij, waarbij alle beschadiging in een oogwenk weg is).
Zo'n mooie jongen... waar ging het mis? Of is er geen oorzaak... anders dan 'genetisch bepaald'... ???? 
Ik kan alleen maar huilen... zó mooi... en zó beschadigd... 😪😪😪😪
En met dezelfde compassie kijk ik naar foto's van mezelf... om dóór het beschadigde heen een méér dan prachtige vrouw te zien!!
En tuurlijk zie ik in jongste nú ook een prachtige jongen. Maar mijn moederhart heeft altijd zó sterk het gevoel dat het anders had kúnnen zijn... dat het niet klopt. Dat in jongste een héél ander kind verpakt zat én zit dan nu zichtbaar is. Een moederhart liegt nooit... een moederhart huilt... 

 

 

 

 

 
(Jongste bij mij op schoot, kijkt om het hoekje naar de camera!!)

 


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen