vrijdag 21 juli 2017

Een unieke dag

Gisteren waren we een dagje weg. Met het gezin. Een vakantiedag nog vóór onze vakantie. Mijn man moet aankomende week nog werken.
Ik postte er tegen 22.00u 's avonds - onderweg in de auto naar huis -  dit van op FB:

Onderweg vanuit het Vechtdal na een gezellig dagje uit met het gezin. Enorm genoten. (Oudste wil nog met vrienden naar de 4daagse feesten in Nijmegen van 23.30-1.30. Je moet er maar zin in hebben ).
Image may contain: 1 person, sitting and food
Zie deze post voor reacites: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1486768158035417&set=a.297917003587211.67142.100001067424046&type=3&theater.

Goed lezen - of goed schrijven - is ook een vak. Want er werd  gedacht dat dit eten de afsluiting van de dag was. Zou een tikkeltje laat geweest zijn om nog te eten... ;-). Het enige wat ik schreef was 'nu onderweg' na een leuke dag. En deze foto was een onderdeel van die dag. Meer foto's hebben we ook niet gemaakt. We hebben vooral genoten. Met de telefoon niet eens bij de hand.

We hebben enorm met elkaar genoten. Zulke dagen zijn zó kostbaar... Gewoon ook met jongste er bij. We zijn naar het centrum van Hardenberg geweest en de camping, waar we 7 jaar gestaan hebben. Zwemmen, ijsje eten, de musical bekeken (alle voorgaande musical hebben we gezien; elk jaar is er een nieuwe/vervolg; dit jaar was het de 14e). Voor oudste nostalgie en oude bekenden ontmoeten. Voor jongste een feest van herkenning. Ook omdat hij de cd's ervan nog steeds grijs draait. Zo eenvoudig kan een dagje uit zijn. En gewoon op een terrasje op de camping wat gegeten, wat zelfs met jongste goed ging. En met zijn 4en een rondje over de camping gewandeld en veel herinneringen opgehaald.
Mijn man doet vaak heel veel dingen met jongste en ik veel met oudste. En straks in de vakantie hebben we ook weer de jongste de eerste week bij ons (in een huisje, want oudste is dan op scoutingkamp en met jongste erbij een vouwwagen opzetten gaat hem niet worden) en oudste + vriend de tweede week. Dus ook dan is het gezin weer gesplitst. Mensen zien alleen - goed bedoeld! - het voordeel: wat fijn dat jongste dan weer een week weg kan! Ontlasting voor jullie! Ja. Absoluut! Maar wat mensen niet zien is dat je het dan mist om met het gezin compleet te zijn en dingen te doen. Niet dat dat gemakkelijk is. Want voor oudste is dat ook een offer. Maar eenmaal er doorheen zie je ze ook van elkaar genieten. In het zwembad gisteren was jongste niet bij oudste weg te slaan. Iets wat in het normale ritme nauwelijks voorkomt. Want jongste doet dingen met mijn man en oudste met mij of is vooral bezig met zijn eigen jong-volwassen-leven. 
Als oudste en vriend met ons vakantie vieren lijken we een normaal gezin voor de buitenwereld. Maar feitelijk is er gemis.
En het gebeurt ook dat weleens dat we een dag weg gaan met het gezin en dan de vriend van oudste ook nog meegaat. Dus dan trekken vooral oudste en vriend met elkaar op. En zijn wij met zijn tweeën met jongste op pad. 3-2.
Maar zo een dag met zijn vieren, was eigenlijk uniek. Heel uniek. Genoten. Maar verdrietig tegelijk. 
Jongste is nu weer naar de opvang. En aankomende week nog een paar daagjes. En dan is hij een hele week thuis. En is het vooral weer overleven. Ik die de vakantie-voorbereidingen tref. En mijn man die dan met jongste bezig is, omdat ik anders die voorbereidingen niet zou kunnen treffen. En ik die weer constant rood word, van veel te veel bende en prikkels om me heen. Van het dan niet meer kunnen overzien...
Het is wat het is. En juist om dát het zo gebroken is, is het genieten met een rafelrandje. Dankbaar en blij voor de unieke dag. Wetend dat dit genieten zo schaars is.

We waren ook in het centrum van Hardenberg. En zoals gezegd zijn we jaren achtereen in die omgeving op vakantie geweest. Ik kocht wat in de plaatselijke Christelijke boekhandel (die je in onze woonplaats en wijde omtrek niet hebt) en werd nog herkend door het personeel. In het centrum staat ook al vanaf 2010 het oorlogsbeeld met de titel 'verlies-verdriet-verzet-vrijheid'. Ik had het nooit eerder gezien. Nu wel (terwijl het er dus echt al langer stond). En het trof me. Want behalve dat deze intense emoties bij de oorlog en de bevrijding daarvan hoorden, horen ze ook bij ieder mensenleven.
Ik denk om echt vrij te kunnen zijn, je de emoties verlies-verdriet-verzet op een goede manier doorgemaakt moet hebben en nog moet kunnen doormaken.
Ik word de laatste jaren steeds vrijer. Hoewel ik nog veel (steeds minder) in oude valkuilen kan trappen. Maar ik ben me daar bewust van. Dat ik vrijer word, merk ik ook aan het feit dat ik bij andere mensen eerder herken als ze onvrij zijn (en erg voorwaardelijk en afhankelijk leven) en daar echt bewogen om ben. Omdat ik hen diezelfde vrijheid gun.
En die bewogenheid is geen oordeel van hun onvrijheid. Ik constateer. Herken waar ik zelf vandaan kom. En help hen - waar mogelijk en zo nodig - een stukje op weg naar die vrijheid.
Ik ben vrij mét mijn beperkingen. Ik ben vrij óndanks mijn beperkingen.
We waren gisteren vrij. We genoten. Maar tevens voel je het verlies-verdriet-verzet van onze gezins-situatie. Zoals deze emoties bij elkaar op één beeld stonden, zo horen ze ook bij elkaar in je leven. Zo mag ik de rafels voelen van een prachtige en unieke dag (dat heeft niets te maken met wel of niet positief zijn).

Afbeeldingsresultaat voor verlies verdriet verzet vrijheid
Verzet

Afbeeldingsresultaat voor verlies verdriet verzet vrijheid
Verdriet

Verlies



Gerelateerde afbeelding
Vrijheid

1 opmerking:

  1. Ik snap wat je bedoelt met missen van.......ervaar het zelf op dit moment ook want m'n jongste dochter is ook vier weken weg. Toch knap dat je er ook de positieve dingen in kunt benoemen en wat heerlijk dat jullie gisteren zo'n fijne dag hebben gehad met het gezin

    BeantwoordenVerwijderen