donderdag 6 juli 2017

Jij vrij, ik vrij, boeien!!

Deze blog is een noodzakelijke aanvulling op mijn vorige blog, gezien sommige reacties die ik er op krijg (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/07/turven.html). 

1. Ik probeer rust in mijn eigen hoofd - dat stikvol zit - te creëren, door overzicht aan te brengen. Wat anderen doen is goed. Zij zijn volledig vrij in of ze reageren en zo ja hóe. Die ander moet en hoeft zich dus niet druk te maken over mogelijke categorieën waar je wel of niet in zou vallen. Als het mij rust geeft, is het prima. En nogmaals: Het is géén waarde-oordeel van de ander.
Het is als een gymzaal die bollige met 20 kleuren mooie ballen. Kriskras door elkaar. Om overzicht te creëren (ik word rood van al die info), zorg ik dat de ballen kleur bij kleur komen (dat is wat ik in mijn hoofd doe). Het zegt totaal niets over de mooiheid van die ballen. Ik vind al die ballen mooi!!! 

2. Deze dwangcontrole zou suggereren dat ik emotioneel afhankelijk ben van bepaalde reacties of juist niet-reacties van anderen. Nee, nee, nee en nog eens nee. Ik kan hooguit verdriet voelen, omdat iets onrechtvaardig voelt (maar dat is compleet mijn pakkie an en niet iets wat die ander veroorzaakt). Maar dat is iets anders dan er afhankelijk van zijn. Ik constateer en probeer het te plaatsen om dingen voor mezelf uit de knoop te hebben. Ik analyseer om chaos te reduceren. Koppel het desnoods terug naar die persoon om het beter te kunnen begrijpen. En dan is het prima. Dus ik ben er vrijer van dan sommigen wel suggereren. 
In het verleden had ik er wel pijn van. Dan ben je emotioneel afhankelijk. Afhankelijk van wat anderen denken, vinden, zwijgen. En vooral dat zwijgen ziet er hetzelfde uit als toen. Maar ik stop dat nu in een categorie en het is prima. 

3. Wat mij enorm verdriet doet (ook geen waarde-oordeel!! = MIJN verdriet!!) is dat ik die onvrijheid nu bij anderen constateer. Zij zien mijn ordenen als een waarde-oordeel over hen. Angstvallig vragen ze zich af in welke categorie ze vallen en hoeveel turfjes op hun lijst staan. Alsof de ene categorie beter of van meer waarde zou zijn dan de andere. Dat is niet waar. In elke categorie die ik in mijn eigen hoofd aanbreng (denk aan die ballen), zitten mensen die voor mij van exact even veel waarde zijn. Ik houd van een ieder, stuk voor stuk! Maar zelfs al zou dat niet zo zijn, moet dat jou niet boeien. Je bent van waarde! Laat je waarde niet afhankelijk zijn van mij! In dit geval geen zorgen, want ik vind je ook van waarde! Ik categoriseer niet in minder en meer waardevolle mensen. Hier de nullen en daar de losers en daar de briljanten. En wie zegt dat ik niet-reageren erger vind dan wel reageren? Je weet helemaal niet wat mijn turfcriteria zijn. Dus ik ga ook niet zeggen in welke categorie mensen vallen en hoeveel turfjes ze hebben, want dat doet er totaal niet toe. Het heeft niets met jóu te maken. Het is een overlevingsmechanisme om met vreselijk chaotische informatie in mijn hoofd om te gaan. Bij autisme gaat de informatieverwerking anders en dat probeer ik een handje te helpen. 
Dat mensen het zich persoonlijk aantrekken doet me diep verdriet. Omdat ik het zo herken van mezelf. Maar het is tegelijkertijd voor mezelf een bevestiging dat ik al veel stappen op dat pad naar vrijheid heb gezet. Ik ben dit stadium wel voorbij. Mede ook door alle plannen die ik ontwikkeld heb, kan ik veel meer in ontspanning omgaan met andermans reageren of niet-reageren. Het dwangneurotische zit er in dat ik het letterlijk allemaal zit te analyseren om orde in de vreselijk chaotische brei aan sociale contexten te krijgen. 
En wat gun ik het anderen vrij te worden van de mogelijke angst dat ze in een 'lagere' categorie zouden zitten in notabene mijn hoofd (of andermans hoofd, want ook daar kan dat gebeuren, al weet je het niet). Ik oordeel niet over jou. Je bent van waarde. HOE DAN OOK!!!

 

1 opmerking: