maandag 10 juli 2017

Nogmaals de pijn van een moeder

Honderdduizend keer trap ik in mijn eigen verdrietige valkuil. Namelijk dat dingen precies moeten gebeuren volgens mijn autistische dwang. En daar moet de hele wereld voor wijken. Bestaat er een ander dan? 
Voorbeeld: de was moet aan op maandag. Er zat te weinig in om een machine te laten draaien... tenzij oudste zijn kleren er bij zou doen. Dus gisteravond al gevraagd of hij het wilde doen. Vanochtend kwam ik tot de ontdekking dat dat niet gebeurd was. Maar ik heb de autistische dwang dat op maandag die machine moet draaien. Dus ik storm om half acht rood oudstes kamer in, om was te verzamelen. Hij lag zo heerlijk te slapen. Maar mijn autistische dwang is respectloos en harteloos. Waarvoor? Voor een was die moet en zal draaien... Oudste was furieus dat ik hem om deze reden, op deze manier uit zijn slaap rukte. Wat was het probleem als die was een keer niet gedraaid had? Niets toch... pffff... zeg dat eens tegen mijn autistische hoofd... 
Ik heb er nadien ook zoveel spijt van... Niet alleen van nu, maar van al die keren dat oudste (of andere mensen) onverdiend en respectloos de dupe zijn van mijn autistische dwangen... Als het bij vreemden gebeurt (dat ik ze zelfs in de nacht bel, omdat aan een autistische dwang voldaan moet worden), ondervind ik de gevolgen doordat de relatie met hen nooit meer zal worden, zoals hij ooit geweest is. De spontaniteit maakt plaats voor voorzichtigheid. Dat doet me verdriet. Want dat had ik uiteraard nooit zo gewild. De autistische dwang nam het van mijn willen over. 

 

Bij mijn eigen kind, voel ik ook de pijn van mijn moederhart. Je wilt als moeder zo niet met je kind om gaan!!! Je kind het slachtoffer van jouw dwangen. Die pijn wil je op alle mogelijke manieren vergoeden. Tegelijkertijd weet je dat dat niet kan... 
En ja. Hij weet hoe zijn moeder is. Maar dan nog verdient hij dit geenszins mee te maken... 
Mijn moederhart huilt. Voor al die keren dat mijn dwang sterker was en is dan respect en liefde voor hem... 

Het incident van vandaag rechtgezet met een heerlijke lunch voor hem op bed. Daar had ik een kaartje bij gedaan. 

 

 

Het kwam recht uit mijn moederhart. Toen ik een half uur later hem vroeg of zijn lunch lekker was, zei hij: 'ja, en een lief briefje van je mama!'. Toen wist ik dat het goed was. Dat hij mijn liefde ontvangen had. Het gaat niet om compensatie. Maar om echte onderlinge liefde. En die is er. 

1 opmerking: