zondag 9 juli 2017

Rust

Vijf minuten nadat ik gisteren deze blog online zette (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/07/een-beeld.html), las ik in dit tijdschrift: 

 

Het tijdschrift had als thema rust. En hoe het toch komt dat je zoveel onrust kunt ervaren. Dit is een citaat uit één van de artikelen: 

"Het is zoals het is".
Misschien is dit wel het belangrijkste recept voor rust. Veel mensen besteden driekwart van hun energie aan het piekeren over gemaakte fouten uit het verleden, over wat anderen in hun ogen niet goed gedaan hebben of over vervelende omstandigheden. Rustgevende activiteiten, zoals een vakantie, geven daardoor soms meer stress dan ontspanning. De reden : mensen winden zich op over het slechte weer, het tegenvallende huisje of het drukke verkeer. Deze mensen richten zich almaar op hoe het had kunnen zijn en niet op hoe het is. Ze laten zich leven door het ideaal in plaats van door de werkelijkheid. Het glas is half leeg, niet halfvol. Het lijkt zo'n simpele uitspraak : het is zoals het is. Daarachter schuilt echter een optimum aan realiteitszin : het weten dat de dingen gebeuren, omdat er aan voldoende voorwaarden is voldaan om ze te laten gebeuren.

Me richten op hoe het had kunnen zijn... dat beschreef ik precies in mijn vorige blog over jongste, toen ik zijn babyfoto's zag. Nu vind ik een mensenleven wel wat anders dan een vakantiehuisje of slecht weer. Temeer omdat hij en wij dagelijks moeten leven met de gevolgen van hoe het IS. 
Het is ook niet te veranderen. Zolang ik dat nog wil of wens (dat 7-stappenplan uit de vorige blog, of een wonderbaarlijke genezing) blijf ik bezig met wat niet is. En dat is doodvermoeiend. Het is wat het is. Het glas is halfvol... 
Wat herken ik de neiging om met een half leeg glas te leven... Als jongste van de vloer is; naar school of de opvang, dan lukt dat halfvolle glas best aardig. Maar als ik word overweldigd door de lood-zwaarte van zijn aanwezigheid, stroomt het glas snel leeg hoor... 
Dan ontstaat over zijn handicap eerder een be-rust-ing, dan rust. Weten dat hij is, zoals hij is... (je moet wel)... maar snakken naar verlichting daarin... Ook voor hem... Al kon hij maar praten...(contact maken!!):  onze minimale wens. 
Maar hoe ouder hij wordt, hoe meer je er noodgedwongen in berust dat dat toch echt niet meer te verwachten valt... Het is een berusten onder zwaar protest vanbinnen... 

De andere kant is het krampachtig blijven uitstrekken naar een wonder wat God mogelijk zou kunnen doen. Ja, ik geloof dat Hij best wonderen kan doen. Maar ik ben gestopt daar krampachtig mee bezig te zijn. Dat deed ik vooral de periode na dat we zijn diagnose hadden (meer dan 10 jaar geleden). Zie het als een soort ontkenningsfase. Je wilt niet dat het zo is!!! Continu hunkerend naar die genezing ben je echt alleen maar bezig met hoe hij zou kunnen worden (en dat gaat nog een stap verder dan hoe het had kunnen zijn). Dat houd je niet vol... Dan is het glas niet eens half leeg... maar helemaal leeg. Levend in een droombubbel, waar je nooit terecht komt. Of je continu achter je eigen schaduw aanloopt, maar hem nooit bereikt. Dan vergeet je te leven: in het NU!! (want hunkeren naar genezing maakt dat je alleen met een toekomstig te bereiken ideaal bezig bent). En dan vergeet je ook te houden van hoe de situatie nu is / hoe hij nu is. Van een andere hij kun je niet houden, want het is een gegeven dat hij is zoals hij is. Dus óf je besluit dat dan maar te doen, of je blijft bezig met een situatie zoals hij mogelijkerwijs door Gods ingrijpen zou kunnen worden... Dat laatste is geen leven. Dus houd ik van mijn jongen zoals hij nu is. Ongeacht hoe hij zich ontwikkeld. Die stap heb ik allang kunnen maken. Gelukkig.

Nu nog de stap dat ik niet te vaak bezig ben met hoe het had kunnen zijn... En dat lukt duidelijk de ene keer beter dan de andere keer. Ook dat is wat het is.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen