zaterdag 1 juli 2017

Trouw

Eerder deze week plaatste ik dit op FB: 

Wat een genade dat ik geen broers heb. 


 

Ik zette de opmerking er als grap bij. Maar ik ben wel na gaan denken over het begrip trouw. Wat is trouw? Ben ik trouw? Zijn anderen mij trouw? Wat doe je als je trouw bent? Of juist niet?

Ik vind zelf trouw een moeilijk begrip. Ik denk dat ik lastig het onderscheid kan maken tussen vasthoudendheid (het moet en het zal) en trouw. Voor mijn gevoel ben ik heel trouw aan mensen die ik (ooit) ontmoet heb. Maar in de praktijk blijkt het trekken aan een dood paard. Of, zoals op de cover van mijn gedichtenbundel: met bosjes tulpen aan de deur van een ander blijven verschijnen - die zijn poort gesloten houdt voor me. 

 

Maar ja... is trouw alleen trouw als het door de ander beantwoordt wordt? 
'Ik verlaat je niet, wees niet bang' ! Weet je hoe vaak die zin tegen me uitgesproken is, als mensen zich vol compassie verbinden aan mijn verdrietige leven? Uitgesproken op een moment dat ze nog niet konden voorzien dat ze net als velen voor hen zouden stuiten op een gebrokenheid die groter is dan ze aankunnen. En gaandeweg verdwijnen ze uit mijn leven. Mijn ziel kon het eigenlijk al niet geloven toen vol liefde werd gezegd dat ik dit keer niet bang hoefde te zijn. Maar toch zat er een plekje in mijn ziel die zich dan wederom aan zo'n belofte vastklampte ('zal het dan nu waar zijn?').

Ik denk dat trouw trouw is, als je van de ander op aan kunt. Dat je elkaar een jaar niet ziet of spreekt en je van elkaar weet dat de verbinding er wel is. Dan is het ook geen trekken aan een dood paard. Trouw zit hem niet in de hoeveelheid contact. Maar wel de mogelijkheid tot contact. Daarin niet afgewezen, weggestuurd of weggedrukt worden. Een open poort, als ik na een jaar een bosje tulpen kom brengen. En andersom ook. 

Een bijzondere trouw is het verbond tussen man en vrouw. Wij hebben het onlangs mogen vieren: 20 jaar geTROUWd. Wat betekent die trouw? Blijf je vasthouden daaraan, omdat het zwart op wit staat? Is dat een stok achter de deur? Zo van nu ben ik verplicht die bos met 20 rozen aan te nemen, omdat ik getekend heb voor trouw? Trouw in voor en tegenspoed. Ik denk dat dat inderdaad wel een kracht is van een huwelijksrelatie. Waar buiten het huwelijk beloftes mij trouw te blijven duren totdat men er werkelijk achter komt hoe ik in elkaar steek met mijn andere/vreemde manier van zijn (triest genoeg, want het is verschrikkelijk dat je leven lang mee te moeten maken), zorgt de huwelijksbelofte ervoor dat de ander ook echt trouw BLIJFT. Al is dat met vallen en opstaan. Beide kanten uit. En ik word er verdrietig van hoe gemakkelijk er bij weerstand binnen huwelijken ook met deze belofte gebroken wordt. Begrijp me goed: ik denk niet licht over scheidingen. Vaak gaat er diepe gebrokenheid aan vooraf en is het de enige mogelijkheid je te bevrijden uit een machtsrelatie bijvoorbeeld of een manipulatieve relatie. Maar het komt ook voor dat bij weerstand er heel gemakkelijk een streep door de belofte gezet wordt. Dat doet me verdriet. Liefde bewijst zich in volharding. Maar dan moet je daar wel samen doorheen. 


80 likes! Ik geloof dat ik nog nooit 80 likes op een post gehad heb. 45 is denk ik het maximum, en dat voelt al als veel. 
Veel likes en reacties van mensen die op mijn Posts - die zo eigen zijn aan wie ik ben - niet of nauwelijks reageren. Maar toch blijven ze. Geen ontvriending. Hooguit meeleven en soms mee zuchten. Maar ze blijken er toch te zijn. Zichtbaar dit keer. Een dominee van een andere gemeente. Een vrouw die me opving en troostte - zoals alleen vrouwen dat kunnen - toen ik eens ergens ingesloten was. Een host (die vol is van Zijn Vaderliefde) van conferenties. Een vorige herder van onze kerk hier. De man van een nog eerdere herder hier. Vanalles kwam voorbij. Stuk voor stuk tekenen van trouw. Normaal niet zo zichtbaar. Omdat ze vaak ook niet weten wat ze met mijn uitingen aanmoeten. Maar dit was klaarblijkelijk een laagdrempelige post om die trouw te laten blijken. Aan deze 80 mensen hoef ik niet te trekken. 

Kom ik terug op mijn vraag: is trouw alleen trouw als het beantwoord wordt? Is het iets wederzijds en voorwaardelijks? Of kan ik A ook trouw zijn terwijl A mij niet trouw is? Of verwar ik niet zichtbaar zijn in mijn leven (on- en offline) met niet-trouw zijn? Ik denk het vaak wel. Dan ontstaat er paniek. Omdat ik er kennelijk andere verwachtingen bij had. Iemand kan trouw zijn in blijven bidden voor me. In onzichtbaar meeleven. 
Kortom: stof genoeg om over na te denken. 

En hoe zit het dan met die familierelaties? Je hebt niet gekozen voor elkaar. Je hebt elkaar gekregen. Je bent zonder trouwbelofte verbonden aan elkaar. En voor mij geldt: of je elkaar nu veel of weinig ziet of spreekt, je hóeft er minder moeite voor te doen omdat de verbinding er hoe dan ook is. Met mijn ene zus heb ik heel goed contact. Met de ander - zeker op emotioneel vlak - veel minder. En toch weet ik: het is mijn zus. Dat is een verbinding die altijd blijft, zelfs als je elkaar even niet zo trouw bent. 

Maar het blijft een lastig begrip voor me. Trouw. Voor mij is het vaak een vastbijten in die ander. Een afgedwongen trouw. Een vasthoudendheid die ik maar niet los kan laten. Het moet en zal niet gebeuren dat jij me nu ook al verlaat. Dus zal ik er maar voor zorgen dat ik jou niet verlaat. Trouw aan relaties die allang verwaterd zijn of bewust verbroken. Trouw staat voor mij synoniem aan vasthoudend zijn. En misschien is het dat ook wel. Elkaar vasthouden, wat er ook gebeurd. Mijn vriend blijven op FB, wat ik ook post. Voor de ander blijven bidden, zonder verder zichtbaar contact. 
Trouw is niet persé op alles wat ik post reageren. Kan wel. Hoeft niet. Trouw is niet persé elke week afspreken. Kan wel. Hoeft niet. Iemand kan ook heel plichtmatig op alles reageren of met me afspreken. Omdat ze mij daarmee een plezier willen doen. Omdat ze weten dat ik zichtbare trouw heel prettig vind (omdat dat het duidelijkst voor me is). En dan hebben ze er zelf ook een goed gevoel bij, omdat ze een ander een plezier gedaan hebben. Hoelang houd je die plicht vol? Tot hoever strekt die trouw?

Aan jij die dit leest: dank dat je me trouw bent. Zichtbaar of onzichtbaar. 

1 opmerking:

  1. Liefde en trouw zit niet in de tijd met elkaar.Maar als je er bent,en weet dat je aan elkaar denkt

    BeantwoordenVerwijderen