donderdag 6 juli 2017

turven?

Het overkwam me vandaag weer. Door slecht slapen, ben ik moe en terwijl ik de was nog moest doen, bleef ik te lang achter fb hangen. Ik stuitte op een filmpje dat uitvoerig uit de doeken deed wat ons te wachten staat op 23 september 2017. Er zijn namelijk mensen die beweren te weten dat dan de opname van Christus' gemeente is. Hoewel ik erg uitkijk naar Zijn komst, omdat ik Hém wil ontmoeten van aangezicht tot aangezicht, klamp ik me niet te hard vast aan zulke voorspellingen. Voor je het weet is het weer 24 september en mogen we met zijn allen toeleven naar de volgende voorspelling. Er zijn zelfs mensen die menen te weten dat Jezus in het jaar 70 al teruggekomen is. Ik maak me er niet zo druk om. Zolang ik dichtbij Hem leef, en vooral Hij dicht bij mij, heb ik daar geen kramp om/over. Het gebeurt op Zijn tijd. Het is ook niet mijn verantwoordelijkheid daar mee bezig te zijn. 

Maar het schoot toch even door me heen. 23 september. Stel dat het wél waar is... Ik verlang naar Hem. Maar zo snel? Het is zelfs nog vóór mijn 50e verjaardag... 
De volgende vraag die door mijn hoofd schoot was de vraag die evangelisten vaak stellen: 'ben je er klaar voor?' 
En er schoot vanalles door mijn hoofd, wat absoluut niet in orde is in mijn leven. 
Een lange, zwarte lijst. 
En dat terwijl ik zo happy was, met wat ik gelezen had in het boek 'de onbegrepen God': 




Ik zag ineens voor me dat Hij op 23 september - of welke datum dan ook - Hij die video van mijn lange lijst gebreken en zonden zou afspelen. 
Wat een onzin! Alles wat Hij aanraakt, wordt als nieuw. Ik mag het door Hem laten aanraken! Gisteren nog zo verheugd erover. Vandaag speelde die lijst me parten. En als ik kijk wat er op die lijst staat, dan zijn het voor 99% dingen die ik doe uit controledwang - om mijn wereld beheersbaar te houden. Een rechtstreeks gevolg van autisme. Ik mis de intuïtie en inlevingsvermogen hoe dingen in sociale contexten werken, dus ga ik het zelf maar proberen te controleren, in de hoop dat ik het dan begrijp. Zo houd ik wel 'foutenscores' bij van anderen! Zoals ik in een eerdere blog beschreef, categoriseer ik mensen op grond van hun reageren naar mij. Geen waarde-oordeel van die ander, maar mijn wereld overzichtelijk maken. Maar daar blijft het niet bij. Ik controleer hoe vaak of en wanneer Jan op Piet reageert, en Piet weer op Klaas en Klaas weer op mij. Sommigen van jullie hebben de overtuiging dat ik dat doe uit pijn op niet-reageren. Maar dat is niet (meer) zo. Heb ik wel gehad. Ik constateer het. Zonder waarde-oordeel. Ja, het ziet er het zelfde uit, als toen ik er nog wel een waarde-oordeel aan hing: 'verlating, gekwetst, pijn'. De laatste jaren heb ik nauwelijks nog dat waarde-oordeel. Maar ik ben toch bezig met die controle hoe vaak wie op wie reageert of op mij. Oh, die reageert weer niet: turf! Het is puur controledwang. Doodvermoeiend. Een overlevingsstrategie horend bij mijn autisme. Sociale contexten zijn zó complex voor mijn hoofd, dat ik uit alle macht probeer het behapbaar te maken (door het web van sociale contexten continu proberen te ontrafelen, kruisverbindingen te verwijderen en mensen in vak A, B of C te stoppen). Handel jij niet overeenkomstig mijn systemen? Turf! En in die controledwang kan ik best (behoorlijk ver) over grenzen gaan. Keer op keer op keer. Turf? Turf van Hem? Nee! En Hij turft ook de fouten niet van al die mensen (velen) die ik probeer te controleren (ook al ver vóór het FB-tijdperk hoor!!). En dan ga ik wel turven? Om weer een kruisje op hun zwarte lijst te zetten als ze verkeerd reageren, of niet reageren... En de pest van mijn autisme... dat onthoud ik van járen her... Pffff.... Ik weet het... Het is gebrokenheid die controledwang... Maar de noodzaak ervan slinkt onmiddellijk als ik besef dat Hij van mij élke lijst allang vernietigd heeft, toen Hij aan het kruis hing. En dan ga ik lange lijsten van anderen aanleggen (in mijn hoofd...)? Het komt niet voort uit pijn. Maar uit een behapbare wereld willen hebben. Prima. 'Laat los! Die dwang... '. Dat is hetzelfde als tegen iemand zonder benen zeggen dat hij zijn rolstoel moet laten staan. Het is er als gevólg van je handicap. Als gevolg van mijn autistisch zijn. Ik kan mijn zijn niet veranderen. Dat houdt in dat ik ook niet moet vechten tegen die controledwang. Zoals die rolstoel een hulpstuk is om te overleven zonder benen, is die controledwang voor mij een (zeer vermoeiend!!) hulpstuk om met mijn autisme te leven in een onoverzichtelijke wereld. Ik moet er niet tegen vechten. Maar het liefdevol omarmen. Samen met Hem. Geen oordeel, maar liefde. Ook op 23 september of welke andere datum dan ook (voor of na mijn dood).


2 opmerkingen:

  1. Ben benieuwd in welke categorie je mij geplaatst hebt en hoeveel keer je bij mij geturfd hebt dat zullen we ook wel de nodige zijn

    BeantwoordenVerwijderen
  2. God heeft geen rood potlood.Mensen met een handicap bekijkt Hij mild en liefdevol..

    BeantwoordenVerwijderen