vrijdag 11 augustus 2017

De wissel

 

Wat ik in eerdere blogs uitgelegd heb is dat mijn man altijd veel met jongste doet en ik met oudste. Door gebrokenheid een gesplitst gezin... 
Sinds vorige week vrijdag zaten we met jongste in een huisje. Oudste is op scoutingkamp. Als ik de foto's bekijk die zijn scoutinggroep op FB deelt, vermaakt hij zich prima (met name tussen de meiden van zijn groep 😆). Hij komt morgen (zaterdag) weer terug. Omdat vakantietijd met jongste doorbrengen niet alleen leuk is, maar ook zwaar (is niet in foto's uit te drukken op FB), hebben we gekozen gebruik te maken van ruim een week logeren in een instelling in Nijmegen... vanaf morgen (zaterdag). Dankbaar voor het feit dat dat tegenwoordig kan. Morgen vind er dus een grote wissel plaats. We brengen jongste naar Nijmegen, rijden naar huis om oudste en een vriend van oudste op te pikken, om vervolgens nog 6 dagen de vakantie voort te zetten met oudste en vriend. Eindelijk die felbegeerde rust... Een aantal nachten de afgelopen week snakten we er naar... Mijn man sprak het in nood zelfs uit naar jongste: 'als je nu niet ophoudt, brengen we je nú naar Nijmegen'. Maar we weten beiden ook dat als jongste er niet is, onze lijfen dusdanig geconditioneerd zijn, dat we nog steeds 's morgens om 7.00u (of eerder) wakker zijn en aan de koffie zitten. 
En er is nog iets gebeurd... dat voelde ik gisteren tijdens een dagje pretpark met jongste: jongste en ik zijn ook aan elkaar verbonden! Waar ik me normaal (om zelf te overleven) zo van hem afsluit, zijn wij aan elkaar verbonden. Zijn ogen en lach die me zoeken. Zijn blik die me voor even niet ontwijkt. Zijn huid die de mijne raakt. Hij heeft geen benul van tijd. We vertellen hem continu dat hij zaterdag zijn vakantie mag voortzetten in Nijmegen. Maar wat dat daadwerkelijk betekent... hij beseft het niet. Dat zijn sprakeloze ziel weer gescheiden moet worden van de onze... 
Hij groeit emotioneel in zo'n week met ons enorm. Hij doet dingen die zichzelf overstijgen. Zoals vele kilometers fietsen. En met mijn man in snelle, flitsende achtbanen. Behalve de verzorging van een peuter, behandelen we hem bewust ook als ouder kind. We proberen het gezonde stukje jongste in hem naar boven te halen. 
En morgen wordt deze verbinding wreed verbroken. 
Maakt hij plaats voor zinnen als 'eten we dat?', 'ik wil geen brood mee voor onderweg, dat gaat plakken', 'waarom gaan we niet met de auto?', 'mag ik een fricandelbroodje?'. Het lege bed naast mij in het vakantiehuisje (man slaapt nu bij jongste) moet weer plaats maken voor mijn man. Iets wat ik al jaren lastig vind qua prikkels... iemand die bij me slaapt... Waar wij deze omgeving nu al uitgebreid (fotografisch) kennen, moeten twee jongens van vooraf aan alles nog ontdekken. Überhaupt dat er weer zoveel (puber)taal over me heen kont (waar ik met jongste meer op zielsniveau verbonden ben, wegens de afwezigheid van taal). Kortom: het betekent voor mij schakelen, schakelen, schakelen. Ik ben er nu al door van slag. En dat zal zeker tot zondag/maandag duren (waar de vakantie vrijdag alweer eindigt... dus best jammer...). Ik wou dat het anders was. Verlang ik er niet naar mijn eigen kind van vlees en bloed morgen weer te zien? Jazeker. En na het schakelen, komt de blijdschap wel weer. Na het schakelen, loopt de motor weer lekker door. Maar hij moet hoe dan ook eerst verzet worden naar een andere versnelling. En dat doet pijn, kost tranen (schakelen gebeurd echt op het niveau van de emoties). De ene (met zijn eigen leefritne) loslaten en de andere (met letterlijk een totaal ander leefritme) weer omarmen... Ik weet dat er niets anders op zit dan me aan het schakelen over te geven... Me niet te verzetten tegen deze moeite, maar het er te laten zijn... Me er aan overgeven is als de smeerolie voor de haperende schakelbak (wat moeilijk blijft met mijn autisme... schakelen/overgangen...). De pijn mag er zijn. Maar vandaag gaan we nog één dag onze ziel aan jongste verbinden. Met nogmaals een mooie fietstocht in het vooruitzicht. De wissel is pas morgen. Vandaag is vandaag. Ik houd van mijn mannen. Alle drie. Laat dat vandaag én morgen én overmorgen - IN alle pijn - de basis mogen zijn. 

1 opmerking: