woensdag 23 augustus 2017

De 'zwembadsoap'

Het beloofde een warme middag te worden. Dus besloten we naar het buitenbad in Rosmalen te gaan. Met zijn zessen gingen we. Vriend van oudste en mijn moeder ook mee.
Op een gegeven moment werd ik rood. Want ik moest bij mijn moeder blijven die niet alleen bij de spullen durfde te blijven. Maar man en jongste bleven zólang weg dat ik dacht dat jongste kwijt was. Dit was niet normaal meer… Oudste en vriend zouden wat ijs halen. Omdat ik niet bij mijn moeder weg kon, vroeg ik of ze gelijk wilde kijken waar man en jongste toch bleven. Daar zat ik op de handdoek te wachten…. Een half uur later verscheen er nog niemand… Uiteindelijk besloot ik toch mijn moeder te verlaten om een kijkje te nemen. Trof ik oudste met vriend in de kantine met friet. Ik werd midden in die kantine knalrood. De jongens hadden man en jongste allang gezien, maar hadden hen niet gemeld dat er ijs in aantocht was en ze hadden mij ook niet gemeld dat ze er ‘gewoon’ waren… Dus al die tijd zat ik in de rats… voor niets… En dat kwam letterlijk tot ontploffing… Krijsen in de kantine naar frietetende jongeren… me van geen omgeving meer bewust… (Die me volgens hen aankeken en uutlachten). Net als jongste in het rood ook niet doorheeft dat hij het middelpunt van aandacht en aanstarende mensen is. En dan maakt een hoofd met verstand niets uit… In het rood krijg ik een waas in mijn hersenen. Werken ze niet meer…
Oudste was heel boos op me. Schaamde zich diep. Mijn moeder zij wijselijk (mij nog kennend van vroeger): ‘Th, dat is de paniek! (mijn rood dus). Dat was fijn… want alleen maar tegenstanders (vanuit hun perspectief begrijpelijk) voelt zo eenzaam… En daarna begon mijn man (die door mijn rood altijd zelf rood wordt, dus begrip ver te zoeken is…): ‘waarom dóe je dat nou… je staat toch niet op de markt???’. Pfff…. Ik doe het echt niet expres!!! Mijn omgeving valt compleet weg voor me als die rode waas over mijn hersens trekt… En net als bij jongste ken ik dan geen enkel gevoel van schaamte op dat moment (zoals oudste dat uitdrukt). En omdat er geen schuld is, lukt sorry zeggen me ook niet (deed ik vroeger te pas en te onpas uit onzekerheid tegen alles en iedereen). En omdat de mannen ook geen schuld hebben aan hun manier van reageren, neem ik hen ook niets kwalijk. Het is hun onmacht. Hoe goed ze me ook kennen.. Blijkbaar niet zo goed als een moeder doet..
Want enkel mensen tegen je… op een moment dat je rode ziel schreeuwt om compassie… is diep eenzaam!!!
Ik had het boek 'Soulfulness' bij me. Maar in het rood lukt het me op geen enkele manier mindful te zijn. Dat lukt me alleen in groen. Of oranje (zodat ik niet doorschiet naar rood...).





1 opmerking: