zondag 13 augustus 2017

Een knuffel en volwassen wijsheid

Gisteren brachten we jongste naar de logeeropvang in Nijmegen. Hij nam zo schattig afscheid van ons. We kregen beiden een knuffel. Een diep en warm moment, omdat het werkelijk uniek is en een vrucht van een week lang intensief met hem optrekken.
's Avonds laat belden we hoe het gegaan was. Dat was niet zo best. Ik vermoed dat hij ons mist...

Ondertussen heeft oudste met vriend zich ook weer bij ons gevoegd. Oudste kwam terug van scoutingkamp en moest ook weer aan mijn aanwezigheid wennen en vooral het hebben van een ratelende autist om hem heen. Observaties van hem: 'ik hoor een woord, begin een verhaal, zie iets anders, onderbreek mijn verhaal voor een nieuw verhaal. Ik laat me erg door zintuiglijke prikkels leiden.'. 'Ik blijf lang hangen in dingen, ratel er eindeloos over door en kan niet loslaten'.

In de bewoordingen van oudste ervaart hij het scoutingkamp als een week zen worden (evenals een dag sauna wat hij graag doet).
Geen mobiel, geen internet, investeren in sociale verbindingen.
Hij beheerst het. Gaat wijs met zijn rust en tijd om. I.t.t. wat in dit artikel staat en hij me liet lezen (en ik later via social media zag): http://jongburnout.nl/burnout/burnout-voorkomen/millennials-burnout-reden.
Zijn motto is leven en niet overleven. Zo gaat hij ook met studie om. Een wijze zoon.
Een zoon die dinsdag 18 wordt, maar beseft dat hij nog niet toe is aan alle verantwoordelijkheden die daarbij horen. Geen grootheidsdenken, maar een reƫel beeld van zichzelf. Een hele mooie jongeman. Van binnen en van buiten.
En mijn autistische aanwezigheid haalde hem uit de zen-toestand. En zijn aanwezigheid haalt mij uit mijn autistische-toestand.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten