donderdag 24 augustus 2017

Een vrijbrief

Enkele weken terug vertrokken wij op vrijdag met jongste op vakantie. Op zaterdag zou oudste op scoutingkamp gaan. Toen ik donderdagavond al in bed lag, kwam oudste naar me toe: 'mám, ik moet een nieuw luchtbed, want het oude is lek'. Leuk moment om dat te melden... Omdat ik graag wilde slapen, maakte ik hem niet zo vriendelijk duidelijk dat ik dat vóór ons vertrek echt niet meer op kon lossen. Hij gaf aan het zelf op die vrijdag wel op te lossen en bijvoorbeeld bij de Action te gaan kijken. 
Ondertussen vertrokken wij. En verdween het totaal uit mijn hoofd... dacht ik... 
Een week later op zaterdag brengen we jongste naar de opvang en voegt oudste zich bij ons. 
En het luchtbed lijkt nog steeds uit mijn hoofd verdwenen. 

Tot vannacht half vijf.... 
Ik werd wakker en vroeg me opeens af hoe het met dat luchtbed afgelopen was... 
Ik had het eigenlijk ook nergens meer gezien in huis en ik houd graag het overzicht over spullen... 
Dus random ga ik dat op dat tijdstip aan mijn huisgenoten vragen. Mijn hoofd ontploft van dingen niet op een rijtje hebben, dus wil ik het op dát moment melden om verdere ontploffing te voorkomen... 

Oeps... daar was manlief niet zo blij mee... 
'Dat je hoofd vol zit is toch geen vrijbrief (of te wel excuus) om het hele huis wakker te schreeuwen?'. 
Ja. Zo ziet dat er uit voor mensen die geen hout van me snappen... (en dat zelf ook heel vervelend vinden...). Alsof ik mijn handicap als excuus gebruik om zomaar alles te mogen... Ik moet mezelf leren beheersen... Maar mezelf beheersen houdt weer in dat ik dat volle hoofd houd en op een later tijdstip nog erger ontplof. En kon ik het maar bewust beheersen... In mijn wereld is er dan echt kortsluiting. 

Ik zie het zo... Stel dat ik een verlamd been heb. Daardoor hinkel ik veel. Dat klinkt stampend. Is dat verlamde been dan een vrijbrief om te stampen? Ik kán niet anders dan hinkelen... Dat verlamde been doet het met geen mogelijkheid... 

Het lijkt zo makkelijk... ik vraag het mezelf ook met tranen in mijn ogen af... 'ben ik echt zo'n egocentrische, zelfgerichte vrouw dat mijn 'niet nog erger willen ontploffen' bóven de rust van mijn huisgenoten gaat?'. Ja. En dat bezorgt me de tranen. Het antwoord is ja. Maar geenszins met opzet. Was het maar met opzet... Dan ben ik een verwend nest... een koningin op de troon die maar naar eigen believen bepaald gedrag vertoont en begrip van anderen eist. Dat ziet er ook walgelijk uit. 
Om dat mijn moeder vroeger aanvoelde dat zulke dingen geen opzet was, gaf ze me de ruimte om te ontladen. Heeft ze me daarmee verwend? Heb ik daarom die zelfbeheersing niet? Heeft ze van mij die koningin gemaakt? 
Nee. Zij wist dat het nood was. Dat voelt een moeder aan. Want mijn hersenen verwerken informatie anders. Daarom ga ik met die luchtbed-informatie ook anders om. Door er zulke beelden op te plakken (omdat mensen uit onwetendheid mijn gedrag wel zo interpreteren) maak je mijn nood nog groter. 

Mijn man vindt het niet fijn. Maar verlaat me er niet om. Vrienden kunnen hier weinig mee. Al veel mensen hebben me verlaten, omdat ze er écht niets mee kunnen. Totaal onmachtig zijn om met zulke nood om te gaan. In plaats van me dan verder te beschadigen, vertrekken ze uit liefde. Beter mijn nood uit de weg gaan, dan er onbeholpen mee omgaan... Dat doet niemand goed. Ik denk dat als mijn man niet mijn man was, maar een vriend van me, hij ook onder die categorie viel... Ik ben volgens zijn zeggen ook de enige in zijn leven die hem zo op de kast kan jagen... zo rood kan maken...

Vanochtend deelde ik dit: 

“Een onbetrouwbare vriend is in tijden van nood net zo nutteloos als een gebroken tand voor het kauwen en een verstuikte enkel voor het lopen.”
(Spreuken 25:19), 'Vriendschap'
(tanden van internet geplukt)
 

Maar ja... wat is onbetrouwbaar??? Dat is ook vaak een gevoel/interpretatie van degene in nood... Het is erg subjectief.
Lange rijd heb ik vrienden die me verlieten, omdat ze echt niets konden met mijn zelfgerichte uitspattingen, onbetrouwbaar genoemd. 
Ik heb nood en zij zijn weg!!! 

Ik denk als je zelf geen autisme hebt, je nauwelijks de diepte van mijn nood kunt peilen... Inclusief mijn man niet... Zelfgericht en een koningin die regeert over anderen is er dan snel opgeplakt... 
Dat is de machteloosheid van 'de normale mens'. Maar is dat dan onbetrouwbaar??? 
Nee. Net zomin als dat ik die koningin ben. Het ziet er wellicht zo uit voor mensen die er geen bal van snappen... 
Zo ziet hun machteloosheid er voor mij uit als onbetrouwbaar... 
Oh... wat is autisme toch verwoestend... voor vele relaties... omdat leven met een - uiterlijk gezien - zelfgericht persoon erg veel geduld en inlevingsvermogen vergt. Zowel voor mij... (consequent onbegrepen voelen mergelt je ziel uit...) als voor de ander... 
Ik blijf stampen met mijn verlamde been... niet omdat ik dat verlamde been als vrijbrief zie om dat te doen, maar omdat ik niet anders kan dan hinkelen... 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten