zaterdag 5 augustus 2017

Hoop

Ik werd vandaag getroffen door een artikel in het ND over euthanasie bij psychiatrische patienten. Hier de kop en een klein stukje uit het artikel.

Een jaar of 4 geleden zat ik met dezelfde wanhoop in de spreekkamer van psychiater Cor Willemse. En ongeveer hetzelfde zei hij tegen mij: 'ik ben er niet om te helpen bij sterven, maar om mensen te helpen te léven'. En op de vraag of hij nog hoop had was zijn antwoord voluit 'ja!'. Het klinkt gek. Maar dit te horen uit de mond van een psychiater geeft al zoveel erkenning dat je eigen hoop ook weer begint te groeien. Hij helpt met léven. Dat is inderdaad een betere empathie dan dat de arts zich mee laat slepen in de wanhoop. 
Daarna volgden jaren van op de milligram  af de juiste dosering van medicijnen zoeken (nog steeds heel blij mee!), van mindfulness voor volwassenen met autisme en tot 2x toe zeer intensieve hondentherapie, waar ik zoveel geleerd heb over het rood-oranje-groen systeem en hoe daar mee om te gaan. Eigen regie in mijn eigen crississen. Niet als een molensteen om de nek van anderen hoeven hangen (uitspraak van diezelfde psychiater). 
Crisissen zijn er niet mee weg. Ik word nog dagelijks korter of langer rood. Dat hoort bij mij. Dat hoort bij jongste. 
Maar de kwaliteit van leven is toegenomen, niet omdat ik niet meer rood wordt, maar er dóór dat rood heen altijd een weg naar groen toe is. 
De psychiater hielp me met leven door deze therapieën op mijn pad te brengen. Had ik de wanhoop niet geuit - niet zichtbaar gemaakt - dan had ik niet de inzichten gehad die ik nu heb (en mijn gezin ook niet!). Er was voor mij toen echt geen uitkomst uit de crisis. Zwart. Donker. Wist ik veel hoe het werkte. 'Ik weet het niet', was vaak mijn stopwoord. Nu weet ik het wel. Dat weten bracht niet alleen hoop, maar ook leven. 
En ja... In rood wil ik er nog steeds de brui aan geven. Maar er is vroeg of laat weer een weg naar groen. Wat ben ik dankbaar voor die psychiater van toen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen