vrijdag 18 augustus 2017

Ken je mij?

Het refrein van een bekend lied van Trijntje Oosterhuis:
'Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?'


Kennen... Iemand echt kennen... 
Vrijwel onmogelijk. Ik durf te stellen dat God de enige is doe je helemaal kent, nog beter dan je jezelf kent. Om jezelf toch enigszins aan iemand te laten kennen, moet je je uiten. Veelal via taal. Maar als je nu geen taal hebt? Dan moet je iemand op een andere manier leren kennen. Dan leer je iemand kennen op een andere manier. Je kunt zijn taal/innerlijk 'lezen en schrijven'. Dat kunnen we bij jongste. Gewoon doordat we zijn ouders zijn. Wij bezitten een sprakeloze antenne afgestemd op de zijne, die anderen niet van nature bezitten. Behalve als hij rood is en krijst. Het is vaak moeilijk om te achterhalen wát hem overprikkelde en het is vaak moeilijk hem te laten ontprikkelen. Maar gewoon in groen zijn wij perfect op hem afgestemd. Past de sleutel precies in het slot. 

Als anderen voor hem zorgen stoppen ze hún sleutel in het slot van zijn hart. En dat past gewoon niet. Dat overprikkelt jongste snel. Hij is gefrustreerd. Verzorgenden bieden hem als reactie erop minder prikkels aan. Dat leidt weer tot onderprikkeling, wat zich tevens uit in gefrustreerdheid. Waarna de cirkel rond is. Wat een verdriet als dat gebeurd. Als jongste gevangen blijft in gefrustreerdheid doordat niemands sleutel echt past. 

Die pijn ervaren wij nu. Telkens als we weer een telefoontje uit Nijmegen krijgen over de niet-leuke dagen voor jongste daar. Wij hebben de passende sleutel. Voor onze rust, hebben we afstand van het slot. Is dat rust? Hele dubbele rust...


Geen opmerkingen:

Een reactie posten