dinsdag 22 augustus 2017

Liefde

Ik las ergens: God is VOLMAAKT, Hij is te VERTROUWEN, Hij BESCHERMT, Hij is VEILIG. 
Dat zijn allemaal vaderlijke eigenschappen. Althans... als je mij zou vragen welke eigenschappen bij een vader horen, zou ik deze normen. Het zijn precies allemaal eigenschappen die ik van mijn eigen vader gemist heb, i.v.m. overlijden op mijn bijna derde. Geheel onverwachts. 
Sindsdien zit in mijn systeem: 'dat wat je vertrouwt, dat wat veilig is, dat wat je beschermt... die grote, sterke vader...: het kan zomaar wegvallen!' 
Ik reageer dan ook hyperallergisch als iemand voor mijn gevoel niet meer te vertrouwen is, of niet veilig meer voor me is. Dat verwart me. 
De laatste tijd is er veel genezing daarin gekomen: 

Ik leerde uit het boek 'de onbegrepen God'  dat iemand vertrouwen los staat van wat iemand dóet, of iemands veranderend gedrag, etc. Dus als ik vroeger anders benaderd werd door iemand (bijvoorbeeld minder intiem of juist intiemer, of minder (online) betrokken of juist meer betrokken) zegt dat niets over of zo iemand te vertrouwen is. Vertrouwen heeft met het hart te maken. Als ik iemand lief heb, kan ik die ander nog steeds vertrouwen, al verandert hij/zij nog zo. En dan is gelijk duidelijk waarom dat voor mij - met mijn autisme - zo lastig is. Omdat ik meer in mijn hoofd dan in mijn hart zit (onvermogen!!!) ben ik zo gevoelig voor verandering bij anderen en waai ik als een niet-goed-gewortelde boom mee alle kanten uit.
 

Maar als ik zo in paniek raak van (in mijn ogen) een veranderde persoon in mijn omgeving (ander gedrag jegens mij), heb ik dan wel werkelijk lief? Dan zou mijn liefde voor die ander afhangen van zijn/haar gedrag. Ik bleek dus heel oorwaardelijk lief te hebben. Langs mijn eigen gelegde meetlat als het gaat om vertrouwen, veiligheid. 
Als we een geesteshouding hebben die vol liefde is, zal verandering of falen ons hart nooit kunnen breken. 
Steeds meer leer ik die geesteshouding te hebben. Mijn liefde niet afhankelijk te laten zijn van verandering. 
En wat een rust geeft dat. 

Hetzelfde geldt voor vertrouwen richting God. 
'Houd je hieraan vast! God is ALTIJD te vertrouwen. Ook als Hij andere dingen doet dan je verwacht of zou willen en geen bal (meer) van Hem begrijpt. Zijn kennen is volmaakt en dat kan wel eens de reden zijn dat Hij stil is, of iets doet wat je niet leuk vindt. Boven alles doet en laat Hij dingen om jou - Zijn geliefde zoon of dochter - te beschermen. Alles tot heil van JOU/MIJ. (De wereld om ons heen (inclusief ikzelf) is meestal veel zelfgerichter.. 'ikke-ikke-ikke... Als ik het maar goed heb en de rest kan stkken')'

 

Maar ben ik zelf te vertrouwen? (En dan hoop ik dat liefde voor mij ook niet afhangt van mate van verandering daarin). 
Voorbeeld: 'ja-zeggen' doe ik snel. Niet nadenkend of het echt een behapbare taak is voor mij bijvoorbeeld. Is iets niet meer behapbaar, dan raak ik het overzicht kwijt. Zoals hier in het voorbeeld met de politie-academie: https://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/10/ik-overzie-het-niet.html
En willen vluchten uit iets waar ik in overmoed ja op zei is één. Het daadwerkelijk durven is twee. Ik wil wegvluchten uit de onoverzienbare situatie. Maar durf het niet ter sprake te brengen. En geloof me: dat beklemd letterlijk op mijn borst. Ik blijf de ander trouw, terwijl ik er niets meer van overzie... omdat ik simpelweg zelfs niet overzie hóe zo'n gesprek te voeren dat ik taken op mijn bord heb (genomen) die achteraf niet op mijn bord blijken te passen. Misschien heb ik in mijn hoofd vastgezet dat ik dan niet meer te vertrouwen zou zijn en ik - als gevolg daarvan - ook de liefde kwijt ben. Want zo ging ik namelijk wel met anderen om... (en ga nog wel eens zo met anderen om, op zwakke momenten). 
Ik denk dat dit voor velen herkenbaar is. En ik ben blij dat ik een leven lang heb om hierin te leren vrij te worden. 

 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten